یک جور دیگر

یک جای دیگر

یک سال دیگر

یک حس دیگر

نظرات ()

---

روزهای خوبی است، رسیدم اینجا و حال و هوا خوب است. مثل همه جای دیگر دنیا نیویورک هم جنسش از سنگ و آهن است فقط اینجا طبقات بیشتر است و زندگی فعالتر. حالا اینطرف اتلانتیک را هم دیده ام که آسمانی فوق العاده دارد موقع غروب. که رنگهای آسمانش زنده است و مردمانش هفت رنگ تر از فرانسه. پر است از توریست و هات داگ فروشهای لب خیابانی که نصفشان حلال فروشند و بعضی بلند صدای قران از چارچرخشان پخش می کنند.

پر است از شمعدانهای بزرگ کنار درختهای کریسمس که نمی دانم اتفاقی است یا عمدی که فقط نصف چپ چراغهایشان روشن است. خیابان بندیهای منظم و متروی کهنه. 

بعد تویی هرروز صبح و ریشه ام که دارد کشیده می شود، و این شاید خیلی خوب باشد. 

پی نوشت:

... نگاه دار سر رشته تا نگه دارد

(بعد اگر مصرع وسط را نخوانیم در جواب می فرماید)

....ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد

نظرات ()

---

باید اینها را بنویسم. هزار چیز را. هزار پیچ و خم حال و هوا، عقل و حس، شهرهایی به بودم. حرفهایی که زدیم. تلفنها، شعرها، شوخی ها و کل کل ها.

امشب وقت نمی شود، دیشب هم نشد، جام شراب بود و نور بود و رنگ سرخ، بوی نان داغ و حرفهایی از همه در، فقط تو نبودی، بوی تو نبود، رنگ تو نبود. برنامه شب یلدای ما 3 شب طول کشید. اما حافظ به تو شعر خوبی داد. به من فقط از خوبیهات گفت. چشمها برق نداشتند، باید بدوم، کادوی نوئل ، شکلات، شراب داغ، بلیط، چقدر پول بلیط دادم امسال، چقدر از ایستگاه قطار تا مترو ،کلی فرودگاه دیدم امسال. ندیدم که دست تکان داده باشی اما پرهیبت پشت پنجره بود. نه تو اشک نریز. جورش را من می کشم. غمت را نشان نده!

و همه اینها تمام می شد با "ادیسیون سیل ووپله" و بعد چند قدم در کنار هم. بعد بو و باد مترو به صورتمان می خورد. 2 ساعت پیاده روی شبانه. حالا صاحبخانه همه چیز را حدس زده، قبل از اینکه من چیزی بگویم حرفها را می خواند. توی چشمهام زل می زند که نگفته ها را بخواند.

نمی دانم روزگار چه در آستین دارد، اما من پاکباخته ام، هرچه مانده هم از آن او.

نظرات ()

---

هیچوقت نمی شد پیش بینی کرد. حتی یکی از گوشه های این اتفاقها را. حتی یکی از آدمهای این اتفاق را. حتی یکی از شکلهای که این اتفاقها توش می افتند. حتی مکان جغرافیایی و خورشید کور کننده وسط آسمان را.

اما اتفاق می افتد و تلو تلو می خوری تا کم کم چشمهات باز شود. اولین شوک را توی یک کافه دلنشین می خوری، بعد وقتی روی ساحل شنی با بچه ها نشسته اید و من آهنگ "شیوه نوشین لبان" را روی موبایل گذاشته ام . بعد اش ساحل سنگی است و چرخ و فلک وسط باد و سرما و ... می دانی انگار یک عمر با هم زندگی کردیم به همین کوتاهی. تا آخر سر همه چیز روی سنگهای درشت ساحل از هم متلاشی می شود. نیمه شب و هوا سرد است. حالا تو می دانی، اما فرقش با آنچه در ذهن من بود این است که من همه باید می دانستم. و خودم را باختم. و همه چیز دور سرم چرخید. بعد کز می کنیم گوشه اتاق. حرفهایی می اید و می رود . بعد هی انگار اینها با میخ کوبیده می شود توی سینه ادم. که گویی سنجاق می شوم به یک ابر و با خودش مرا می برد. که پاها از زمین جدا شده و ور رفتن با این سنجاق فقط درد را بیشتر می کند.

 بعد دوباره قصه چشمهاست، و بعد ...

نظرات ()

---

موقعیتهایی هست در زندگی که نمی دانی کجایی فقط زندگی را می گذاری روی دنده اتوماتیک و خودش می رود و می رود تا شاید بخورد به دیواری یا کسی را زیر بگیرد و یا هرچه. حالا شده وصت حال ما در این تلاطم روزگار

نظرات ()

---

شما را به هرکی دوست دارید پشت تلفن بغض نکنید، حتا اگر عصر عاشورا باشد

نظرات ()

---

امروز تاسوعا بود، نوحه های روزهای گذشته مجلسشان را که فرستاده اند می زنم روی موبایل و هدفون به گوش می چرخم توی پارک لوکزامبورگ میان توریستها و مجسمه های برهنه.

"نگاهم کن من فدای نگاهت"

نظرات ()

---

حرف می زنیم توی کافه های اینور و آنور شهر، شده ام یک پا کافه نشین توی این سالها، از کافه ای که توی شلوغی های شنبه عصر پاریس 40  دقیقه باید صف بایستی و یک چای و کیک برایت می افتد 30 هزار تومان تا کافه اناناس و بعد ان کافه در پیت زیر رستوران رفتاری تا برسد به همه کافه های رندم دم دستی. بعد می رسیم به یکی دیگر بغل ایستگاه کلمانسو که دم مجسمه دیدمت و 30 دقیقه زودتر آمده بودی و شبیه همان عکسها بودی که نشانم داده بود. دست دادیم، برای اولین و اخرین بار- نه که دیگر هم را ندیده باشیم، اما بعدتر ها شاید چیزی فهمیده بودی که نه تو دست دراز کردی و نه من .

بعد می نشینم با "ملک" اسپرسو میخورم و از برده داری جدید می گوید در غرب، با پیرمرد دیگر که فریاد می کشد و من چشمهایم می چرخد بین بقیه میزها که انها صدای فرانسه و انگلیسیشان توی گوشم به فارسی  می زند و حرفهایم را می خورم.  بعد دوستی که دوست دخترش را برای معرفی آورده و وقتی هم را می بوسند نمی دانم چشمهام را به کدام ور بگردانم. بعدتر با ان یکی که همیشه روز کوکتل را ترجیح می دهد به قهوه و باد با موهاش بازی می کند وقتی پیرمردی که روبروی کافه پشت ارگ چوبی قدیمی اش می نوازد، برای ساعتها. و میرود و پول خردی می اندازد در کیسه اش حالا که کمی سرش سنگین شده.

بعد دوباره میرسم به تو که می روی چای سفارش بدهی به کافه چی ترک، بعد جلوی یک دختر چادری نشسته ام توی کافه گالری، که چقدر معصوم تر از من و توست، و می پرسد، و من ساکتم، و همه کافه هایی که توی این سالها رفته ام جلوی چشمم رژه می روند. میرسم به خانه هنرمندان و تراسش  و بعد یکهو کافه موزه هنرهای معاصر پشت دیوارهای شیشه ای اش وقتی باران پاییز می بارید سال 1382. حالا نشسته ام با یکی دیگر توی استارباکس باستیل و تا می نشینم می گوید "یادت هست بهت گفتم عاشق یکی بودم، برگشته و چسبیده به خانه ام خانه گرفته...". 

خب می دانی؛ می دانم که میدانی ما هیچکدام آدمهای خوبی نبودیم. همه مان یک چیز کم داشتیم که به اینجا رسیدیم. نمی دانم چی، نمی دانم چرا ولی حتمن یک چیز کم داشتیم. حالا من می روم یک کافه دیگر ، تو برو یکجای دیگر، و وقتی تنهایی کنار پنجره لیوان را بع لبت  می گذاری به هیچ چیز فکر نکن. 

نظرات ()

---

"دیر سالی بگذرد مردی بر آید"، این یعنی چی؟

نظرات ()

---

هیچ موقع از خیالم هم نمی گذشت که 30 سالگی این شکلی باشد. خیلی رهاتر از 18 سالگی، خیلی هیجان انگیز تر از روزهای مدرسه، و همه چیز غیر منتظره باشند و این همه آدم جدید باشد دور و برم. واقعیتش حدسم این بود که ادمهای همیشه زندگی ام کش بیایند تا آخر عمر، کنار هم باشیم و هی تغییر کنیم. اما حالا اینطوری است که هیچکدام نزدیک هم نیست و انگار تغییر هم نمی کنیم. فقط روزگار بر ما می گذرد و گردش می نشیند روی پوستمان.  به اضافه آدمهایی که می ایند، بعضی می مانند و بعضی سریعتر از آمدنشان می روند.

و روزگار هر چی بگذرد انگار توی کیسه اش همیشه غافلگیری دارد برایمان. خوب  و بد. تلخ و شیرین. مسخره تر اینکه توی چنین شرایطی ادای روحیه دادن به دیگرانی را در می آورم که نه می فهمشان، و نه می دانم تاثیرم مثبت است یا منفی. راستش بدجور ترسیده ام که آنهایی که هلشان داده ام سوار کشتی شدند و خودم جا ماندم. شاید هم غرق شده اند. اما من جا ماندم.از همه کشتی هایی که در دسترس بود . از چیزی که نمی دانم . شاید از سرابی که تشنه جان آدمهاست. که هیچ کس از ان بر نگشته. غرق شدن بهتر است یا جا ماندن؟ ماندن بهتر است یا رفتن؟ آرامش لحظه ترجیح دارد یا ابدی که نه سر دارد و نه ته؟ اصلا این دست و پا زدن برای چیست؟ 

حالا شده ام یک خانه به دوش. 3 سال است بی خانه ام. بی سرنوشتم. فقط خاک تلنبار می شود روی سرم.روی چیزی که من هستم. تزلزم را می بینیم  و باز خودم را در معرض قرار می دهم. ایا کشتی نجاتی هست؟

آیا تو هنوز آنجایی؟ یا یکجایی این دور و برهایی؟ فقط دور شده ای یا دیگر نیستی؟ نگو هیچ وفت نبوده ای.  الان ام مهم نیست ولی بگذار رویاهای گذشته سر جاشان باشد. قبول؟ 

قبول؟

نظرات ()

---

" عجیب است که شانه های آدم این همه تنها و درمانده شود .. سر آخر مثل اینکه مال تو نیستند .. و احساس می کنی که با تو بیگانه اند .. و کسی فراموششان کرده و آن ها را جا گذاشته ست .... "

رومن گاری .. لیدی ال ...

(به نقل از enkratic.persianblog.ir )

نظرات ()

---

روز  خوبی بود. بعد از یک سفر نسبتا نو با آدمهایی متفاوت و ناشناخته امروز با یک دوست قدیمی توی یک کافه دیدار تازه کردم و بعد دختر دایی دوست داشتنی و بجه هایش  و بعد ایمیل عجیب یک دوست قدیمی دیگر و bisous یک دوست دیگر و همین طور برای ادم می رسد تا دوباره احساساتی که زیر لایه های ضخیم روزمرگی خوابیده اند زنده شوند و وقتی به 3 تا سینما توی محله سن میشل سر میزنی و میبنی سالنهای فیلم "خورشت آلو " همه شان پر است  و باید دست از پا درازتر به خانه برگردی ، زیر هوای ابری و بارانی این شهر پرچراغ از سردرگمی ات خوش خوشانت می شود و اینکه زده ای به سیم آخر بهت بچسبد.

بعد تر شاید کم کم پایت دوباره روی زمین برگردد  و ببینی هزار تا برنامه نیمه کاره داری و هزار هزار بار از یک سوراخ گزیده شده ای و بعد ببینی گوگل ریدر لعنتی سیاستهاش را عوض کرده و دیگر از آن آدمهایی که روزهای سخت 2 سال گذشته را باهاشان روی گودر طی کرده ای خبری نیست و تمام.

بعد برگردی با دختر دایی عکسهای خانوادگی را مرور کنی و همین طور که توضیحات کلی می دهی توی دلت براش بگویی راستی من عاشق این یکی بوده ام توی این عکس و توی چشمهاش غم را ببینی و به این دیار لعنت بفرستی که همه آدمهای دوسن داشتنی را جذب خود کرده و بهشان چشمهای غمگین داده. بعد تر ها موقع ریش تراشیدن زل بزنی به چشمهای خودت تا ببنی هنوز آمده اند توی چشمهات یا نه , و اصلا مگه تو هم مثل انها بوده ای یا نه

نظرات ()

---

سرعت اینترنت پایینه، یه صفحه تست زبان فرانسه باز کردم یه صفحه انگلیسی، میزارم load بشه، یک تست از این میزنم یکی از اون. بعد همین میشه که تو تست شفاهی انگلیسی خانم هرچی ازم می پرسه میگم "oui"

نظرات ()

---

"هر چیزی یک عمری داره"، حتی کتابهایی که بی آزار یک گوشه کتابخونه نشستن و از دار دنیا یک جای کوچیک خاک گرفته براشون کافیه. نه مراقبتی می خوان و نه آب و نونی.

ولی خب ما آدمها هر چی تاریخ برمون میگذره خیلی چیزها رو یادمون میره و وقتی کتابها رو زیر و رو می کنیم یادمون نمیاد چرا مثلا این کتاب رو خریدم، اون موقع چطوری فکر می کردم و چی شد که نشستم و خوندمش یا برعکس چی شد که هیچوقا لاش رو هم باز نکردم.

اما کتابها یه شانس دیگه هم دارن که کمتر کسی اونها رو دور می ریزه. یا به ارث می رسن، یا دست به دست می شن، فروخته می شن، خریده می شن، میرن توی انبار و نهایتا با رسیدن به کتابخونه خوشبخت می شن. میرسن به بهشت.  اونجا هم جای تر و تمیزی گیرشون میاد و هم هر از چندی یک کسی پیداش می شه که 1 یا 2 هفته بسته به سیاست کتابخونه اونها رو ببره یه دوری باهاشون تو شهر بزنه. 

***

یک موقعهایی هست هر چی زور میزنی پینوشتت نمیاد. so sad

نظرات ()

---

به طرز غمناکی توی ترافیک چمران نرسیده به پل پارک وی پیاده میشم. 11 سال پیش بود که شاد از اولین دریافتی ام که 20 هزار تومن بود تو کناره همین اتوبان راه رفته بودم. بلیط رو اوکی میکنه. گوشواره هاش از مقنعه ای که گشاد گشاد رو سرش گذاشته بیرون زده.45 ساله است و فکر کنم فکر میکنه خوشگله. میگه شنبه زنگ بزن اگه پرواز زودتر با A380 جا داد برات عوضش کنم. به خودم میگم مگه همین چند ماه پیش نبود که گفتن این هواپیما 5 سال دیگه ...، یعنی الان همه اون 5 سال و سالهای دیگه گذشتن؟

تو اتوبوس BRT یک پسره داره مجله داستان میخونه. حتی اسمش رو هم نشنیدم. بعد یک آقای کوله به دوش که از صدای رادیو معارف اتوبوس شاکیه میگه حتا سر کوتاه یا بلند بودن موی پیغمبرشون دعوا دارن، بعد چه جوری این همه داستانهای قرنها پیش رو برای ماکش می دن. بر می گردم میگم دین همش درباره معنویته،اسپیرچوالیته، می دونین اقا ، جناب"کگور" در کتاب ترس و لرز می فرماید ایمان وقتی معنی دارد که .. ، از من ناامید میشه.

تو شهر کتاب دستم میره به کتابهای پر از عکس دوزبانه از اصفهان و شیراز و تخت جمشید. کتاب اقای حسینی نیست، شاید اصلا چنین کتابی ننوشته. اخرین سه گانه دانشور هم هنوز 2 گانه است. چقدر "هستی" خوب بود، یا این سومی دراومده و اینها ندارند؟ از مسئولش نمی پرسم. 2 تا حافظ خوشگل رنگ و وارنگ که چند صفحه ترجمه شده هم تهش هست می خرم. باید بگذارمشان توی اون کیفهای قشقایی. با اون آینه های که رویشان عکس خورشید خانم دارد. 

نمی دانم چرا باید به حرفهایش فکرکنم. این آدم هیچ موقع اهمیت نداشته و هر موقع احتیاج داشته سراغم آمده، حالا چرا باید از اینکه از دستم ناراحت است که رفاقت را فراموش کرده ام ناراحت باشم.چند بار تکرار می کند. می گویم این روزها همه اینطوریند. من هم یکی از انها، "پسرت چطوره؟" برایش بهانه می اورم، اما خودم هم می دانم که بهانه است. می دانم که مدتی است این چیزها را وا داده ام. آدمها را بر اساس اولویتهای خودم انتخاب می کنم، اوکی؟ می خواهم بگویم "شرمنده ، تو برایم اولویت نداشتی، هیچوقت"،

اقای ماهواره حکم کیمیایی را نشان می دهد. آخرش خواننده چیزی می خواند تو این مایه ها :

وقتی همه بادبادکها

بنده حرف زور شدن ...

بعد از باتوم و این چیزها می گوید.

راستی خیلی وقت بود ننوشته بودم. خیلی وقت است خیلی ها نمی نویسند.  بگذار یک چرخ دیگر بزنیم ، توی این سراشیبی که معلوم نیست بالا می رود یا پایین.

نظرات ()

---

ز شکنج زلف تو هر شکن

گرهی فتاده به کار من 

ز گره گشایی زلف خود

تو ز کار من گرهی گشا

جامی احتمالا 

نظرات ()

---

والا به خدا!

نظرات ()

---

بیا بیا که مرا با تو ماجرایی هست

بگوی اگر گنهی رفت و گر خطایی هست

()

روا بود که چنین بی حساب دل ببری؟

مکن که مظلمه خلق را جزایی هست

....

ز دوستان نشنیدم که آشنایی هست

کسی نماند که بر درد من نبخشاید

کسی نگفت که بیرون از او دوایی هست

نظرات ()

---

تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار

که رحم اگر نکند مدعی ، خدا بکند

....خدا بکند

حافظ با صدای شجریان

یک روز مانده به عید 1390

نظرات ()

---

دیشب بازسازی "شبهای روشن" در آپارتمان من بود؛ باید این تاریخ را یادم باشد

هنوز گیجم

نظرات ()

---

خبرت هست که در شهر شکر ارزان شد؟ خبرت هست که دی طی شد و تابستان شد؟   مولانا- فیلم چهل سالگی   *** دلم برای ماشینم تنگ شده، که زیر بارون همینجوری 1 ساعت توش بشینم بی خود و بی جهت، منتظر کسی یا علاف، نور و بارون روی شیشه ها بازی کنند ، ماشینها رد بشن، مردم قدم بزنن، رادیو پیام کوک باشه، ...

نظرات ()

---

دیدی آخر

                دم مردانه

                                  به جز لاف نبود!

بکش از مردم نامرد

                         که حقت این است

همای

نظرات ()

---

موسی گریبان برادر در مشت گرفت "تو را چه شد آنگاه دیدی که گمراه می شوند؟ آیا از پیروی من دست برداشتی؟"

هارون - آشفته حال ضجه زد- "ای برادر؛ دست در گریبان و ریش من مینداز. از آن ترسیدم که بگویی بین مردمان تفرقه انداختی و بر حرف من پایدار نماندی"

-موسی رو به سامری کرد- 

-سامری با تبختر و چنان که عاقل نمایانه ریش می خاراند گفت- "من دیدم آنچه را آنان ندیدند، پس مشتی از خاک پای رسول برداشتم و آن را پراکندم، ..." 

قَالَ یَا هَارُونُ مَا مَنَعَکَ إِذْ رَأَیْتَهُمْ ضَلُّوا ﴿٩٢﴾ أَلَّا تَتَّبِعَنِ ۖأَفَعَصَیْتَ أَمْرِی ﴿٩٣﴾ قَالَ یَا ابْنَ أُمَّ لَا تَأْخُذْ بِلِحْیَتِی وَلَا بِرَأْسِی ۖ إِنِّی خَشِیتُ أَن تَقُولَ فَرَّقْتَ بَیْنَ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَلَمْ تَرْقُبْ قَوْلِی ﴿٩۴﴾ قَالَ فَمَا خَطْبُکَ یَا سَامِرِیُّ ﴿٩۵﴾ قَالَ بَصُرْتُ بِمَا لَمْ یَبْصُرُوا بِهِ فَقَبَضْتُ قَبْضَةً مِّنْ أَثَرِ الرَّسُولِ فَنَبَذْتُهَا وَکَذَٰلِکَ سَوَّلَتْ لِی نَفْسِی(96)

***

در تاریخ کم نبودند مدعیان بصیرت، و کم نبودند آنانکه سکوت را قلعه امن مصلحت سنجی ساختند. من این ایه ها را که شنیدم این صحنه جلوی چشمم آمد که اگر امام غایب اینجا بود ایا یقه این هارونها را که ما را به پیروی از آنها خوانده نمی گرفت؟

نظرات ()

---

آن مرد سالها در کنار ما بود اما دیده نمیشد. آن مرد اگرچه خیلی از چیزها را می دید اما ترجیح داده بود تا سکوت کند. نه سکوت ناشی از رضایت، سکوتی که از هر فریادی بلند تر بود. همین بود که هر بار گره دعواها سخت می شد نام او را زمزمه می شد. اما ایستاد، ساکت و نگران، تا روزی که همه ظرفیتها را بر باد رفته دید. آمد، بدون اینکه  مشورت مصلحت اندیشان ماهیت فردی او را تغییر دهد یا حمایت گروههای رنگ و وارنگ او را از هدف اصلی اش دور کند. خود را خدمتگزار می دانست بدون اینکه نقش کاریکانور گونه آن را بازی کند. اما دوره ارامش کوتاه بود. طوفان پا گرفته بود. بنیان قدرت لرزش گرفته بود و کینه توزان دیروز و تازه به دوران رسیده های امروز می دانستند که او کسی نیست که تهمتهای رایج انها او را از راه به در کند. 

اما قدیمی ها می دانستند که او مرد روزهای سخت است. او کسی است که هر چه شرایط سخت تر شود و فشار ها بیشتر؛ محکمتر بر سر اصول خود می ایستد. و این ایستادگی وقتی زیباست که او سهم خود در این ایستادگی را مساوی با بقیه می داند. او ماند. خیلی ها لغزیدند. خیلی ها تند رفتند یا کوتاه آمدند. اما بازگشتن از راه آمده کار ان مرد نبود.

انگار روزگار او را برای این روزها تراش داده بود.برای روزهایی که کینه توزان بر هیچ اصلی پایبند نیستند. برای روزهایی که باد همه صورت بندهای دروغگویان را با خود می برد، منبریهای وعظ-گر دیروز هر روز به توجیه دروغ و قتل و جنایت مشغول شدند. آلوده دامنانی که همیشه با گرفتن میانه خود را از امتحان می رهاندند حالا مجبورند سفارشی مصاحبه کنند. حالا دیگر کسی نمی تواند در میانه بنشیند، حالا باید تفسیر خود را از دین، از اخلاق، از یگانگی پروردگار روشن بیان کرد. دیگر نمی شود خدا را بی هزینه پرستید. دیگر عقبی را به بهانه نمی دهند که ایمان و عمل به آن "بها" ی بس گزافی دارد.

آن مرد اما مرد این روزها بود، مرد روزهایی که باید همه چیز را به پای شرافت ریخت، باید دشنام به جان خرید نه چون بدی کرده ای، بلکه چون آینه را تمام قد بر اندام باورهای غلط این مردمان گرفته ای. 

نظرات ()

---

بعد از یکماه سخت این هفته با اومدن استاد قدیمی برای کنفرانس شروع شد، بعد خبر بدی که گرفته بودم با یک ایمیل تصحیح شد. امروز هم Roi de gallete زیر دندونم رفت، گذاشتمش روی لبه تراموا شاید یه بچه ای برش داره، هوا هم عالی بود، غروب آفتاب لب آب. چند جمله هم با دریا حرف زدم، قرار شد ببرد توی یکی از ساحلهای آفریقایی گم و گورش کند.

* اینها یک شیرینی به اسم gallete دارن که مخصوص سال نو و این فصله، اگر موقع خوردنش علامت شاه  توی اون تیکه ای باشه که تو می خوری، کافه چی یک تاج کاغذی طلایی رو می زاره رو سرت و خلاصه برای چند دقیقه شاه می شی.

نظرات ()

---

 من و تو

آشنای فصلهای مشترک بودیم

کنون

طرح جدایی بین ما

-که -

می ریزد؟ 

****

شعر دستکاری شده از آلبوم جدال عقل و عشق- مستان همای

نظرات ()

---

داشت دوباره گول می خورد. گوشش رو گرفتم ، جوری پیچوندم که حسابی دردش بیاد. بعد هر چی بد و بیراه بود حواله اش کردم. داغ شده بودم. صورتش گر گرفته بود. انگار چند روزه که داره تو تب می سوزه. بهش توپیدم. هرچی نقطه ضعف ازش می شناختم به رخش کشیدم.

نشست به نگاه کردن تلویزیون. شبکه ها را تند تند عوض می کرد. یکی در میان اتفاقات مصر را نشان می دادند. "البرادعی دستگیر شد." .."مردم به سمت تلویزیون حرکت کردند." ..."نایل ست پخش الجزیره را متوقف کرد" .. تب به من سرایت کرد. کنترل تلویزیون را می گیرم و به دیوار می کوبم. فریاد می زند که "تو حسودی" که "از موقعی که شناختمت ...".  آرام، شاید توی دل خودم می گویم "تو هیچوقت من را نشناختی". می رود سمت توالت. در را محکم به هم می کوبد. "عادتش است، هر موقع عصبانی است، یا از چیزی ناراحت است،  ..."  اول چند دقیقه در حالی که دستهایش را روی دستشوری استوانه کرده زل می زند به آینه. بعد اولین چیزی که به دستش برسد می کوبد زمین. بعد برای دقایق طولانی می نشیند روی در بسته توالت فرنگی. اگر خیلی عصبی نباشد می رود توی وان خالی با لباس دراز می کشد.

می داند، می دانم که سردترین آبهای دنیا هم اگر از این دوش روی سرش ببارد تبش کم نمی شود. بارها در ذهنش امتحان کرده و دیده که آب بعد از چند لحظه به جوش می آید. "این جهنمی است که با دستهای خودمان ساختیم، می فهمی؟ به خدا اگر بفهمی!"

نظرات ()

---

بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست

باور کنید که پاسخ آیینه سنگ نیست

همای- آهنگ "ساحت خوبان"

نظرات ()

---

اولش همه میگفتن 3 ماه اول سخته، اما برای من این ماه پنجم انگار شروع اذیتها است. امروز از دیدن عکس آدمهای قدیم شروع شد(می دونی فقط همین که یادت بیاد چقدر خالصانه و سفیهانه ، که تازه الان عمق سفاهتم رو می فهمم ،چه کارهای حساب نشده ای کردم و به چه آدمهایی آسیب زدم) بعد هی رو هم جمع شد. نمی خوام غر غر کنم ولی منو برد به یک جایی از زندگیم که خیلی چیزها رو ازم گرفت تا ازش رد بشم.

الان یک رفیق قدیمی لازمه که با هم پاشیم بریم در مورد همه اون حرفهایی که فقط میشه با یک رفیق قدیمی زد یک جای دنج حرف بزنیم. همیشه از این ترس داشتم به یک جایی برسم که اون رفقا در دسترس نباشن. اونموقع است که مجبور می شی همون حرفها رو به انگیسی تو مخ یک آدمی خالی کنی که امیدی به درک کردنش نیست. که باید انقدر پیاله بندازه بالا تا برسه به اون مستی که با یک دوست سر دو تا قهوه میشه رسید. که تازه بعد داغ شدنش برسین به نقطه ای که هرکدومتون مونولوگهای پریشان خودشو بگه.

فکر کنم همینه که همه مردم دست به پیاله می برن، یک رفیق بی آزار و پر خیر!

نظرات ()

---

این یک هفته رو حسابی چرخیدم. دور خودم و اروپا. از اینایی که سوار قطار می شی و میری به شهر بعدی. بعد میری جلوی ایستگاه قطار یک هتل کم ستاره پیدا می کنی. صبح یک چرخی تو شهر می زنی و بعد بلیط قطار بعدی رو می خری. شهرهای خیلی شبیه هم هستند. بیشترین چیزی که می بینی مک دونالد و شعبه H&M هست. یک مرکز شهر قدیمی با کوچه های تنگ و کلیسا های قرون وسطایی.

این حس که جایی میری که نه کسی منتظرته و نه تو منتظر چیزی در ادامه راه هستی برای خودش عالمیه. از شهرها که میگذری اول زبان تابلوها عوض میشه بعد شکل ادمها، معماری، رنگ اسمون و ... این "راین " هم به افتخار من سرریز شده. دقیقا لب به لبه بالاترین دیواره هاش شده. من هم دارم لبریز می شم که خوشامدگوییش رو جواب بدم. لبریز از ساده شدن زندگی و چرخش به سوی بی نهایت!

نظرات ()

---

ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما

آب روی خوبی از چاه زنخدان شما

عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده

بازگردد یا برآید؟ چیست فرمان شما؟

کس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت

به که نفروشند مستوری به مستان شما

بخت خواب آلود ما بیدار خواهد شد مگر

زان که زد بر دیده آبی روی رخشان شما؟

....

گرچه دوریم از بساط قرب، همت دور نیست

بنده شاه شماییم و ثناخوان شما

....

می کند حافظ دعایی بشنو آمینی بگو

روزی ما باد لعل شکر افشان شما

*** 

ممنون آقای لسان الغیب ، الحق که نفست حقه.

(اولین یلدای برون مراسم طی 10 سال گذشته، البته این رستوران ایرانیها دعوت کرده بود به نرخ 25 یورو، مشتمل بر آنتغه و مین دیش و ...)

نظرات ()

---

فدای چشمهای نیمه جان تو،

          بلند شو 

                     بلند ...

***

لحظه هایی هست که مثلث ایمان و امید و واقعیت متلاشی میشه

نظرات ()

---

...

برای هر نفس روضه ها

                               خدا را شکر!

نظرات ()

---

توی یک روز مگه چند تا اتفاق می تونه بیفته یا چند تا خبر به آدم برسه. حالا ممکنه هیچ کدوم خیلی مهم و اساسی نباشه ولی تو بالاخره هر کدومش یک تلنگر به روح آدم. اولین رجکت از کنفرانس رو که صبح تو ایمیلم می بینیم به روی خودم نمیارم. همینجوری تا شب بمبارون چیزهای بده.

من جلوی آینه وایستاده و داره بهم می خنده. میگه "عجب پوست کلفتی شدی!" راست میگه، تو این هاگیر و واگیر سر پا بودن خریت می خواد. شاید اگه الان اینجا نبودم یکی از این مزخرفات امروز یک هفته ام رو خراب می کرد، اما اینجا پوستم حسابی کلفت شده.

نظرات ()

---

"یا مَنِ اسْتَنْقَذَ السَّحَرَةَ مِنْ بَعْدِ طُولِ الْجُحُودِ وَقَدْ غَدَوْا فى نِعْمَتِهِ یَاْکُلُونَ رِزْقَهُ وَیَعْبُدُونَ غَیْرَهُ "

آنک تو؛

دریابنده جادوپیشگان

از پس سالها نافرمانی

نظرات ()

---

-داریم اتحاد استراتزیک ضد فرانسوی و ضد چینی راه می اندازیم. با یونانی ها و لبنانی ها و هندیها و مراکشیها و همه غیر دو گروه اول.مثل همه دعواهای دیگر شوخی شوخی داره جدی میشه. انگاری که سیاست بین المللی باشد و سازمان ملل، بعضی کشورها همین طوری الکی پیرو مایند. بعضی ها مثل هندی ها خیلی فرصت طلبانه و با چشمداشت به طرف مقابل فعلا با ما هستند. برزیلی ها هم که جدیدا کشور دوست و برادر شده اند و التماس دعا دارند. آلمانی ها و بقیه اروپایی ها هم که اصلا معلوم نیست کدام طرفی اند.

- توی تراس طبقه دوم دانشگاه رو به دریا می نشینم. باد ملایمی می وزد. ١٠٠٠ تا یا بیشتر پرنده دارند از شمال سمت جنوب پرواز می کنند. هر ٢ دقیقه یک پرواز می پره. آسمون از خط پرواز ها خط خطی شده.

- وقتی مجبوری چیزی رو که از نوک انگشتات می ریزه سانسور کنی مطلبت یه چیزی میشه مثل چیزهایی که این بالا اومده.

نظرات ()

---

الان یک سال میشه که سکون و آرامش در خانه بودن را ندارم. حالا دیگه بار بستن برای هر جایی که باشد فرقی نمی کند. بلیط را بدون فکر و بی برنامه می شود یک روز مانده به سفر خرید. این عادت بد را شرکتی که برایش کار می کردم یادم داد.

موزه لوور را ظرف 10 ساعت یکسره می بینم. از باستان شروع شد تا رنسانس. بعد کافه می خوریم و بحث. این کافه ها انگار ماده ای دارد که حرفهای کافه نشین ها را جهت می دهد. نمی توانند مثل بچه آدم از آب و هوا و زن و زندگی حرف بزنند. شاید هم فضای شهر است که هر طرف سر می چرخانی مجسمه ای، ویالونیستی چیزی چشمک می زند. ولی من ربط هیچ کدام اینها را با سیاست نمی فهمم.وقتی اعتصاب چی ها گر و گر رد می شوند و سوت می کشند، پیرترها توی کافه های رو به خیابان نشسته اند. لباسهاشان بر چسب سندیکاهای مختلف را دارد. شاید این فضا و ایده آلیسم آن است که به آدمها دغدغه سیاسی می دهد. توی کتابفروشی ها مردم مثل قحطی زده ها کتاب می خرند. جلوی کتابخانه ها جوانها و افراد جا افتاده صف ساخته اند.

معرکه گیر ها فراوانند، پاتوق به وفور یافت می شود، چندتا نوجوان با لباس هالووین رد می شوند. 

قهوه خیلی وقت است تمام شده. روبروی کافه دیوار "پرلاشز" است. اسم خیابان هست "خیابان آرمیدگان". با سنگ قبرهایی از 200-300 سال پیش. با "ظهیر الدوله" همچین توفیری ندارد. آدمهایی به آنجا سر می کشند که کسی یا حسی را سالها قبل گم کرده اند. هدایت پای درخت بلوط آرمیده. جایی که قطعه مسلمانها بوده اما الان مسیحی ها را هم آنجا دفن کرده اند.

نظرات ()

---

صبح زود بیدار می شم برم دانشگاه درس بخونم. ته دلم دلهره دارم. صحنه هایی از دوران دبستان و دبیرستان تو ذهنم مرور میشه. به خودم میگم یا دلتنگی داره شروع میشه با به خاطر اینه که این چند روزه که با این معلم های فرانسوی تو کافه قرار میذارم مدام قهوه به ناف خودم بستم. دقیقا روز کلاسهای آقای گوهری جلوی چشمم میاد که همینجوری تو دلشوره داشتم.

نمی تونم درس بخونم. یعنی هر کاری می کنم نمیشه.میزنم بیرون. از سوپر مارکت کنار دانشگاه خرت و پرت می خرم. میام که برم به سمت ایستگاه اتوبوس تازه یادم میاد چی کار می خواستم بکنم. سلمانی "قادر". یک هفته است با خودم کلنجار میرم. نمی دونم تفسیر درستیه یا نه ولی دلشوره و کچلی و مدرسه تو ناخودآگاهم با هم گره خوردن.

سلام می گم. عربی و فرانسه و انگلیسی با هم قاطی میشن تا طرف می فهمه چی می خوام. خیلی سر سری ماشین سر تراشی رو از موهای نفر قبلی پاک می کنه. تیغ رو هنوز عوض نکرده. دلشوره می زنه بالا. آخه پاشو دیگه لامذهب.به خودم تو آینه لبخند می زنم که گه خوردی تصمیم گرفتی. بتمرگ. ٣٠ ثانیه نمیشه که کله ام روتراشیده. میگم من که گفتم همه رو یک دست بزن. میگه نه یه باندش رو برات ٩ زدم بعد زیرش رو ۶. آینه رو پشت سرم میگیره که شاهکارش رو ببینم. تیغ رو عوض می کنه. همینطوری خشک میکشه به گردنم.

حالا که می زنم بیرون همون پسر بچه ای هستم که صبحهای شنبه ساعت ۶.۴۵ می رفت سر خیابون منتظر مینی بوس گازوئیلی زرد مدرسه وای میستاد تا آقا احد یا آقای مکی بیاد دنبالش. حیف که این اتوبوسها بوی تلخ گازوئیل ندارند.

نظرات ()

---

انتظار خبری نیست مرا،

نه ز یاری

 نه ز دیار و دیاری

دست بردار از این در وطن خویش غریب

 ..

قاصدک

هان!

ولی ...

آخر

ای وای

راستی

آیا...

با توام

های

کجا رفتی؟

های!!

 راستی جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی جایی؟

در اجاقی - طمع شعله نمی بندم-  خردک شرری هست هنوز؟

مقطع قاصدک اخوان ثالث

نظرات ()

---

پاریس رو دیدم. خوب بود. واقعیتش همون قدر که ازش تعریف می کنن خوب بود. توی 2 روزی که اونجا بودم خیلی جاها رو دیدم، از شانس من شب آخر هم "شب روشن" بود و مردم همینطوری الکی تا صبح تو خیابون می پلکیدن و من هم تا 4 صبح 5-6 جا رو که وقت نکرده بودم ببینم دیدم.

نظرات ()

---

۵٠ قدم که بشمری رسیدی کنار ساحل. آسمان آبی و خاکستریه و یک سرخی ملایمی سمت شرق رو روشن کرده. رنگ آب روشنه و اگر چند لحظه همه چراغهای راهنمایی قرمز بشن و ماشینها اروم بگیرن صدای کوبیده شدن موجها به ساحل رو می شنوی. دم غروب که میشه بیشتر اونایی که برای شنا اومدن بساطشون رو جمع می کنن و تک و توک ماهیگیرهایی پبداشون میشه که به امید ماهیگیری لانسها شون رو به آب می اندازن. یک عده می دوند و یک عده دوچرخه سواری می کنند. شهر انقدر کوچیکه که اگر تازه وارد هم باشی توی جمعیت پیاده روی ساحلی ادمهایی که روزهای قبل هم اونجا دیدی می تونی تشخیص بدی.

خیلی عده کمی هم هستن که سفره ای چیزی پهن می کنن و میشینن کنار دریا شام می خورن. بعضی موقع هم می بینی که دانشجو ها تو گروههای ١٠-١۵ نفره نشستن و با هم گپ می زنن.  نور ملایمی روی شهر افتاده ؛ با اینکه نور پردازی خاصی نداره اما جادویی و فریبنده است، اگر ١۵ دقیقه ای صبر کنی اسمون سیاه میشه و دریا سرمه ای،باد بوی خوبی رو به شهر میاره، بوی افریقا.  هواپیماهایی که هر ۵ دقیقه به سمت شهر میان با نورشون یک تکه از دریا رو روشن می کنن.

طولی نمیکشه که شهر آروم می شه.

نظرات ()

---

تازه رسیدم. بعد ۵ ساعت انتظار تو فرودگاه استانبول و ٢ ساعت الافی تو فرودگاه اینجا. کنار ساحل که قدم میزنم سعی می کنم بفهمم چیکار کردم.

مسئول هتل ادرس یه رستوران لبنانی رو می ده. بعد میگه که خودش مسلمونه. چند تا سوال بعدی معلوم میکنه که هیچ نسبت خانوادگی اسلامی یا عربی نداشته.

هنوز خستگی ٣ شنبه و گودبای پارتیهاش که یکسره چسبید به احیا و بعدش هم پرواز تو تنمه.

نظرات ()

---

دلم دارد به هم می خورد. معده ام به هم ریخته. سر درد دارم. متن استعفا را پرینت می گیرم. به تاریخ چند روز بعد. تا حالا ١٠ بار بیشتر مرورش کرده ام. همه اش با زبان چرب و تشکر از همه همکارهای مسن. بدون گله. بدون هیچ درخواست اضافه. ٣ سال. حالا نوبت چیست؟ ویزا؟ بلیط؟ خداحافظی؟ نه خداحافظی نمی خواهد. زود تمام می شود. وداع؟ چیزی هست که باهاش وداع کنم. توی گیجی سرم دور می زنم از اطراف چهارراه ولیعصر تا نقاط خاطره انگیز دیگر . از جاهایی که بوی دود می دهند تا جاهایی که بوی خاک خیس خورده. نه وداع هم نمی خواهد. دل آدم که تنگ می شود در هر صورت. این کارها فقط از اصالت دلتنگی می کاهد. اصلا هیچی نمی خواهد. خیلی ساده و راحت. میگن این و اونو و اون یکی رو آماده کن. برو این چیزها را یاد بگیر.حوصله هیچ چیز ندارم . به صورت نامتناهی یی خالی ام. چرا این کار را می کنم؟ خب ٣ سال پیش که شرایط بهتر بود؟ نبود؟ بود؟ فقط انگار الان خالی تر بودن اش بیشتر از ٣ سال پیش است. همه این داستانها فقط برای همین؟ سر گیجه دارم ولی حس خوبی است. انگار خودت را پرت می کنی توی یک موج بلند. بادا باد. ای که توی این همه طوفان دستت دستم را ول نکرد،

نظرات ()

---

پاییز و بهار رو خیلی دوست دارم و امسال بهار یکی از زیباترین بهارهای عمر منه اما توش عمیقا احساس پاییزی دارم

نظرات ()

---

نمی دونم چرا هر موقع  بعد از یک تلاش طولانی به جایی میرسم که با یه اشاره توپ میره تو گل یهویی باتری خالی می کنم. اصلا همه چیز برام بی ارزش میشه. فعلا به اندکی هل داده شدن نیازمندم.

نظرات ()

---

همیشه بدترین گناه را پاک کردن بلاگ به دلایل احساسی و عاطفی و شخصی و لحظه ای  و ... می دانستم ، یا اینکه طرف خود خواسته یا از ترس ننویسد،  اما انگار همیشه چیز بدتری هم هست که منتظرش باشی

نظرات ()

---

مرد مجاهد بدم، عاقل و زاهد بدم

عافیتا همچو مرغ، از چه پریدی؟ بگو

نظرات ()

---

vimeo.com/8629546

چند روز است از این پنجره صبح و شب دریا می بینم و کشتی و ساختمان. پادگان-بندر نظامی که نه صبحگاه دارد و نه سرباز وظیفه. ماشینهایی که تند و تند رد می شوند و آفتابی که هی می چرخد و می گردد.

هر روز صبح سرتکان دادن از دخترک خدمتکار گرفته تا رسپشنیستها و گارسونها. آشپز هندی که به میز صبحانه سرکشی میکند وقتی من را می بیند در یکی از ظرفها بالا می برد و به بیکن اشاره میکند: "this one, no".

امروز صبحانه را روبروی دو تا مرد روس و کناردست یک بنگالی می خورم. بعد سوپر مارکتی روبروی هتل تا مرا می بیند که از در بیرون می آیم بدون هیچ نشان و علامتی زود می رود سراغ بنزش. "آفیس گدیسن؟". "بله". سر راه مثل همیشه پر حرفی میکند و من می گویم "آها".چند تا کلمه فارسی از افغان و پاکستانیهایی که برای جنگ با ارامنه به قره باغ آمده بوده اند یاد گرفته. میگوید "بیشین بابا" و لبخند می زند و من ترجمه می کنم "اوتور بابا".

"ساغول". 5 مناتی را می گیرد و می رود. سکوریتی مثل همیشه با صورت سنگی ایستاده، رسپشنیستهای اینجا هم لبخند می زنند، آسانسور سریع می آید و سریع می رسد.

**

ای زرد روی عاشق، تو صبر کن وفا کن

نظرات ()

---

"..انت الذی سجد لک سواداللیل و نورالنهار و ضوء القمر و شعاع الشمس و دوی الماء و حفیف اشجر ..."

آنک تویی ؛

که سیاهی شب،

نور روز،

درخشش ماه،

شر شر آب،

و خش خش (برگ) درخت

سجده گذار ات هستند.

نظرات ()

---

١-

هو الرفیق الاعلی

٢/١٢/٨٣

٢-

دی ٨۴

٣-

..از همه چیز گنده تره

میدونی، راحت می بخشه.

١٨/١٠/٨۵

نظرات ()

---

خیلی وقت بود از دنیای مهندسی فاصله گرفته بودم. ولی انصافا زیبایی های که توی مهندسی هست ادم رو سر شوق میاره. امروز تو یک جلسه با حضور حدود 20 مهندس خبره تاسیسات پیچیده یک ترمینال نفتی رو بازبینی کردیم. من هم مثل همیشه که ذهنم از موضوع اصلی منحرف میشه به این فکر می کردیم که یک سری لوله و مخزن و شیر یک طرفه و ... چقدر باید جذاب باشه که این ادمها زندگیشون رو پاش گذاشتن. فوق فوقش تو کل عمرشون 10 تا پالایشگاه بسازن. رئیس جلسه زندگیش بررسی جریان مواد مختلف توی لوله ها بود. مثل یک فیلسوف در مورد جریانهای لمینار و توبولنت حرف می زد و سعی میکرد و فیگورش از یک روشنفکر چیزی کم نداشت. 

همه مان در گیر یک چیزهایی شدیم که فکر می کردیم ارزشش رو ندارن ولی مرور زمان انقدر قوی بود که همان مسائل بی ارزش کل روزهایمان را پر میکنند. انصافا اگر ادم در زندگیش چیزی برای مبارزه کردن نداشته باشه مهم ترین مساله دنیا حرکت جریان سیالات توی لوله ها است و اینکه 30 سال دیگه که شاید ما نباشیم یا اونور دنیا مشغول هر کاری باشیم این تاسیسات smoothly کار کنند!

نظرات ()

---

روزی لقمان به پسرش گفت امروز به تو سه پند می دهم که کام روا شوی :

اول این که سعی کن در زندگی بهترین غذای جهان را بخوری .

دوم این که در بهترین بستر و رختخواب جهان بخوابی.

و سوم این که در بهترین کاخها و خانه های جهان زندگی کنی.
 پسر لقمان گفت ای پدر ما یک خانواده بسیار فقیر هستیم چطور من می توانم این کارها را انجام دهم؟

لقمان جواب داد :
اگر کمی دیرتر و کمتر غذا بخوری هر غذایی که می خوری طعم بهترین غذای جهان را می دهد .
اگر بیشتر کار کنی و کمی دیرتر بخوابی در هر جا که خوابیده ای احساس می کنی بهترین خوابگاه جهان است.
و  اگر با مردم دوستی کنی، در قلب آنها جای می گیری و آن وقت بهترین خانه های جهان مال توست .

نظرات ()

---

برای کسی که مدت طولانی توی هتل بمونه یه حس دوگانه ای به وجود میاد. از یه طرف کم کم به اتاقت عادت می کنی. از طرف دیگه می دونی که قبل و بعد از تو کلی آدمهای دیگه اینجا زندگی میکنن. اما یکجور استرس یا شاید بشه گفت کابوس هم وجود داره که مثلا یکبار شب که بر می گردی یا در طول روز که نیستی یکی دیگه اونجا زندگی کنه. خب امروز هم من وقتی برگشتم اتاقم همین اتفاق افتاده بود. دیدم هیچ کدوم از وسائلم نیست. چمدون یه آدم دیگه ام بغل تخت خوابه. اول فکر کردم طبقه رو اشتباده اومدم. شماره اتاق رو چک کردم. درست بود. ولی هیچ اثری از من نبود. مثل اون داستانه که خانواده شب از مهمونی بر می گردن و می بینن یکی دیگه داره تو خونه شون زندگی میکنه.

مدیر هتل بدون اجازه وسایل من رو جابجا کرده بود. حتا به خودش زحمت نداده بود به من زنگ بزنه. وسایل یخچال رو هم ریخته بود دور.

نظرات ()

---

هوا روی زمین هر چقدر سرد و دلگیر باشد، دور ملخهای هواپیما(حالا اگر جت بود سرعت پره های جت) که حسابی بالا رفت می زنی به دل ابرها، آفتاب می زند توی صورتت و گرم می شوی، گرمایی که ماهها غایب بوده. تنهایی سفر کردن جور غیر قابل توصیفی است. خصوصا اینکه یک مسیر رو بارها و بارها بری. توی هوای ابری و آفتابی. کنار همه جور آدم . این رها شدگی و سرگردونی ، تعلیق توی آسمون، هر بار خوندن "سبحان الله مجریها و ..." ، رفاقت ها ی ساده فرودگاهی و یا همین آخرین بار ٧ ساعت معطلی توی فرودگاه و بچه هایی که با ویزای امریکا توی پاسپورتشون نمی تونن ذوقشون رو مخفی کنن. هر بار توصیه کردن به آدمهای تازه وارد و مشورت دادن ، معمولا دخترهایی که تنهایی اومدن برای ویزا و استرسی که از سر تا پاشون می ریزه. آدمهای ترانزیتی و هزار جور آدم دیگه. هر بار خشکی، کوه، جنگل ، دشت، دریا، خشکی، دکلهای نفتی، تق لاستیک هواپیما و برعکس.

تنهایی تنهایی، تنهایی با دیگران، تنها نبودن بدون دیگران. چه می دونم، قصه زندگی. که یه جوری دلت بخواد این دفعه خونه و زندگی ات رو بو کنی؛ که بفهمی چقدر آدمای دور و برت رو دوست داشتی و وقتی بر میگردی بگی این حس خیلی هم شدید نیست. برای تو این روزها خیلی باشه (هم عرضی و هم طولی) و وقتی برمی گردی ببینی اون طرف اوضاع به شکل کند و ملایمی ساکن مونده. که بپرسی از خودت چرا از همه دو تا فضایی که توش زندگی می کنی بیشتر سرعت گرفتی. چی شده که با هر کس و ناکسی زود جوش می خوری. چه می دونم همیشه این سوالها هست.

می گریزم، می گریزم!

و وسط این گریز، عرفه. وای خدا، عرفه تمام دنیاست، منتهای همه جاست. و در انتظار محرم، که این بار امام از این منزلها به کجا خواهد رسید. و گریز از ...

نظرات ()

---

دارم آب انار می خورم و از روی یوتیوب ترانه "انار انار" رو پیدا می کنم تا به یه پسره آذری که اسمش "انار"ه و دوست داره آهنگ کامل "انار انار" رو داشته باشه بدم. این از تعطیلات آخر هفته!

نظرات ()

---

خب ۵ روز میگذره و هنوز من سر پام. راستش انقدر فشار کار تو این روزهای شروع زیاد بود که خیلی وقت آزاد نداشتم. اما از امشب بادهای سرد باکو شروع شده و کار ما هم سبکتر. امروز یک روز ابری و دلگیر بود و به قول ذاکر راننده و کارچاق کن ما در باکو، وقتی بارون ریز بباره نشونه سرماست. بعد از مدتی طولانی که زندگی روزمره شده بود چند تا اتفاق جالب تو هفته پیش افتاد. از خرید مدرک فوق لیسانس با ١٠٠ هزار تومن ظرف یک روز و نصفی و بعد آدمهایی که تو این جریان دوباره دیدم و یا باهاشون آشنا شدم. بعد نتیجه gmat ، احضار بچه ها به بازپرسی، و چند تا موضوع ریز و درشت دیگه.

امشب بعد از سالها آشپزی- کته +  تن ماهی -کردم از فردا هم احتمالا آموزش زبان روسی و آذری رو با یک مدرس شروع می کنم. مسخره است که اینو می نویسم اما برنج رو بدون روغن و نمک پختن خیلی هنره. خیلی براق شده و کلی کف کرده. پیر مردها هم فعلن خوبن و باهاشون مشکل ندارم. آدم وقتی با آدمهای بی روحی مثل مردم اینجا زندگی کنه احساس می کنه که یک کیفیتهایی در وجودش هرز می ره. امیدوارم قابل بازگشت باشه.

نظرات ()

---

البته من که تا تهش نمی مونم. ولی از امروز ٣ ماه شروع شد.تبعید به باکو.

خیلی وقت بود قصد ١٠ روز نکرده بودم. به این سرگردونی تو هر شهر ٣ یا ۴ روز عادت کرده بودم. حالا از امروز ٣ ماه شروع شد. هر کی یک قسمتی داره دیگه! فعلا که بدک نیست. سی دی فیلمهای "فرندز" و ٧-٨ تا کتابی که آوردم. معمولا تو این شرایط سلیقه کتابخونی و فیلم بینی آدم هم عامه پسند تر از روزهای عادیه.

نظرات ()

---

لوئیس: "... اما من رنگ پریده، تمیزم و شلوراک من با کمربندی که سگک برنجی با نقش مار دارد بسته شده. درس را فوت آبم. بهتر از همه شان بلدم. حالت و جنس دستوری را می شناسم؛ اگر دلم می خواست، همه چیز دنیا را می دانستم. اما نمی خواهم اول بشوم و درسهایم را پس بدهم. ریشه هایم مثل ریشه های گل در گلدان رشته رشته شده و در تمام دنیا تنیده..."

موجها، ویرجینیا وولف، ترجمه مهدی غبرایی

نظرات ()

---

"ادبیات برای آنان که به آن‌چه دارند خرسندند، برای آنان که از زندگی بدان‌گونه که هست راضی هستند، چیزی ندارد که بگوید. ادبیات خوراک جان‌های ناخرسند و عاصی است، زبان رسای ناسازگاران و پناهگاه کسانی است که به آن‌چه دارند خرسند نیستند. انسان به ادبیات پناه می‌آورد تا ناشادمان، ناکامل نباشد."

چرا ادبیات -- ماریو بارگاس یوسا

نظرات ()

---

"خیلی متاسف هستم، شدیدا و عمیقا، که دوباره دارم وبلاگ می‌خونم
این ۴-۵  ماهی که وبلاگ خوندن رو ترک کرده بودم خیلی شنگول و شاد بودم.
در کل حال‌ام دیگه از این واژه‌ی وبلاگ/بلاگ به هم می‌خوره.
تکرار مکررات و قرقره‌ و انگولک احساسات.
و من هم اگر امروز این غلط بزرگ رو کردم که چند تا وبلاگ دوست و آشنا و غیر آشنا رو باز کردم
و خوندم صرفا به‌ خاطر به هم خوردن وضع خواب و این اینترنت پرسرعت خونه‌ی شیرین این‌هاس.
بدین وسیله از آرامش بر هم خورده‌ی مغزم پوزش می‌طلبم و قول می‌دهم دیگر تکرار نشود.
¤ ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ -- آلیس"

نظرات ()

---

همه چیز عوض میشه، ما آدمها هم . به اقتضای زمان تنبل تر هم می شویم. همین چند روز پیش که از سر بیکاری و بی حوصلگی داشتم اینجا را نگاه می انداختم کلماتش خیلی غریبه بود. بعد که بیشتر خواندم خوشم آمد. یعنی اینها را خودم نوشته بودم؟ یک موقعی اینهمه آدم بودم؟ یعنی الان؟

چند وقتی است که در این آدرس Mojas.tumblr.com عکس بازی می کنم. یعنی چی می تواند آدم را به آن فضای قبلی ببرد. بعد مدتها لیست کسانی که بهشان سر می زدم را مرور می کنم. خیلی ها دیگر نیستند. خیلی ها انقدر کم می نویسند که نمی توان هیچ حدسی از اوضاع فعلیشان داشت. چقدر همه چیز فیس بوکی شده. با این اوضاع جدید آدم می ترسد همان حرفهای همیشگی اش را هم بزند. واقعیت این است که این روزها که گذشت و می گذرد نسیمی از دوران طلایی زندگی بود. حداقل به یاد آوردم که از کجا به اینجا رسیدم.

البته نقش پاییز رو هم نباید نادیده گرفت!

نظرات ()

---

عمران صلاحی:

صاحب عکس فوق ، گم شده است

رفته از خانه و نیامده است

 مادرش گریه می کند شب و روز

صاحب عکس فوق

چشمهایش درشت

 دستهایش همیشه مشت

صاحب عکس فوق ، با خونش

روی آسفالت می کشد فریاد

سینه اش باغ لاله های غریب

صاحب عکس فوق

در خیابان آرزو جان داد

می روم پیش مادرش امروز

تا بگویم

" صاحب عکس فوق من هستم"

نظرات ()

---

چه خوش خیال و ساده اندیش بودیم ما،

نظرات ()

---

دوره دبیرستان و پیش دانشگاهی پر از شعر بود. غلتیدن لا به لای ادبیات بود. ساعتهای درسی به فاعلاتن فاعلاتن فاعلن می گذشت، به لف و نشر ، مجاز جزء به کل و مدح شبیه زم. بحثهای لجبازانه بر سر تفسیر ابیات فردوسی بود و ذوق مرگی به وقت خواندن خوان هشتم اخوان با صدای بلند. معنا کردن جمله های کوتاه و فریبای بیهقی: " و مادر حسنک زنی بود سخت جگرآور..."

وقت معنای لفظ به لفظ و نکته کنکوری گفتن معلم، سر خوردن دستها از زیر مقنعه بود به سوی گوشها که نمی خواستند بشنوند معنای کلمات رو و زمزمه آروم لبها که می خواستند شعر رو بی توضیحات اضافه ببلعند. به کشف وحشی بافقی می رفتیم و فخرالدین عراقی . روزهای قبل از کنکور خالی می شدند از تست و حاشیه کتابها پر از حافظ و سعدی و نظامی.

دلم هوای کتاب تاریخ ادبیات و آرایه های ادبی رو کرده، وزن شعرها و آرایه ها از یادم رفتن، نمی دونم چی به سر اون همه ردیف و قافیه اومد.شعر رو انگار که جایی گم کرده باشم. دلتنگش شدم و می دونم که دیگه حتی برای مشاعره هم بیت کم میارم.

http://apache.blogfa.com/

***

نوستالژی شعر

نظرات ()

---

اگر روزی یک کامیون بخرم، پشتش درشت می نویسم؛ عجب صبری خدا دارد

نظرات ()

---

منی که نام شراب

-از کتاب-

می شستم،

زمانه کاتب دکان می فروشم کرد

نظرات ()

---

اندوه زیبا

   دوه    دیبا

 ان          با

  زی    ندوه

زاری و آه

اشک و بوسه

نظرات ()

---

دردناک نمی شه گفت ولی با اون بی نسبت هم نیست.

حتی بی ربط ترین آدمها هم که این کارها را بکنند مثل ، مثل ...

*

*

شعر/داستان

جمله

کلمه

حرف حساب- حرفهای حساب

*

واقعیت اینه که هیچ کس مجبورمون نکرده بنویسیم.

نظرات ()

---

طبیعتا، یعنی بر اساس طبیعت چیزی که بر ما میگذرد، گذشته همیشه بر آینده تاثیر می گذارد و اگر بخواهیم خیلی گسترده نگاه کنیم، دویدن مورچه ای روی دیوار خانه روبرویی همانقدر مهم است که بادی که در آن طرف دنیا مثلا در ریو دوژانیرو می وزد. این گستردگی را جمع کنید با طول زمان و همه اتفاقاتی که در طول زمان در این گستره واقع می شوند.

***

ذهن انسان به طور کلی و ذهن بما هو ذهن خاصیتهای عجیبی دارند که با انتزاع و ترکیب چیزهای خارق العاده ای می سازند

**

مشکل اینجاست که ذهن هر فرد چون مواد خام منحصر به فردی دارد و شاید ویژگیهای منحصر به فردی، همدلی کردن و مشورت کردن و امثالهم  درباره چیزهایی که ذهن می سازد آسان نیست.

نظرات ()

---

فرقش این بود که این بار هوا خیلی گرم نبود. باد شدیدی می وزید. تابستان نبود تا موقع راه رفتن توی کوچه های تنگ مرکز شهر، پیشانی و پس گردنم خیس عرق شود. بهار بود و خنک. باد تند می وزید. این بار صدای خش خش برگها خشن تر بود. از آن لباس بی تکلف خبری نیود. نه در تن تو و نه در تن من.جای آن مانتو و روسری را پیرهن سرخ گرفته بود.

قبول دارم که ساختمانهای نو نوار مدیترانه ای با گلدانهای شمعدانی و درهای چوبی قدیمی فوق العاده قشنگند، اما هیچ چیز برای من جای آن ساختمان دود گرفته بی تاریخ،  بی هویت و مرموز را نمی گیرد. گیرم زیر زمینش چاپخانه باشد، طبقه دومش خیاطخانه باشد و چه می دانم طبقه دیگرش دفتر کار یک وکیلی، دلالی، چیزی. اصلا شاید خانه ارزان و محقر یک خانواده بدبخت باشد. اینها هیچ کدام برای من دلیل نمی شود.

این بار نه از کنار هم بی اعتنا گذشتیم و نه نگاه از هم چرخاندیم. دست دادیم. چند کلمه حرف زدیم. باد خیلی تند بود. انگاری که چشمهام به اشک افتاد، از تندی باد.

پیر مرد خندید. چشمهای او هم اشک داشت. اگر اشتباه نکنم موقع خداحافظی فقط سر تکان دادیم. همین و بس. و پیر مرد دستان من را گرفت و کشید.

نظرات ()

---

 
توی چهار راههای شهر ما
-عید که نزدیک می شود-
دست فروش ها
 یک دست ترقه
 یک دست نرگس

نظرات ()

---

در صحت عقل و سلامت وجدان عرض میکنم خدمتتون که بدون هیچ دلیل منطقی یا غیر منطقی سعی میکنم دیگه ننویسم.

اول رجب المرجب هزار و چهارصد و خرده ای

مصادف با چندم جولای چند هزار و چند

تاریخ شمسی هم که اون بالا هست.

نظرات ()

---

 تری! (فور، فایو اند ...)

***

فیلمهای مسعود کیمیایی با تمام غلو کردن و اگزجره بودنشون، دقیقا دارن زندگی رو نشون میدن. وقتی ۲۰ سالت میشه میگی من تموم تجربه های دنیا رو دارم، بعد تو ۲۳ سالگی می فهمی اتفاقات محال چه راحت رخ میدند، توی ۲۵ سالگی میبینی تمام آرزوهای زندگیت براورده شده و در ۳۰ سالگی همه چیز بی معنی میشه. بعد وقتی ۵۰ سالت شد، واقعیتها رو که برای دیگران تعریف میکنی همه فکر میکنن خل شدی، یا داری غلو میکنی. اما زندگی با کمی تلورانس چیزی جز این نیست.

البته کیمیایی سعی نمیکنه ادم باهوشی باشه یا شاید واقعا باهوش نیست. و این حرفهاش رو صادقانه تر و غلو شده میکنه.

**

نظرات ()

---

*

نتیجه گیری فلسفی: وقتی آدم خودش سوژه نیست چیزها یک جور دیگه است.

نظرات ()

---

این روزها این جمله زیاد توی ذهنم میچرخه: بیا دردناکش نکنیم.

نظرات ()

---

آهای پنج شنبه ها

نظرات ()

---

1-      باید گفت که هر آدمی که وارد سیاست می شود با ورود به این عرصه یک صفت را به طور خود آگاه یا ناخودآگاه پیدا می کند که آن حماقت است. یعنی به هر آدم سیاسی اعم از کوتوله یا قد بلند می شود گفت آدم احمق سیاسی

2-      آدمهای سیاسی به طور کلی دو دسته اند که دسته کوتوله ها بین آنها شیوع زیادی دارد، تا حدی که بسیاری از علمای علوم سیاسی معتقدند کوتوله های سیاسی 95 درصد کل سیاستمداران را تشکیل می دهند. نوع دوم غیر کوتوله اند. غیر کوتوله ها هم دو نوعند. یکی آرمانگرایان، که حماقت آنها بیشینه حماقت فرزندان آدمی است و دیگری سوپر کوتوله ها. سوپر کوتوله ها به دلیل ناتوانی مفرط یا پایبندی به اصول محدود کننده هیچگاه به سطح کوتولگی نمیرسند اما آرمانگرایان می توانند در صورتیکه پارادایم پدرسوختگی را خوب درک کنند به کوتوله تبدیل شوند. معمولا آرمانگرایانی که به کوتوله تبدیل می شوند افراد موفقی هستند، چون زبان مشترکی با آدمهای غیر سیاسی آرمانگرا دارند ، اما با حفظ کوتولگی نهایت سوء استفاده را از آدمهای غیر سیاسی آرمانگرا می کنند.

3-      در کشور مورد بحث ما، ایران، سیاست پدر غیر شرعی به نام اقتصاد یا به زبان ساده تر پول دارد. در واقع سیاست از رابطه نامشروع جامعه با اقتصاد به وجود آمد، گویی که در جوامعی که اقتصاد هنوز به بلوغ نرسیده، توان تجاوز به جامعه را ندارد و هیچگاه سیاست زاده نمیشود.

4-      در کشور مورد بحث ما ، ایران، به دلایل متعدد بیرونی ، کلمات و پارادایم ها در دوره های 4 یا 8 ساله اکسپایر می شوند.  لذا هیچگاه کل بازیگران سیاست برای دوره ای طولانی نمی توانند الگوهای ثابت ذهنی پیدا کنند. مثلا در 8 سال اول دموکراسی توطئه استعمارگران نوین به حساب می آید، در دوره بعد به عنوان یکی از ارکان اصیل اسلام مورد تاکید عالمان و عاملان قرار می گیرد و در دوره بعد چون مهر ورزیدن نیاز به تسلط مهرورز بر مهرورزیدنده  دارد، دموکراسی فرعی بر مهرورزی می شود. در بعضی دوره ها ، اقتصاد، پدر نامشروع سیاست، هیچ اهمیتی ندارد، اما وقتی مردم معنی واقعی گشنگی را چشیدند، نان پیش نیاز اندیشه و تعقل خواهد بود و اقتصاد مهمترین شعار کوتوله ها می شود. در دوره بعد که شکم ها سیر شد و نیاز به تخلیه فضولات پیدا شد، محور سیاست، عدل و مبارزه با فساد میشود و اهمیتی ندارد که این پاکی قرار است بستر توسعه اقتصاد باشد، یا اندیشه یا هیچکدام.

5-      نکته بسیار مهم در باب سیاست این است همه انواع سیاسیون و غیر سیاسیون، در کشور مورد بحث، ایران، معمولا حافظه میان مدت ندارند. لذا همه مصدق و کاشانی را به یاد می آورند، یادشان هست که دیشب بوش در مورد ایران چه گفته، اما کسی انتخابات 2 سال پیش یا اتفاقات 10 سال گذشته را به یاد نمی آورد.

6-      از آنجایی که معمولا افراد کوتوله سیاسی  آدمهای باهوشی نیستند، معمولا به اندازه ای که می خورند در سطح مملکت از خودشان فاضلاب صادر میکنند و هیچگاه به اضافه کردن ظرفیت خود یا کشور نمی اندیشند. اما آرمانگراها از آنجایی که چشم به افقهای دور دارند فضولات با ضریب 10 به توان 20 و 30 برابر آنچه فرو داده اند خارج می کنند و لذا آثار حکمرانی آنها تا سالها مشامها را نوازش می دهد. سوپر کوتوله های سیاسی علی رغم ناتوانی، به دلیل اینکه می دانند هیچگاه در دراز مدت نمی توانند در عرصه کوتوله های جولان دهند، معمولا یا چیزی نمی بلعند ، یا آنقدر زیاد و سریع می بلعند که به دلیل انفجار  از هستی ساقط می شوند.

7-      از آنجا که فاینانس کردن بازیهای سیاسی در کشورهای که اقتصاد پدر سیاست است- و کمتر جایی است که این چنین نباشد- اهمیت زیادی دارد، معمولا  سیاستمداران دور اول بازی سیاسی را با فریب یا آرمانپردازی یا تقلب تصاحب می کنند و دور دوم به دلیل هژمونی مالی و اقتدار بر عرصه تکیه می زنند. اما چون برای دور سوم بازی سیاسی توان نوآوری ندارند- چون از هوش چندان بهره ای نبرده اند- کوتوله های دیگر جای آنها را می گیرند.

8-      معمولا مردمان غیر سیاسی یا عوام، در ابتدای انتخاب یک گروه از کوتوله های برای بازی سیاسی فکر می کنند که کوتوله های سیاسی بازیچه های آنها و دلقکهایی هستند که سرگرمشان می کنند، اما در میانه های بازی می فهمند که آنها (خود مردم) تبدیل به ابزار توی سر هم زدن کوتوله ها شده اند و بلکه بدتر...

9-       تجربه ثابت کرده است که مردم ایران، معمولا چهره های زیبا یا قابل قبول را نمی پسندند و یک کوتوله باید ویژگی خاصی در چهره اش داشته باشد تا برجسته شود، البته در دوره هایی استثنائهایی نیز دیده می شود.

10-   در کشور مورد بحث ما، ایران، به دلیل تجربیات تاریخی 100 سال گذشته مردم سالهاست به فکر پاسخ دادن به مسائل جدی و حیاتی نیستند و عمده وقت خود را به شوخی کردن و جوک شنیدن، نقل هزلیات و مسخره کردن یکدیگر می پردازند و چیز که آخرین درجه اهمیت را دارد زندگی واقعی و اتفاقاتی است که در اطرافشان می افتد، لذا معمولا تحرکات اجتماعی دیده نمی شود یا اگر اتفاق بیافتد برای بی اهیمت ترین چیزها بیشترین هزینه ها را انجام میدهند.

11-   از آنجا که سیاست نیازمند توسعه است، و از آنجا که توسعه تنهایی نمی تواند اتفاق بیافتد ، معمولا کوتوله ها چیزهای مختلف را توسعه می دهند.  مهم نیست که این توسعه ها به درد می خورد یا نه.مهم نیست هدف از توسعه چیست. مهم نیست توسعه به درد کی می خورد.  مهم این است که توسعه پیدا کنیم. معمولا نتایج این توسعه ها در کوتاه مدت خیلی خوب است و به همین خاطر هر گروه از کوتوله ها در دوره ای که سر کارند کارنامه های درخشان دارند. اما در دراز مدت، معلوم می شود که کشور به عقب رفته است.

12-   همه سیاسیون اعم از  اینکه بدانند ماکیاولی کی بوده و چی بوده و کجا چه کار می کرده دیگری را به ماکیاولیست بودن محکوم می کنند اما در عمل همه نظرات او را سر لوحه قرار می دهند.

13-    معمولا مردم فکر می کنند که رییس کوتوله ها آدم خوبی است و فقط عیبش آن است که اطرافیانش خوب نیستند.

نظرات ()

---

این روزها می گذرد به مراجعه به شرکتهای بالا و پایین شهری برای پخش پرسشنامه ها. از برج ... که دفتر تجاری اش متری ۸ میلیون تومان است تا به یک ساختمان نیمه مخروب که پیرمردی با چشمهای چپ دفتر های بزرگ را زیر و رو میکند. خانمهای با کلاس ام بی ای خوانده و آدمهای دلال.

 و میگذرد به جلسه هایی که احمقانه اند ... و آدمهایی ... و آدمهای سیاسی کوتوله و آدمهای پولساز ساعتی چند ده هزار تومانی و کمیسیونهای چند صد هزار تومانی و ... آدمهایی که خودشان وجود خودشان را نقض می کنند. آدمهای فرهنگی ... فیلمسازها ... منتقدین .... فیلسوفهای فرهنگ .... جامعه شناسها که از دهنشان آتش در می آید و ...

می خواهم ذیلا رساله ای بنویسم در باب سیاست

اگر خدا خواست توی همین روزهای خر تو خر  ....و بعد تر رساله ای در باب اقتصاد و شاید بعدتر رساله ای در باب عشق  و خیلی بعد تر رساله ای در باب ایمان و همینطور رساله می نویسم و توی رزومه ام لیست می کنم !

نظرات ()

---

هر چه کوشیم بپوشیم پدیدار تر است

شیم

تر است

دار  تر است

هر چه

هر چه!

نظرات ()

---

..... کی میدونه؟

***

الکساندر به فانی گفت :

< بیا هم دعا کنیم که کشیش بمیرد.  اگر با هم دعا کنیم دریای رحمت خدا به جوش می آید. >

و الکساندر همانطور که راه می رفت با تکانهای لبش فحش می داد. به زمین و زمان.

نظرات ()

---

5

حنانه می خندید. نه با صدای بلند که تا صندلی های جلوی مینی بوس برسد . صدای خنده اش مقطع بود. صدا بالا می رفت و بالاتر و بعد کوتاه می شد و دوباره بلند. روی صندلی عقب مینی بوس سه نفر دیگر هم نشسته بودند. بوی گازوییل از پنجره عقب تو می زد. بوی  گنگ بوته های کویری هم بود. و شن که بویش مانند دانه های ریز پره های دماغ را می خراشید. حوصله اش از جوکها سر رفته بود. حالا دیگر بی صدا می خندید.  فقط لبخند می زد.

***

همچنان ادامه دارد.

می خواستم از قضیه امیر کبیر- تعطیل کردن بلاگ  - داستان کلیسایی که امروزصبح رفتم- اوضاع سیاسی و اقتصادی و چیزهای دیگر ننویسم که ننوشتم.

نظرات ()

---

۳

باد کویر شن می پاشید توی صورتهاشان که با پتو پوشانده بودند و مرد دست زن را گرفته بود و او را در پی خود می کشید. چشمهاشان سرخ بودند و پوست صورت و دستهاشان به رنگ طلا می درخشید. پتو ها رنگ طلایی گرفته بودند و نقش ببر روی آنها مثل شیرهای طلایی آفریقا شده بود. در هیاهوی باد و بوران کسی ندا میداد، انگار بانگی روحانی دستوراتی را تلقین می کرد، زن گفت: " چشمهام، چشمهام ... دیگه نمی بینند." مرد دست زن را رها کرد. زن پخش زمین شد. مرد گفت:

-          همیشه توی خیالم بود که یکی مان کور می شویم، هیچوقت نفهمیدم کداممان، آرزو داشتم من باشم، اما همیشه ته دلم یکی می گفت که تویی که کور می شوی، شرط کرده بودم که کاسه چشمهام را بدرم اگر تو کور شوی.

به چشم بر هم زدنی باد پتو را از تن زن کند و با خود برد. زن با دستهایش زمین را می جورید. انگار که از ازل کور بوده است، و چهار زانو به سمتی که سمت باد بود حرکت کرد. مرد دستهایش را به سمت آسمان باز کرد و فریاد کشید. زن بوته ای را جسته بود و خود را در پناه آن از باد در امان نگه داشته بود. پیراهنش پاره پاره بود، و باد تکه های آن را می کند. زن با دست صورت خود را لمس می کرد، پیشانی، گودی چشمها، بینی، گونه ها، لبها ، فک. دستانش روی گردنش ایستاد، گوشهایش را تیز کرد، صدایی نبود، حتی صدای خاری که میان بیابان روی زمین کشیده شود. باد ایستاده بود به تماشا:

-          من که تو بودم و تو که من بودی ..وووو..... من که تو بودی .....وووووو.... و تو که من بودم .......

 زن دست دیگرش را روی شانه گذاشت. انگار می خواست جلوی باد را بگیرد که تکه های تن اش را با خود نبرد. به زمزمه گفت:

- می خواهی مرا از گرمایت بسوزانی که به کجا برسی، بدبخت؟

-          وووووووووو......

-          .... دیوانه....

-          من تو ام، تو منی ..... وووووو .... من مرد و زن تو ام و تو پدر و مادر منی، من فرزند تو ام و تو جد من.

مرد نبود. زن نشسته بود پای بوته ای که شاخه هایش رنگ شنهای بیابان بودند. باد رنگها را از صورت زن زدوده بود. چشمهاش، ابروهاش و لبهاش طلایی بودند. صدای زنانه ای فریاد زد : "حنانه" . زن تکانی خورد. اول دست راستش را از روی شانه اش برداشت، و بعد دست چپ را از گردنش جدا کرد. گردنش زیر فشار دستش عرق کرده بود و باد که وزید گردنش را خنک کرد. صدا دوباره فریاد زد : "حنانه، کجایی دختر ؟"

زن بلند شد ، لباسش را ، و تمام تنش را که شن پوشانده بود تکان داد. "من اینجام".

-          کجا؟

همدیگر را پیدا کردند. دوست حنانه جلو آمد. گفت که 15 دقیقه ای است که دنبالش می گردند. گفت که همه توی مینی بوس نشسته اند و منتظر اویند. گفت که چه می کردی اینجا. چرا همه جایت شنی شده. و دوان دوان که تا مینی بوس می رفتند، دوست حنانه هی گفت و گفت.

***

هنوز هم ...

نظرات ()

---

2

صدا فریاد زد- زیر بود و مثل جیغ بود که می پیچید توی گوش و مغز- و انگار ترانه ای بود به زبان پریان و تکرار می شد و تکرار می شد. فریاد کش می آمد، نوار تمام می شد و ماشین هنوز می راند توی جاده و جاده می پیچید و آبادی نبود، درختهای سرو بودند  که کاکلهاشان را چیده بودند و هیچ گنجشکی داد و فریاد راه نیانداخته بود توی برگ برگ سروها و زن خم نشده بود کنار جوی پای سرو و کوزه اش را پر نمی کرد از آب.

نوار تمام شد. جیر جیرکها سکوت را می شکافتند. ماه در آسمان نبود، آسمان آبی تیره بود و چند تکه ابر این ور و آنور نرم نرم به سمت جنوب حرکت می کردند.

-          چرا حرف نمی زنی؟

زن به خودش تکانی داد، پتو را به خودش پیچید و با صدایی خش دار جواب داد:

-          چی بگم؟

-          هر چی ... چرا باد نمی یاد. هر چی هم سرعت رو زیاد می کنم انگار اینجا هوایی نیست که تکون بخوره و باد بشه و موهات رو، یا پتویی که به خودت پیچیدی تکون بده.

-          که سردم بشه و یخ بزنم ، دوست داری از شر من راحت بشی؟ 

لبهای مرد به لبخند تلخی باز شد و جواب داد:

-          بدم نمی یاد بدون تو بودن رو تجربه کنم، می دونی...

مرد قه قهه ای سرداد. پنجره را کمی بالا کشید. دستش را از پنجره بیرون برد، هنوز بادی نمی وزید. ادامه داد:

-          خیال می کردم این دلتنگی ها یک موقعی تموم می شه. مثلا بچه که بودم می گفتم شاید وقتی بزرگ شدم تموم بشه. بچه مدرسه ای که بودم می گفتم توی دانشگاه این دلتنگی ها نیست. اما هیچکدام، حتی مرگ هم، چاره این دلتنگی ها نیست. عجیبا غریبا!

مکث کرد و گفت :

- گفتم خیال، راستی میدونی خیلی ها میگن خیال عرصه شیطانه. سینما هم ماشین خیال سازیه... آقای .... اسمش یادم نمی یاد ... می گفت...

-          میشه تمومش کنی؟ یه ثوابی بکن و دیگه تا آخر عمرت در مورد هیچ هنری حرف نزن .

-             فقط یک جمله. اینو می خواستم بگم، وقتی نبودی خیالت ... خیال آدمی که تو بودی، بود ...

دنده را عوض کرد. ماشین تکانی خورد و شتاب گرفت. باد وزید. توی تاریکی توده سیاهی به آنها نزدیک میشد. جسم تیره رنگی به شیشه جلو ماشین خورد. بعد صدای افتادن چیزی روی سقف ماشین آمد. هر دو ترسیده بودند اما هیچ نمی گفتند. صدای برخورد اجسام تیره با شیشه و بدنه ماشین مثل صدای برخورد تکه ها گوشت روی فلز بود. باد لاشه گنجشکهایی را به شیشه جلو کوبید، هر دو شیشه ها را بالا کشیدند، ضربان برخورد لاشه های گنجشک با ضربان قلب مرد و زن بالا می رفت. لاشه ها به شیشه جلو می خوردند و برف پاک کن رد خون آنها را روی شیشه پخش میکرد. مرد کاست را بر گرداند، صدای گیتار بود و سوت، صدای کوبیدن پاشنه ها روی کف چوبی. صدای زنی آواز اسپانیولی می خواند "silencio ".

ادامه دار

نظرات ()

---

و باد که تو بودی خواب بود و خواب می دید که می وزد میان دشتی گسترده و می پیچد میان بوته ها که خشک بودند و خشک هستند. بوته های کویر، همیشه خشک اما زنده و مقاوم. صدا فریاد زد- زیر بود و مثل جیغ بود که می پیچید توی گوش و مغز- و انگار ترانه ای بود به زبان پریان و تکرار می شد و تکرار می شد. و تو که باد بودی میان سروی پیچیدی که برگ داشت و سرو شیراز بود. سرو گور حافظ بود که قد می کشد و هیبتی هزاران ساله دارد و کاکلش را به آسمان می ساید و کج می کند که با باد برقصد و صدا بدهد برگهاش که تو می نوازی و بخندد به صدای زیر دختر بچه ها و بخندد به صدای پیر پیرزنکان و بخندد به خنده دهر.

آرامگاه حافظ شلوغ بود، مردان و زنان این طرف و آنطرف روی زمین نشسته بودند، بچه ها دنبال هم میکردند و داد و قال راه می انداختند، توریستها عکس میگرفتند، درویش پیر شربتهای بهار نارنج را توی لیوانهای پلاستیکی می ریخت و جلوی آدمهایی که روی تخت ها لم داده بودند می گذاشت، جوانکی مزلف قلیانها را چاق می کرد و جلوی مشتریها خم و راست می شد. بلندگوهای دور تا دور آرامگاه "من مثل تخته پاره بر موج " می خواندند، اما هیچکس "هوای گریه" نداشت. دخترک یهودی دیوان حافظ پسر جوانی را قرض گرفت، روی پله یکی مانده به آخر آرامگاه نشست و به ستون تکیه داد. زمزمه می کرد و انگشتانش را روی برگهای دیوان می کشید. پسر چند قدم دورتر ایستاده بود و زل زده بود به صورت دختر. به انگشتانش که بالا و پایین می رفت اما انگار جرات نداشت که صفحه ای را بگشاید.

فراش آرامگاه نرم نرم از شمال حیاط شروع کرده بود به شب بخیر گفتن و اینکه ساعت 9 شده و درهای آرامگاه را تا چند دقیقه دیگر خواهند بست. تک تک آدمها بلند  می شدند، لباسهاشان را می تکاندند و نگاهی حسرت آلود به بارگاه لسان الغیب می انداختند. دخترک هنوز مردد بود، شاید امشب زمانش نبود. شاید چون او به خدای حمد و قل هو الله ایمان نیاورده بود فاتحه اش اثر نداشت. شاید ...  پسر زل زده بود به لبهای دختر که رنگ نداشت. به ابروهاش که رنگ نداشت، به چشمهاش که انگار طلایی بود، زانوی زنی که از پله ها پایین می آمد به دست دخترک خورد و دیوان از دستش افتاد. به خود آمد، دیوان را از زمین برداشت، دستی به آن کشید و بدون اینکه به پسرک نگاه کند دیوان را به او داد،

-          ممنون

-          ولی شما که فال  نگرفتید... من عجله ای ندارم

-          ممنون

باد کاکل سروها را می رقصاند و ماه توی آسمان گریه می کرد، گنجشکها توی تاریکی برگها ضجه می زدند، فواره ها آب را تف می کردند به آسمان. بهار نارنج ها می پژمردند و خودشان را تسلیم باد می کردند .

ادامه دارد...

نظرات ()

---

 پیرزن مریض است. زندگی کاملا عادی داشته، 5 سالی می شود که مرحله به مرحله توان جسمی و ذهنی اش را از دست می دهد. حالا به جایی رسیده که سه چهارم روز را می خوابد. روزی که دیدمش مراسم سوم شوهرش بود. نمی دانست. یعنی بهش گفته بودند اما هر بار که می خوابید یادش می رفت، همه چیز یادش می رفت. بچه هاش دیگر خسته شده بودند. هر بار که می پرسید چرا سیاه پوشیده اید، می گفتند:"همینطوری!"

***

پیر زن نماز شب خوان بوده. گله می کرد چرا سال تا سال به دیدنش نمی رویم. نمی شناختمان، فقط گله می کرد. تنها چیزی که ازش شنیده بودم این بود که مومنه است. یک اسم بود با صفت نماز شب خوانی. نمی دانم حرف چی شد که گفت:"دیگر خدا هم ما را فراموش کرده." این جمله را زیاد شنیده بودم. اما انگار این بار یک جور دیگر بود.

*

رمان "هوسی به نام قطار"- ایرج کریمی - 1379

..."es gibt jamanden, der dich liebt"

کسی هست که تو را دوست دارد...

... تو سر سپرده هوسی بودی

                   ... به نام قطار...

نظرات ()

---

خب برای بعضی ها این شکلیه که چمدون میبندن، برای بعضی ها بلیط گرفتن و هماهنگی هتل مهمه. برای بعضی ها اینکه وقتها رو جوری هماهنگ کنند که به دیدن تمام دوستان و اقوام برسند. بعضی ها آماده می شوند تا با تلفن عید دیدنی کنند. بعضی ها برای اقوام و دوستان کارت تبریک میفرستند. بعضی ها دست و پا میزنند تا ویژه نامه های عید روزنامه ها رو حتما تهیه کنند(البته امسال احتمالا این ویژه نامه ها برای کسی جذاب نیست). بعضی ها چند تایی فیلم (ترجیحا DVD ) آماده می کنند و برای خودشون جدول اکران می نویسند. بعضی ها کم خوابی هاشان را جبران می کنند. بعضی ها دوست دارند توی خلوتی تهران  توی محله های قدیمی رانندگی کنند. بعضی ها دم بزرگترین پنجره خونه شون یک مبل راحت و یک میز میگذارند و رویش چند تا کتاب می چینند و احیانا بساط چای (و اگر مدرن باشند قهوه) آماده می کنند.

نظرات ()

---

آیا شود که مرا آشنای باغ کنی؟

نظرات ()

---

***

گفت: معمولن بین آدمهای تحصیل کرده زیاد پیش میاد. اینکه  informative  نباشند و چیزهایی که توی ذهنشون هست منتقل نکنند باعث میشه که آثارش به جاهای مختلف بدنشون بزنه. مثلا زخم معده، کلیه ها، ناراحتی تنفسی،آلرژیهای پوستی و حتا MS .

گفتم: در مورد من احتمالا directly  زده به مخم.

پی نوشت: کلمه های انگلیسی توی متن نشون میده که من تحصیل کرده هستم!

**

هرچی آرزوی خوبه مال تو
هرچی که خاطره داری مال من
اون روزای عاشقونه مال تو
این شبای بی قراری مال من

نمی دونم شاعرش کیه فلذا برای خودم می زنمش به نام فریدون مشیری!(حدسم خیلی بی ربط بود؟به احتمال خیلی زیاد حدسم غلطه. شاید مال یکی از این ترانه سازهای معمولی باشه.) و اضافه میکنم:

دیوانگی هایت را تمام خریدارم

و هر چه زیبایی است می بخشم به چشمانت

خاطراتت را اما

.

.

.

خاطراتت...

نظرات ()

---

نمی دونم این دخترک چه حسی داشته که با این فیگور جلوی دوربین مادرش وایستاده یا مثلا اون پسرک چی شده که از 10 -12 سالگی دیگه اجازه نمیداده خانم "سالی مان" ازش عکس بگیره. ولی حس این عکس حس آشناییه که تبدیلش کرده به معروفترین عکس "سالی مان".

{مطمئنا شما دچار این سوء تفاهم نمی شین که جمله بالای من به معنی اینه که عکسهای این خانم را توصیه میکنم یا نمی کنم.}

*

گاهی وقتها یک عکس آدم رو زیر و رو می کنه. یادم نمیاد تئوری لحظه قطعی مال کیه. اما عکس بعضی وقتها اتفاقات طولانی یا خاطراتی که سالهاست فراموش شدن زنده می کنه.{برای خودم: جمله ی متین}

*

کتاب بابک احمدی رو ورق می زنم.(تصاویر واقعی دنیای خیال یا همچه چیزهایی بود اسمش). می دانم که دارم فرو می روم، سعی می کنم دنیای واقعی رو از دست ندهم. اما انگار فرو می روم. این سینما مثل مرداب آدم رو تو می کشه. خیلی از فیلمها که در موردشون نوشته ندیده ام، مثل یک جور دیوانگی مشترکه.

نظرات ()

---

گفته بودم"می تونی با آدمهای ضعیف تر از خودت رابطه برقرار کنی. مثلا ..." اینجا زبانم گرفته بود. کلمه اش نمی آمد. گفتم "می دونی، این ... البته به نظر من، شرط انسانیته. مثلا با بچه ها راحت ارتباط برقرار می کنی؟ یا دیوونه ها؟ آدمهایی که یک خورده مشکل روانی دارند یا هر مشکل دیگه ای؟" چشمها ش از حدقه بیرون زده بود.

ساعت حدود 1 شب بود که رسیدیم. از توی ماشین در خانه شان را نشان داد. خانه شان جایی بود که کوچه هاش عرض رد شدن یک ماشین را هم ندارند. وسطشان جوی آب می رود. طبقه دوم یک خانه قدیمی. از آن قدیمی هایی که نوستالژیک هم نیستند. شاید از روز اول هم که ساخته شده اند همین شکلی قدیمی بوده اند. درخت چناری جلوی خانه شان ایستاده بود. سر کج کرده بود به سمت خانه و چند تا از معدود شاخه های سبزش را چسبانده بود توی پنجره ای که احتمالا اتاق دخترک بود.

پیاده شدند. من هم پیاده شدم.ته دل گفتم "نمی فهمم که یک دختر جوان چه جوری می تواند خودش را راضی کند ... ". اسمش ریحانه بود. اسم دخترک. از چشمهاش می ترسیدم. احتمالا از من بدش می آید. یا شاید از همه آدمها متنفر است.

"همیشه بدم می آمد که کسی اتاقم را تمیز کند، حتی اگر شده چند ماه هم طول بکشد تا خودم فرصتی پیدا کنم. نمی فهمم که یک دختر جوان چه احساسی دارد وقتی اتاق یک آدم دیگر که از اتفاق همسن و سال اوست را تمیز می کند. زمین را دستمال می کشد. شیشه ها و آینه را تمیز می کند. شاید کتابهایی که هیچوقت نخوانده از روی زمین و زیر تخت جمع می کند می گذارد توی کتابخانه. بدتر اینکه توی اتاق چیزهایی می بیند که دختر 9 ساله  او خیلی مستحق تر است داشته باشد تا یک لندهور 20 و چند ساله. "

توی راه چند کلمه باهاشان حرف زده بودم . در حد خسته نباشید گفتن. صدای هردو شان شاد بود و این نمی دانستم یعنی چه. از توی آینه عقب هیچ کدامشان پیدا نبودند. به بهانه دور زدن سر گرداندم. هر کدام چسبیده بودند به پنجره و بیرون را نگاه می کردند. "زیاد پیش نمی آید که کسی سوار ماشینم شود. و خیلی کمتر که صندلی جلو خالی باشد و مسافرهایم عقب بنشینند! .... اگر من سوار ماشینی شوم که راننده اش زن است باید عقب بنشینم؟.... بچه که بودم جلو نشستن را خیلی دوست داشتم."

 موقع سوار شدن خواستم به دخترک تعارف بزنم. اما چیزی نگفتم. شاید به خاطر اینکه نمی دانستم چه عکس العملی نشان خواهد داد.رادیو را روشن کرده بودم. چند بار همه شبکه ها را دور زدم. آخرش یک آهنگ قدیمی."... " . دنبال کلمه ای می گشتم، سوالی که از دخترک بپرسم. اما باید مواظب هزار تا چیز می بودم. من هیچ موقع نمی توانم با بچه ها به زبان خودشان حرف بزنم. یک دختر 9 ساله که تازه پدر و مادرش از هم جدا شده اند من را به عنوان چی توی ذهنش تعریف کرده؟ و حالا من اگر باهاش گرم بگیرم ... ترس از دخترک تبدیل می شد به ترس از خودم.

"ریحانه اسم خیلی قشنگیه. توی زندگی من چند تا ریحانه هست. تو آخرین ریحانه ای که باهاش آشنا شدم ! یکی اون ریحانه ... یکی اونیکی ریحانه ... ..... آخریش هم ریحانه فیلم اتوبوس شب  و حالا هم ریحانه خانم گل". می دانستم که بیشتر این حرفها را برای خودم می زنم تا آنها. حتی حالا شک کرده ام که اصلا اینها را بلند گفته ام یا توی دلم.

به آخرهای راه که رسیده بودیم، و هی باید راست و چپ می پیچیدیم حرف زدنشان بیشتر شد. "اینجا خیابونه چیزه دیگه". سر تکان می دهم. "آهآ ". هر آدمی برای خودش حومه ای دارد که خیال می کند همه آن را می شناسند. صدای صالح علا دارد توی رادیو شعر دکلمه میکند. من همه حواسم به دخترک است که این چیزها برای او چه معنایی دارد. سر بر می گردانم. چشمهاش گرم شده . نیمه خواب و نیمه بیدار است. " این شرایطی است که آدم از همیشه به درون خودش نزدیک تر است."

خداحافظی می کنیم. مادرش می گوید :

-         راه رو بلدید؟

-         پیدا میکنم. خیلی سخت نیست.

-         به خونه برسید ها که ما نگران میشیم.

جمله را نمی فهمم ولی سر تکان می دهم. دخترک مثل خوابگردها با قدمهای ریز  سمت خانه شان می رود. توی ماشین می نشینم. دلم می خواهد دخترک برگردد و یکبار دیگر چشمهاش را ببینم. مادرش کلید می اندازد و در را باز می کند ، دختر را تو می فرستد، و بعد خودش داخل می رود.

استارت می زنم. تا آخر عمر باید استارت بزنم. صدای موتور ماشینهای قدیمی دلم می خواهد. این ماشین لعنتی موتورش صدا ندارد.

نظرات ()

---

....

یادت بماند گوش ماهی ها آواز مرا می خوانند
و آزاکو
تنها مردی بود که می شد
تکیه کنی به تن اش
عریان
تا تمام قله بالا های بالا
سقوط کنی

به نقل از بلاگ : http://malake.adabkade.com/archives/000743.html

***

"ریحانه اسم خیلی قشنگیه. توی زندگی من چند تا ریحانه هست. تو آخرین ریحانه ای که باهاش آشنا شدم ! یکی اون ریحانه ... یکی اونیکی ریحانه ... ..... آخریش هم ریحانه فیلم اتوبوس شب  و حالا هم ریحانه خانم کوچولو".

نظرات ()

---

نمی دونم به چه زبونی این جشن هسته ای رو تبریک بگم.

پی نوشت: منظور از جشن هسته ای جشن بزرگ دستیابی به انرژی هسته اییه که رئیس جمهور محبوب قولش رو از چند ماه قبل داده بود.

پی نوشت: پی نوشت بالایی رو برای کسی نوشتم که شاید چند سال دیگه اینجا رو بخونه و نفهمه که منظور از جشن هسته ای چی بوده. ضمنا حالا که من اینها رو می نویسم اقای دکتر احمدی نژاد رئیس جمهوره. شما که اینو بعدا می خونید شاید با شنیدن این اسم بگید همون که .... اما الان ما نمی دونیم اخرش چی میشه!

نظرات ()

---

چند وقتیه (3 ، 4 هفته) که یک قورباغه سبز اومده توی ذهنم. می خواد که بنویسمش، یا مثلا یک شعر براش بگم، نمی دونم شاید فحشش بدم یا زیر لاستیک ماشین لهش کنم. اما هر چی سعی کردم نه شعری شده، نه حتی جمله ای. نه کنار جویی دیدمش، نه توی یک عکس که اون عکس رو اینجا بذارم. گفتم بنویسمش ، توی بلاگ بنویسمش که اگر کسی اینجا رو خوند، شاید این قورباغه سبز توی ذهن اون ادامه پیدا کنه و به سرنوشتش برسه. اگر قراره بلایی سر این قورباغه بیاد، یا حرفی بزنه یا هر چیز دیگه به نفر بعدی بگه.

نظرات ()

---

شعله به دامان سیاوش گرفت

شعله به دامان سیاوش گرفت

ش...ع....ل...ه ...به...  دامان..... سیا ......... وش گرف.......

نظرات ()

---

یک آن بمان

                  قدم کند کن

یک آن، بمان تا بازگویمت

لحظه ای درنگ

می گویمت، آرامتر برو!

رویم ببین،

               نگاه بگردان،

                                 رویم ببین!

لحظه ای تا ردایت آرام شود از تند حرکت

خواهمت گفت

                 صدایم که میشنوی؟

 تا خاک که بلند کرده ای بنشیند حرفم تمام است.

                                                             آرامتر بران!

**

یک نگاه بردار از افق

                            یک گام برندار

                                               سیرم کن از نگاه

هیچ نخواهم گفت

صبر کن، تو را به خدا

                              صبر کن.

***

و باد،

         هو هو کشان

هزار سال

دهها هزار سال

نظرات ()

---

به خودم میگم مریم به این پاکی و معصومیت- این همه آیه از خدا دیده - کلی آدمها به مریم باکره قسم می خورند - چرا باید بگه:

یا لیتنی کنت نسیا منسیا

ای کاش فراموش شده از یاد رفته بودم

نظرات ()

---

رمان "دل دلدادگی" - فصل "دریای بهشت" - بخش 9 -( بخش یکی مانده به آخر کتاب)

روجا:

"... چیزهایی هست که مردها می فهمند. خیلی چیزها لابد می فهمند، می دانند ولی یک چیزهای اول را یادشان رفته یا چون فکر می کنند خیلی می دانند، اینها را اصل کاری نمی دانند ولی چون اینها اصل کار هستند، اول اول هر چیز، خیلی مهمند و یادشان رفته و من چقدر می خواستم به داوود شاید همین را بگویم و نمی توانستم یا نمی دانستم چی می خواستم بگویم یا نمی دانستم چطور می شود بگویم و حالا انگار همه این مردنها باید می شد که من اینطور عزا و عزا بفهمم که چی بوده که می خواسته ام بگویم بگویم همان چیزی که یادشان رفته ... و این همین خواستن گفتن، مثل دلشوره است که زن نمی داند چی می خواهد بشود، فقط می داند یک اتفاق بدی می خواهد بیفتد چون یادشان رفته و ...

وگرنه یک قرار هایی بوده اول اول که آدم و آدم مهربانی را فهمیده اند و مرد مردها یادشان رفته "

چند روزپیش  بعد از حدود 2 سال خرد خرد خواندن، این کتاب دو جلدی را تمام کردم. اگر خوانده اید حتما "کاکایی" را یادتان هست. یکی از شخصیتهای داستانی است که فوق العاده دوستش دارم.

البته اگر نمی دانید بدانید که نویسنده این کتاب چند ماهی است که با بورس دولت آمریکا دارد توی آن کشور تحقیقات می کند و بعید نمی دانم دیدن ینگه دنیا خیلی عوضش کند.

***

 این طرفداران حقوق زن کجایند که به این تصویر چندش آور از زنها توی باغ مظفر اعتراض نمی کنند.(البته به من چه!)

از این نکته هم نباید گذشت که نگاه کردن به سریال باغ مظفر در شرایط کنونی بزرگترین حرکت اجتماعی مردم ایرانه که میشه با جنبش ملی شدن صنعت نفت مقایسه اش کرد.

(اگرچه تماشای تلویزیون معمولا یک حرکت غیر اجتماعی محسوب میشه ولی اینجا ایرانه.)

***

***

حوصله ندارم "صدام" رو بنویسم، حتما مشابهش رو چندین جای دیگه خوندین.

نظرات ()

---

میدونی، تو دیگه خدای من نیستی

خدای من مهربونه

می بخشه،

کوتاه میاد.

وقتی می بینه آدمها دیگه تحمل ندارند، دلش می سوزه.

از اون خداها نیست که بره تو آسمونها خودش رو قایم کنه

یا زیر زمین

لای سنگها نیست

یه جاییه بین قلب و مغز

که هر وقت تو دل خودت حرف بزنی صدات رو میشنوه

اقلا گوش میده، نمیگه نمی خوام صدات رو بشنوم.

حتا نگفته میفهمه آدمها چه مرگشونه

وقتی هم ببینه جون آدمها به لبشون رسیده بی خیال میشه

یه لحظه به بنده اش نگاه می کنه

ظالم نیست.

همه اش قایم باشک بازی نمی کنه.

 کارهاش بگیر نگیر نداره.

خیلی بزرگه

از همه چیز گنده تره.

میدونی، راحت می بخشه.

نظرات ()

---

اولا رو پاک کردم.

ثانیا خیلی سورپرایزینگه (البته برای ذهن روستایی من )که بین این همه میل چرت و پرت دو تا میل بغل هم برات بیاد یکی از یه عرب امریکایی زیدی(مذهب زیدیه) که عید قربان رو تبریک گفته و طبق معمول هر سال عکسی جدیدی که از کعبه گرفته برات فرستاده و یک زن مسیحی هندی که کریسمس رو تبریک گفته. فقط ازش این یادمه که وقتی ساری هندی می پوشید نافش معلوم بود!

می بینید چقدر احمق شدم! 

نظرات ()

---

حالا که خسته می شوم. خوابم می برد. گرسنه ام می شود و از همه بدتر حس می کنم دارم یک چیزهایی را فراموش می کنم - حالا که سحرها دوباره صبح شده اند ... انگار دوباره من را بیرون انداخته اند.

دنیا اگر یک روز بود و آن روز عرفه بود - همان یک روز بس بود.

***

چند وقت پیش رفته بودم دانشگاه تهران. یه پرده زده بودند:

؛اردو های یک روزه در جستجوی یار؛

نظرات ()

---

حرف آخر این است

زندگی شیرین است

خود از این روست اگر می گویم:

پایمردی بکنیم

...

حمید مصدق

*

؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نظرات ()

---

--------------           ------------فراق

--------------           ------------فراق

--------------           ------------فراق

عجب ریتم یلدایی می شود از پشت گوشی تلفن. یادم رفته بود که فرق فراق و فراغ چیست.

***

رفتم از مگنوم یک عکس وردارم بزارم اینجا چون خیلی وقت بود عکس نگذاشته بودم. یه پیغام اومد که فلان عکاس دیروز مرد. وصیت کرده بسوزانندش.

http://inmotion.magnumphotos.com/essays/tribute.aspx

نظرات ()

---

عنوان : سفر 5 روزه

شخصیتها: من(مجاس)، آقایان الف، ب، ج، د و ه

مکان: شهر ساحلی

روز آخر:

به دیوارهای مسجدی تکیه داده ام که رنگ و بوی مسجدهای دیار خودمان را ندارد. دیوارهای سفید و خالی. درها و پنجره هایی ساده از چوب قهوه ای تیره. فرشهای منظم که عکس سجاده ای را رویش به تعداد زیاد copy & paste کرده اند. شاید تنها تزیین مسجد کلمه "الله" است که روی درها و پنجره ها کنده کاری شده است. باخطی اولیه و ساده ، شاید شبیه همان خطی که 1400 سال پیش خراطها روی چوب می کند ه اند.

باید مرور کنم. سالی را که گذشت. یا حداقل 4 ماه گذشته را. خالی مسجد و تک و توک آدمها که دارند نماز می خوانند فرصت خوبی است. خودم هم نمی فهمم اینها دعاست که به خدا می گویم یا برنامه ریزی زندگی است که دارم برای خودم می کنم.

اذان که می شود، موج آدمها تک تک و بعد سریعتر سر می رسند، جایشان را توی صف پیدا می کنند. تا یک ردیف پرنشده، کیپ تا کیپ دیوار، صف بعدی درست نمی شود. از راه که می رسند، چند لحظه ای توی صف می ایستند،  بعد پاهاشان را با بغل دستی همراستا می کنند. بعد دستها را بالا می اندازند و الله اکبر می گویند. دست که پایین می آید روی شکم گره می خورد. صدای امام جماعت قشنگ است. می دانید سنی ها کسی را به عنوان امام جماعت انتخاب می کنند که قرائت زیبا تری دارد، فقط همین. توی موج می روم و کنار دیوار محل نمازم می شود. کارهایشان را تکرار می کنم. البته دستها را گره نمی زنم. چه تفاوتهای ظریفی هست بین شیعه و سنی.

نماز مغرب که تمام شد جمعیت پخش می شوند و دوباره همان خلوت است. نماز مغرب و عشا را روی دستمال کاغذی سجده می کنم. بعد ادامه همان دعا یا برنامه ریزی. یک آیه توی گوشم می پیچد، یعنی انگار از ته ذهنم روی لب می آید. " و ترکوک قائما ". چشمهام تر می شود، دیوانگی خوبی اش این است که برای هر چیز دلت خواست می توانی گریه کنی ، بی دلیل.    

روز چهارم:

مجاس، آقای ب و آقای ج

رستوران یونانی وسط دانشگاه. "چند وقت بود هم را ندیده بودیم؟ عین انگلیسیها شده ای، البته من نمی گم، آقای ج میگه.از خودت بگو". آقای ب برای 10 سال آینده اش برنامه دقیقی دارد. کار، برگشتن به ایران، روش حل کردن قضیه سربازی، زمان بچه دار شدن و ... " واقعا انگلیسی شده ای."

آقای ج که تا حالا ساکت بود از زنش می گوید، و اینکه چرا حالا تصمیم گرفته اند بچه دار شوند. می گوید "من بچه نمی خواستم، اما خانمم می خواست، به خاطر من خیلی اذیت شده بود، من هم باید به خواسته هاش احترام بذارم. به خاطر اون رضایت دادم." 

روز سوم:

مجاس و آقای د

مبتدا به ساکن بحث را از تفاوت بین McDonald  و  Berger King می برد به ازدواج. از آن آدمهایی است که یک روزه رفیق می شوند و خودمانی. پول شام را هم حساب می کند. می گوید "در ازدواج عجله نکن" گازی به دبل برگرش می زند. نکته دوم:" با کسی که عاشقش هستی هم ازدواج نکن. عاشق شدن و این حرفها سر جای خودش، عاشق بشو اما با کسی که عاشقش هستی ازدواج نکن. میگن عاشقی فقط دفعه اولش راسته، اون هم به شرطی که به هم نرسند.... "

کلی فرمول و قانون زندگی می گوید، از سیاست حرف می زند و از ماهی کوچولوی  صمد بهرنگی . از آن بچه مایه دارهای شهرستانی است، که دانشجو هم بوده و موقع دانشجویی به هر موضوعی سرک کشیده. این فرمولها و قانونهای زندگی هم از آنهایی است که توی این فضاها درست می شوند.

روز دوم:

مجاس ، آقای ه و تعداد وافری آقای دیگر

روز اول:

من، یک دختر عرب، پسری تونسی  و یک مرد بنگلادشی. پشت کامپیوترها می نشینیم برای امتحان.4 ساعت می گذرد. 3 تا نمره روی صفحه مونیتور نقش می بندد.  نمره ام خوب نشده. معمولی است. ولی باز هم خوب است که ازم امتحان گرفتند. احتمالا پیرزن منشی متوجه پاسپورت ایرانی ام نشده.   

نظرات ()

---

میخواستم یه چیزای دیگه ای بنویسم. یا اصلا ننویسم. اما خوب نباید به خودم بگیرم... به همین خاطر از چیزهای ساده شروع می کنم.

- پوستر تئاتر زیر گذر سقاخانه قشنگه اگر چه ....

- متن نمایشنامه تئاتر {مرگ و شاعر } فوق العاده است اگر چه اجراش تعریفی نداره. جزو معدود تئاترهایی که اگه بشه میخوام دوباره ببینم و توصیه می کنم تا تموم نشده ببینینش.

*

اوج و فرود

بدون خیال تو خالیست

میدانم که نمیدانی

و نخواهد کسی دانست

**

رود و سرود

همانقدر که من بی معنی ام

همانقدر که ...

و می کاهم

بی ترنم اشک

¤

باز هم اعتراف

بدون تغزل

 تا بیش از این نرنجد کسی

***

کسی چه میداند ...

قفلها که بر زبان زده ام

و قولها که عقده در گلویم

و چشمها که همه چیز را می خوانند

****

چه جالب اتفاق می افته باز هم مثل دفعات پیش. شبیه مرگ* بوده ام که میخواسته شاعر* براش یک شعر بگه و عاشقش باشه. شبیه سرباز* بوده ام که گیج و منگ ... اما نه شبیه باران نبوده ام که دیشب می بارید.

*: شخصیتهای تئاتر مرگ و شاعر

پی نوشت:

.................................................

نظرات ()

---

آذر!

آذر ، ماه آخر پاییز

آذر را توی کلمات بالا مثل معشوقه ای صدا بزنید که دارد وداع می کند برای همیشه یا معشوقه ای که در بستر مرگ از دست می رود.

آذر! آذر!!!!!!!!!

***

یادم رفته بود: از شعرهایی که نوشتید فوق العاده ممنونم.

نظرات ()

---

حوصله نوشتن نداشتم. اما :

- برای اولین بار مسافر کشی کردم.(چهار نفر کامل- سه شنبه دم غروب) از میدون ونک به سید خندان. موقع پول نگرفتن آخرش چشمهای آدمها جالب بود و فکر کنم بخاری ماشین خیلی بهشان حال داد.

دیروز که باز هوا سرد بود هی هوس می کردم مسافر بزنم. سخت است چه بزنی و چه نزنی. 

- یک جا هم برای مشاوره دادن رفتم که ساختمان مخوفی بود پایین میدان انقلاب.(چیزی نمانده که آدم خفنی بشوم)

- پنجره اتاقهای طبقه دهم محل کار جدیدم زیادی بزرگ است. نورش اذیت می کند و آدم دوست همه اش بنشیند و خانه های دو سه طبقه را نگاه کند- ازشان عکس بگیرد.

- موقعی که یکی از تخصیص چند هزار میلیارد تومان تا آخر سال حرف می زند، موبایل 3310 دستش است و فکر می کند که دلش برای مردم می سوزد، نباید از همان طبقه دهم هلش داد پایین؟(توضیحش طولانی است. شاید یک چیزی شبیه سرمقاله های روزنامه های اقتصادی)

***

یکی به من یک مصرع شعر هدیه کند لطفا!

نظرات ()

---

سجاده سبز مخمل را پهن می کنم رو به قبله ی کنج دیوار اتاق. محرابم می شود تقاطع دو تا دیوار که یکی شان را کتابخانه سفید پوشانده.

 دو زانو می نشینم روی سجاده. سجاده مهر ندارد. چشمها خیره می شود به سه کنج بالای اتاق.

 قه قاه می خندم. دستهام بالا و پایین می روند، روی صورت کشیده می شوند، قنوت می شوند، کنار زانوها ستون می شوند، روی زبریهای ته ریش کشیده می شوند. خنده ام شدیدتر می شود.

"قربون بزرگیت ای خدا ... ای خدای بزرگ"

نظرات ()

---

برای تو:

من اعتراف می کنم

اشک می ریزم

برق می زند قرنیه چشم

می چکد روی یقه پیراهن سفید

 روی حلقه طناب

 روی دستکشهای سیاه مجری قانون

من اعتراف می کنم

گره سفت نیست

سه پایه نمی لرزد

من اعتراف می کنم

هیچ کس نیامده به تماشا

من اعتراف می کنم

راه هنجره با بغض تنگتر

صبح سحر سیاه

ساکت مثال رود

ساکن شبیه دود

من اعتراف می کنم

یک لحظه بود

تنها خیال

یک لحظه فریب

تا عمق سرخ جان

 من بودم و تو بود

جایی کنار دور

من بودم و تو بود

نظرات ()

---

سکوتی دیگر

.

.

.

نظرات ()

---

کمی سکوت...

نظرات ()

---

" آن که سحر ندارد از خود خبر ندارد" . من روزهایی است که سحر دارم. اما بدتر از خودم بی خبرام. سحرهای خالی که به قدم زدن توی پذیرایی خانه می گذرد. معنی بیرنگ بودن را حالا می فهمم. همان بیرنگ بودن که شک شده بود توی ذهن آن پسرک که خدا... که دینش به باد رفته بود.

***

حالا از میان همه این صفتهای خوب و بد دنیا من یک چیز را به ارث برده ام. حسادت. حسادت به باد.

بعضی ادمها چه روح بزرگی دارند. به آنها هم حسودی ام می شود.

**

میگه "چشمهات کاسه خونه. مثل چشمهای من که می خواد بترکه." شاید تعداد دفعاتی که همدیگر را توی محل کار سابقم دیده ایم به تعداد انگشتان دست نرسیده. چاق است. آدم راحتی است. آخرین دیدارمان مال چند ماه پیش است. ما آدمها چقدر آسان با هم صمیمی می شویم. احتمالا دیدار بعدیمان می رود تا چند ماه بعد. همین یک جمله اش چقدر به هم نزدیکمان می کند. جلوی اینه می روم. توی سفیدی چشمم یک لکه بزرگ خون است. صورتم چه وحشتناک شده.

*

دلم از ان در آغوش گرفتن های مردانه می خواهد. از انهایی که معمولا وقتی توی فرودگاه مطمئن می شوی که طرف را مدتی طولانی نمی بینی دیگر خجالت نمی کشی. شاید از آن وداعهای توی جبهه یا شاید همان free hug از نوع ایرانی.(اگر سایتش را دیده باشید)

*

از اینکه جدی گرفته شوم می ترسم. از اینکه توی یک جلسه مهم تاثیر گذار باشم. برای من همه چیز امواج هواست که از دهنم در می آید. اما آدمهای دور میز زندگیشان به همین امواج بستگی دارد. نمی دانم چرا هر چرندی می گویم، هر پیشنهاد سفیهانه ای که میکنم بقیه قبول میکنند. چقدر آدمها زود به من اعتماد می کنند. عذر رییسم را خواسته اند. دلم براش می سوزد. حالا توی این سن و سال باید دنبال کار بگردد. با آن رویاها و شوخی های فانتزی اش. با آن فکر کردنهاش که مثل پسر بچه های 10، 12 ساله بود، چقدر موجهای هوا که از دهنم در می اید جدی می گرفت.

*

خیلی وقت بود توی مجلس ختم شرکت نکرده بودم. می بوسمش. دهانمان تکان می خورد و توی حرفهامان سین مهندس سوت می کشد. مداح روضه می خواند. میخواهم زار بزنم. بغض تا هنجره ام می رسد. اشکم مثل همیشه راحت روان می شود.

*

روزهای شلوغی است که تند می گذرند. وقتی پشت خط میگه مشکل خانوادگی دارم،  همه بدیهاش یادم میره. میدونم من منجی کسی نیستم. فوقش اینه کسی رو نندازم تو هچل. باید جلوی خودم رو بگیرم که برای دیگران مشکل ساز نشم. همین کافیه.

*

استاد چرمشیر گفته بود "دو کار هست که می توانید بکنید. یا کتاب زیاد بخوانید و یا با آدمهای مختلف ارتباط داشته باشید. به حرکات ، رفتارها و احساسات مردم دقت کنید. به حالت چشم. نوع لباس. بند کفش. حرکت دستها. ادای کلمات..."

حالا من توی این سن چند برابر ظرفیتم چیز دارم که بهش فکر کنم. داستان بسازم. خیال ببافم. اینها تا آخر عمرم بس است.

*

تمام سعیم را به کار گرفتم که طولانی نشود. اما شد. خواب که به چشمهات نیاد پر حرف میشی.

*

انکارتیک(HB) بد رفتی. ایکاش یک ایمیلی چیزی می گذاشتی از خودت.

نظرات ()

---

دیشب که تازه نم نم بارون شروع شده بود و خیس می چسبید به شیشه ماشین و نمی دونم چرا بارونش کثیف بود که یه لایه کدر با برف پاک کن  پخش می شد روی شیشه هوس کردم برای یک بار که شده مردم زیر باران را سوار کنم. توی تقاطع اتوبان مدرس با خیابون بهشتی سرعت رو کم کردم. حدود ۲۰ نفری وایستاده بودند. پنجره رو آوردم پایین و سرم رو کج کردم. همه نگاهم می کردند. بعضی ها سرشان را چرخاندند آنور. هیچکی هیچی نگفت. بوق ماشین های عقبی بلند شد که گاز را تا ته فشار دادم.

من حتی عرضه مسافر کشی هم ندارم.

***

مجلس زن بینی !!! (بر وزن مجلس زن کشی )

حتا اگر دعوت نبوده باشی و چند دقیقه بیشتر ننشینی یا صرف همین که اسمش را بشنوی جالب است. می دانم هیچکی آن چه محتوای این مجلس است را از اسمش مستفاد نمیکند. چه باک.

احتمالا زنها هم به چنین مجلسی می گویند مجلس شوهر تماشا !

این سنت مدرن(paradox) به خواستگاری و ازدواج ربطی ندارد و مرحله ای بعد از آنهاست که قبایل و گروههای خاص در جوامع پیشرفته....

***

توی این سر شلوغی بی معنی وقتی ۲ ساعت وقت دارم و هنوز یک صفحه پرزنتیشن را آماده نکرده ام نشسته ام به نوشتن چه چیزهایی. باید این رو هم به دکترم بگم.

نظرات ()

---

ناهار توی رستوران موبی دیک - دیدن آدمهایی بعد از ۵ سال که توی صورت هم چند لحظه باید نگاه کنید که یادتان بیاید - شنیدن حرفهای ادمی از ان دورها بعد از یک عمر - هدیه گرفتن یک کتاب خوب  و ... : می توانست خوب باشد که انگار نیست.

از عادت آشفتگی روزهای هفته های پیشم فقط سحرخیزی مانده که صبحها حدود ساعت ۴.۳۰ تا ۵ بیدار می شوم.  توی سرم چیزهایی می چرخد که انگار از خواب هنوز توی ذهنم مانده. باید توی پذیرایی قدم بزنم. دست و دلم به نماز یا قرآن نمی رود. 

خواهری که به عمرم ندیده ام اش توصیه کرده بود از سوتفاهم نترس و من می دانم همین سوتفاهم به معنی لغوی اش(بد فهمیدن دو طرفه)  همه چیزی است که زندگی خوب را از غیر خوب مجزا می کند. 

توی همین قدم زدنهای اول صبح کتابی که اولین بار یا شاید ان اوایل من را با ادبیات آشنا کرد پیدا می کنم. ؛قند پارسی؛مظاهر مصفا.

آزاده را جفای فلک بیش می رسد

اول بلا بعافیت اندیش می رسد

از هیچ آفریده ندارم شکایتی

بر من هرآنچه می رسد از خویش می رسد...

با خار نیز چون گل بی خار بوده ام

زانرو به جای نوش مرا نیش می رسد

دست از ستم مدار کزین خلق نادرست

خیری اگر رسد به ستم کیش می رسد

امروز نیز محنت فرداست روزیم

آن بنده ام که رزق من از پیش می رسد

چیزی نمی رسد به تو بی خون دل امیر

جان نیز بر لب تو به تشویش می رسد

امیری فیروز کوهی

دلم می خواست چند تا شعر بند تنبانی و هزل و هجو بیاورم که فضای اینجا عوض شود که دستم نرفت این کار را بکنم.(توی دعوای این دل و آن دست همه چیز مشوش است.)

نظرات ()

---

بوته یاس سلام رساند

و دختران نارنج و ترنج

****

یکی نقل کرده بود که از اثرات گناه این است که دلیل کارهایی که می کنی ندانی.(یعنی کارهای بی دلیل بکنی). اینها هم که این پایین اورده ام از این جنسند. دلیل خاصی نداشته جز اینکه همینها را من هم دوست داشتم برای کسی بگویم با کمی تفاوت.همین.

به نقل از کتاب فرانی و زویی - جی دی سالینجر

{                                                                                 فکر میکنم سه شنبه باشد

لین عزیزم

.......این اواخر دارم راست راستی دیوانه می شوم. نامه ات را واقعا دوست داشتم..... کم کم همه شاعرها دارند از چشمم می افتند به استثنای "سافو". مثل دیوانه ها کارهایش را می خوانم..... "ادنیس زیبا دارد می میرد. سیتریا، چه باید کرد؟ بر سینه هایتان بکوبید، ای دوشیزگان، و پیرهن هایتان را بر تن بدرید." محشر نیست؟ و تازه همه اش همین طور است. دوستم داری؟ در آن نامه وحشتناکت یک بار هم نگفتی. وقتی آن طور ابر مرد و تودار می شوی ازت بدم می آید. البته واقعا ازت بدم نمی آید، ولی اصولا مخالف مردهای قوی و ساکت هستم. نه اینکه تو قوی نیستی، ولی می فهمی که منظورم چیست. ... به هر حال دوستت دارم.... دوستت دارم، دوستت دارم، دوستت دارم. راستی می دانی در این یازده ماه فقط دو بار با تو رقصیده ام؟ .....احتمالا دارم به طرز نا امید کننده ای خجالتی می شوم....

                                                                                                           با تمام عشق

                                                                                                              فرانی

فرانی گفت:" فقط می دونم دارم عقلم رو از دست می دم. حالم داره از ego به هم می خوره.ego , ego, ego. اگوی خودم و هر کس دیگه. حالم از هر کسی که می خواد به جایی برسه، هر کسی که می خواد یه کار متفاوت انجام بده یا آدم جالبی باشه، به هم می خوره. چندش آوره؛ هست. هست. برام اهمیتی نداره بقیه چی بگن."                   }

***

مسخره است که برای دادن امتحان gmat باید ثابت کنم به کشورم ایران که تحت تحریمهای امریکاست نفعی نمی رسانم.

مسخره است که به من پیشنهاد می شود بروم متفکر بشوم و در ازایش حقوق بگیرم، بروم think tank بشوم. بدتر اینکه این پیشنهاد را کسی بدهد که از شما متنفر است و آخر جلسه بگوید می دانی این یک ساعتی که باهات حرف زدم چقدر می ارزید که از جیب ملت ایران رفت؟ حدود یک میلیون تومان.

مسخره است که عروسی مسعود، و صدای کلفت بلندگوی سالن عقیق دم شام، که می گوید"مهمانان عزیر لطفا پس از کشیدن غذا از میز فاصله بگیرید" دستاویزی است که امشب را بدون فکر بگذرانم.

مسخره است که بعد از این همه دست و پا زدن، فکر و خیال و همه چیزهای دیگر به این نتیجه برسی که الان وقت ازدواج نیست یا اگر وقتش است شدنی نیست.

مسخره است که به خدا شکایت کنی که چرا اجازه داده به او شک کنی.

مسخره است خیلی چیزهایی که الان پیش می اید را قبلا آرزو کرده ام، اما حالا که دستم بهشان می رسد،  کنارشان می گذارم.

**

بی مقدمه بهش زنگ می زنم. تا حالا این شکلی با هم حرف نزدیم. می گم "تو دختری.زن دیگه ای نیست که من اینها رو بهش بگم و احتمال داشته باشه که حرفهاش کمکم کنه. مثل من توی بحبوحه ازدواجی. شبیه خودم قاطی کردی. " میگه :"زود بگو چند دقیقه دیگه تو بیمارستان کنفرانس داریم."

حرفی ندارم که بزنم. میگم برای شماها آسونتره. مردها باید هزار تا چیز رو حساب کنند. کلی مسئولیت باید قبول کنند. میگه:" اما دو تا چیز هست که موضوع رو برای زنها سخت تر می کنه.

اولا زن نمی تونه شروع کننده باشه.(پرهیز)

ثانیا درصد زنهای بد خیلی کمه اما توی مردها کم آدم خوب پیدا میشه." هر دو گزاره اش درسته.

میگه "دارن درهای سالن رو می بندن. من باید برم."

*

کار نکردن ارشیو اینجا عمدی نیست. مشکل فنیه. اگر کسی می دونه باید چکار کنم بگه.

Ego: یکی از سطوح روانشناختی هر انسان

نظرات ()

---

مثل همیشه

یا خیلی خالی تر از همیشه

باد ایستاده است به نظاره

کوه غمگین است

رود نمی رود به دریایی که هرروز

جاده تمام می شود همین نزدیکی

آفتاب از میانه آسمان پایین نمی پرد

خواب چه راحت برد

چشمها چه اسوده

لبها خشک حرف زدن

بالهای سرخ عقل می سوزند

دم دود است از سینه

آه آتش

****

بالاخره اون تصادفی که منتظرش بودم دیروز اتفاق افتاد. اندازه کف دست یک فرشته روی کاپوت ماشین . انگار زده باشی به یک فرشته که دستش رو حائل بدن کرده بوده و مشتش توی ماشین فرو رفته. راننده ماشین جلویی می خواد داد و بیداد کنه- می پرسم شما دیدینش؟ شمایل خاکستری؟ صورتی که انگار نداشت؟ چشمهایی که...؟

این روزها باد بودم که توی خیابانها پرسه میزدم. حالا همان جسم ثقیلم ... که از خوردن به دیگران عمل و عکس العمل می آفریند. گفته بودند دو طرفه است... شبیه عمل و عکس العمل که برای هر دو طرف یکجور است بی آن که بدانی کدام منجر به دیگری شده. همین آرامم می کند. دل به دل راه دارد - هر چند نا تمام.

یک جرعه صبوحی هم حرام است توی این صبحهای کرخت پاییزی؟

نظرات ()

---

les secrets les mieux gardes

sont ceux qui jamais nont ete demande

jacques prevert

نظرات ()

---

دیروز 3 ساعت با میثم حرف زدم، توی اتاقش. میثم هم گفت ننویس، یا اگه می نویسی اقلا publish نکن. گفت "تویی که من می شناختم این شکلی نبودی. فکر نمی کردم به این مرحله که برسی دوره بیفتی و با این و اون حرف بزنی و همه چیز زندگیتو بگی. فکر می کردم توی خودت حلش کنی."

گفت:" هیچ دقت کردی همه این مدت رو داشتی راه می رفتی و یه لحظه آروم نمی نشستی."

... هم گفته بود confidence  داشته باش.

... گفته بود جرات داشته باشند.

... چرا همه چیز را نسبی می کنید؟

... شجاع باش!

... گفته بود خوب مهمترین تصمیم زندگیه.

به میثم گفتم می دونی اگه این یادداشتها که تو به مونیتور یا دیوار زدی اگه جلوی چشم من باشند دیوونه می شم؟ توی این شرایط اگه یه موسیقی قشنگ بشنوم یا یه دعا یا هر چیز خوب دیگه مغزم می خواد بترکه. تحملش رو ندارم ، نه چون قشنگه ، چون خیلی چیزهای قشنگ دیگه رو از ته ذهنم بیرون می کشه، بعد قاطی تر می کنم.

 جالب است که همه بدون اینکه نظر دیگری را بدانند راههای مشابه پیشنهاد می کنند.

به میثم می گم "قدیمترها زیاد پیش می اومد که ما روحمون رو جلوی همدیگه عریان کنیم؟" میگه :"بعضی وقتها".

تقریبا همه چیزهای خوب گذشته را مرور می کنیم. باید دیدگاهم را به زندگی عوض کنم. می گم "من همینم که هستم." میگه "اشتباهت همین جاست."

آدم از آنجا که آدم است هر چقدر هم که زور بزند نمی تواند همه خوبیها را ببلعد یا اگر هم ببلعد در واقع آنها را از دست داده. فلسفه محمود باید درست باشد که همان چیزهای کوچک اما مهمی که کشف می کنیم دلیل زندگی است.

یه دور تو اورکات می زنم. چقدر چقدر آدمها هستند که دور و نزدیک می شناسمشان اینور و آنور دنیا که دوست داشتنی اند. حالا خیلی راضیم که موضوع فوق لیسانس را شبکه های اجتماعی برداشتم. اصلا شاید آن زیبایی زندگی، یکی از ابعادش همین باشد. همین که این آدمها هستند و بعضا توی یک ایمیلی اسم تو را برای دیگری می نویسند، باید کافی باشد. خیلی آدمها هستند که اینها را ندارند، کسی که جلوش روحشان لخت شود، آدمهایی که باهاشان درددل کنند، همین به یاد همدیگر بودن را، حالا می دانم که باید در مورد خیلی ها به همین یاد اکتفا کنم.(هر کدام به دلیلی- مرد یا زن یا حتا بچه ها - پیرها و مردگان)

تتمه: همه اینها که نوشتم به جای خودش، اما آخرش از آن آدمی که تا 3 ماه پیش من بوده ام، نمی دانم بترسم یا دوستش داشته باشم، شاید دوباره همان شوم، خوب یا بد.   

نظرات ()

---

 الف-عاشق دختر همسایه

کدام ساعت شنی بهار را زایید

کدام فصل پیرهنی دارد گرمتر از تابستانی

که من عاشق دختر همسایه ام بودم؟

همان سال چه گریه هایی ریخت از تن پاییز

و چه ارقام خسته ای افتاد

     از صفحه غروب ساعت دیواری؟

انگار زمستان بود که عقربه های همان ساعت

     لغزیدند تا کنار هم

افتادند درست در جای خالی شش و نیم

و حالا من پیر شده ام

هم چنان که دختر همسایه

بی هیچ خاطره از شش و نیم.

ب-این همه آب

دریا با این همه آب

رودخانه با این همه آب

تنگ بلور حتا با این همه آب

رخصت نمی دهند این همه آب

تا بنگریم که ماهی ها چگونه می گریند.

هر دو شعر از: خواهران این تابستان - بیژن نجدی

ج- چقدر شبیه من است فکرهاش این عمو. از قبرها عکس می گیرد، دور خانه های قدیمی می چرخد، آدمهای 30 سال پیش را دنبالشان می گردد. با هم چند جمله بیشتر صحبت نمی کنیم."شایان خوب است؟ چه سازی می زند؟  درس من دارد تمام می شود. هنوز معلوم نیست که بروم." توی همه این سالها برام یک آدم معمولی بود شاید خیلی بی معنی که کلی تلاش کرد و خودش را تا آمریکا رساند. حالا نشسته اند دور میز صبحانه هنوز و ساعت از 11 می گذرد که هنوز حرف قدیمها را می زنند و بعد ارث و میراث و دعواهای خانوادگی که هنوز زمینهای پدر پدربزرگ تقسیم نشده اند که هکتار هکتار زمین است و چقدر رعیت سابق هنوز توی آنها زندگی میکنند یا چه زمینهایی که با مردن پیرترها کاغذ نبشته هاش گم شده و دهاتی ها تصاحبش کرده اند. اما من حوصله نگاه کردن توی چشم کسی را ندارم. روی تخت دراز می کشم . شعرهای کتاب را ورق می زنم که اگرچه بعضا هیچ ریتمی ندارند چقدر کلمات آشنا توی آنهاست.

توی راه که باید برسانمش تا خانه یکی از اقوام یک بند حرف می زند، چیزهای مثبت و خوب می گوید، من سر تکان می دهم و کلمات قشنگ از دهانم بیرون میدهم.

د- آخر هفته بعد می روم لاهیجان. دو ، سه روز تبعید خود خواسته. کنار شیطان کوه و لیلی کوه. کنار بخاری گازی. جادوی شهر نمی دانم برای چیست؟ جذبه شیطان کوه است که شهر را اینطور کرده یا آنهمه آب توی استخر که مردم را نفرین می کنند چرا ما را چند کیلومتر مانده به دریا اسیر کرده اید. شاید هم طلسم هندوها است از صد سال پیش که نفرین شده بوده آن بذرهای چای که کاشف السلطنه از هندوستان دزدیده و به لاهیجان آورده. اینجا ضریب دیوانگی از میانگین کشور بیشتر است.شاید هم صدای وردهای شیخ زاهد گیلانی و حزین لاهیجی است که توی گوش مردم نادان که می پیچد، دیوانه شان می کند.

نظرات ()

---

صدای هلکوپترها بیدارم می کنند. شیشه ها می لرزد.امروز عید فطر است. نیت کرده ام بروم نماز را به جماعت توی مصلا بخوانم اما وقتی تلویزیون را روشن می کنم، رکعت اول تمام شده. احساس می کنم تمام آب بدنم را کشیده اند. روحم انگار چروک خورده. اصلا انگار این یکماه را من زندگی نکرده ام. دستم خالی خالی است. خوابم نمی برد. حالا باید مثل خیلی سالهای دیگر توی خانه نماز بخوانم، ولی مستحب است "زیر آسمان بخوانی روی زمین بدون فرش و بوریا."

از رحمت خدا ناامید نیستم ولی از خودم کاملا ناامیدم. بهتر است با تربت افطار بکنی قبل از نماز و من نمی دانم از تربتهای آن سفر کربلا چیزی مانده یا نه. این ماه شوال خیلی ماه خالی و معمولی است. حدس می زنم این ماه را نتوانم زندگی کنم. هوای تهران هر چقدر هم باران ببارد، خشک است. حالا هر کی هرچی بگوید قبول می کنم. حتی بغضی که راحت توی گلویم می نشست رفته. دیگر رنگ سحرها را هم نمی بینم و باز هم نماز صبحها چند تا چند تا قضا می شوند. اینجا را هم یک موقعی ول می کنم که نمی دانم کی است.

این ماه رمضان چرا انقدر عجیب بود؟ ماه رمضان با هر اتفاقی که توش افتاد تمام می شود. دیگر انرژی ندارم برای این و آن توضیح بدهم، کسی را متقاعد کنم، شبها را تا صبح نخوابم، خیال ببافم، حوصله رفتن به کارخانه، دنبال استادها دویدن و کارهای ادامه تحصیل را ندارم. توی ماه رمضان اقلا به خیال اینکه ماه عبادت است می پیچاندمشان ، اما حالا هیچ بهانه ای نیست.

آن روح آدمها هم که لطیف می شد توی ماه رمضان دوباره عوض می شود به گاردهای حفاظتی و دیگر شاید نتوانی با خیلی ها حرف بزنی یا خیلی مخلصانه ازشان بخواهی برایت دعا کنند و آنها هم.

دلم یک بیابان خیس می خواهد، آسمانی با ابرهای پاره پاره، جاده ای که برود تا خط بین زمین و آسمان، خالی خالی. که یک نوای محزون هم  توی فضا پخش باشد.

پی نوشت: همون تربتی که توی حرم امام حسین یا حضرت علی یه عرب اومد پیشم نشست و بهم داد. با زبون فارسی نصفه نیمه حرفهایی زد و گفت عکس امام خمینی اگه دارم بهش بدم. من بهش یه هزارتومنی دادم گفتم این عکس امام داره. ناراحت شد.گاردهای بعثی کاروان دیده بودندمان و فکر کردند که من یک کاسه ای زیر نیم کاسه ام است و بهم گیر دادند. روی بسته تربت به فارسی نوشته بود التماس دعا وقتی توی حرم امام رضا می روید و ...

نظرات ()

---

   اینجا رو خیلی جدی گرفتم. این رو می فهمم اما نمیتونم جلوی خودم را بگیرم

-         میدونید کار من مثل کار کسیه که توی یک خیابون جلوی یه آدمی رو که چند بار از کنارش رد شده و قیافه اش براش آشنا شده بگیره، بگه "می دونستید من شما رو دوست دارم؟ البته برای عاشق شدن باید با هم آشناتر بشیم."

-         اگر به قول این سریال کانال 3 "هیچکی حرفهای یه دختر رو وقتی احساساتی میشه جدی نمی گیره" ، هیچکی هم باور نمی کنه  ................

-         اما نهایتش من باید خیلی بیرحم و غافل باشم که یک نفر به من اظهار علاقه بکنه، من هم ته دلم یک چنین احساسی داشته باشم، اما بهش اهمیت ندهم. حالا اگه این یک نفر نه تنها اظهار علاقه بکنه، بلکه هزار تا چیز خوب هم به من بده، زیبا و کامل هم باشه ، به من قدرت و هوش و احساس بده، چشمهام رو بازکنه که ببینم، به من بگه اگر یک قدم برداری من صد قدم بر میدارم، اگه تو من رو اندازه دل کوچیکت دوست داشته باشی، من تو رو اندازه دل بزرگم دوست دارم، اگه بگه من همه اون غفلتها رو می بخشم، بهت نعمت می دهم، می گذارم بفهمی، و آخرش می گذارم به من نگاه کنی  و من هم نگاهت می کنم، اصلا میشه از چنین موجودی غافل بود؟ جرات نمی کنم بگم همه ما آدمها، اما تقریبا همه ما، از اون کسی که هم عاشقه و هم عشقش رو اظهار میکنه غافلیم.

نظرات ()

---

دیروز جمعه ، بین ساعت ۹.۳۰ تا ۱۰ اصبح تفاق می افته.یه روزی آخرهای رمضان و مهر.

و انزل الله سکینته ... من قلبم ایمان آورده؟.... لا تقولوا امنا بل قولوا اسلمنا....... و انت تعلم ضعفی عن قلیل مکاره الدنیا و عقوباتها .......... یا من تحل به عقد المکاره .............و ما بکت لهم السماء ..... استخیر الله برحمته

السلام علیک ایتها الصدیقه المرضیه السلام علیک یا شبیهه ام موسی و ابنه حواری عیسی .... السلام علیک ایتها المنعوته فی الانجیل المخطوبه من روح الامین ... السلام علیک و علی ابائک الحواریین .....

*

الحمد لله الفاشی فی الخلق امره

نظرات ()

---

 به همین سادگی، اما نه به همین سادگی

**

 از باران ممنونم، هم به خاطر آن شعر که مثل یک دارو اثر کرد، هم این کامنت که کاملا on time بود. هم به خاطر همه آن چیزهایی که نگفت. اما فیلم 3 تا نیم ساعت نبود، شاید یک 40 دقیقه، یک 60 دقیقه و یک 5 دقیقه بود.

**

5 شنبه    ساعت  10.40:  حالا که جلوی میز کارمند بانک نشسته ام، دور و بریها حرف از LC و چند هزار دلار می زنند نا خودآگاه  یاد آن پسرک هیکلی می افتم که موهای بلند روغن زده داشت و آخرین روز دوره عکاسی شماره تلفن بانک بابایش را به من داده بود. یک جایی اطراف گمرک، گفته بود شما که توی کار بیزینس هستید  پدرم شاید بتواند به شما کمک بکند.می دانستم فقط یک بهانه است که شماره ها را با هم رد و بدل کنیم. از عکسهای چین که آورده بودم ببینند خیال کرده بود من تاجری چیزی هستم. می گم باشه. یکبار توی کلاس پچ پچ کنان در گوشم گفته بود فلان شبکه را تا حالا دیده ای؟ گفتم ماهواره نداریم. گفت مسابقه... است. ریزخندیده بود.

خیلی جالب بود یک همچین آدمی برای چی 5 ترم کلاس عکاسی می اید. با یکی از خانمهای کلاس که 10 سالی ازش بزرگ تر بود و شوهر و بچه داشت، دوست شده بود. هر هفته بعد از کلاس شاید با یکی دو نفر دیگر می رفتند سینما. چیز بیشتری هم بینشان نبود. چند باری هم با هم کوه و عکاسی رفته بودند. همه این را می دانستند. نمی شود گفت دوست داشتن بود یا هر چی.  فقط ارتباط جالبی بود.

 توی همان کلاس، پسر شمس آل احمد هم بود و طبق معمول کتاب نقاشی های میکل آنژ را ورق می زد.  بهش گفته بودم پدرت با سیمین مشکل دارد؟ سر تکان داده بود که اره. کتاب "سنگی بر گوری " چند ماه بعد توی نمایشگاه در آمده بود و همان هفته نمایشگاه تمامش کرده بودم. کوتاه بود. اما خود خود جلال بود. مثل جیمزجویس که خودش بود.بعضی ها میگویند شاید زندگی جلال و سیمین شبیه سووشون بوده. ماشین را روشن می کنم.  شهر کتاب زرتشت قبلا فضای قشنگتری داشت، مطمئن نیستم بتوانم کتاب بخرم، اما می خرم و لذت هم می برم. توی مجله ای که می خرم، نقل قولی از جیمزجویس نوشته:

" حالا به تو خواهم گفت که چه خواهم کرد و چه نخواهم کرد. به چیزی که دیگر اعتقادی ندارم خدمت نخواهم کرد، خواه آن چیز خانواده من نامیده شود، خواه وطن من، خواه کلیسایم. و می کوشم با نوعی شیوه زندگی یا طریق هنری، به تمامی و آزادی، هستی و ضمیرم را ابراز کنم و برای دفاع از خودم، تنها سلاحهایی را به کار میگیرم که خود مجازشان بدانم، یعنی سکوت، تبعید، زیرکی "

 توی یک کوچه بن بست نزدیک مدرسه، یکجایی که زیر پایت اتوبان صدر می دود، بالاخره آنتن می دهد. پسرک  5، 6 ساله افغانی از طبقه دوم سر بیرون کرده، حرفهایم را می شنود و صداهایی از خودش در می آورد. اگر من جای او بودم این حرفها برام چه مسخره بود. حرفها که تمام می شود می روم جلوی مدرسه. دبیرستان دخترانه جلوش خلوت است، خبری از آن همه تاکسی یا آن پیرمرد ریشو که روی سجاده کنار تاکسی اش نماز می خواند نیست. باید توی نیم ساعت 50 صفحه از کتاب عقل بخوانم و بعد بروم توی جلسه در موردش با هم جدل کنیم. چند دقیقه ای می گذرد، هنوز نیم صفحه اول تمام نشده. بعد یک و نیم ساعت توی جلسه. گفته بودم تحمل ندارم اما می روم، حالا آن می روم را نقض کرده ام. میگم یه چرخ توی خیابونا، به قول سجاد یه جوری که دلت می خواد یکی رو سوار کنی. حالا هرکی. یه پیرزن یا یه پسر بچه یا هر کسی که حاضر باشد توی ماشینت بنشیند.

من الان روی اون نخ نازکی که ساختم که قراره خنثی باشم، باید تعادلم رو حفظ کنم.

 .... گفتم"یک چیزه که الان می دونم و اون اینه که اهل زندگی نباشه".... "باغهای کندلوس" ...........باید مثل اون دختره توی سکانس آخر، بلد باشه با شال برقصه......... 

روی تخت که دراز می کشم، یاسمین میاد و میگه اینو بخون. مجله رو با هم ورق می زنیم. به عکسها که می رسیم، انگشتش رو روشون می ذاره و می پرسه "این چیه؟"، هر چی می گم تکرار می کنه. توی همون صفحه هی می چرخه. میگم اینو که الان پرسیدی؟ تکرار می کنه "این چیه؟" . بازی جالبیه.

لج نکردم. برعکس حالا خیالم راحته که روی اون نخ تعادل دارم. از خودم می پرسم اگه قرار بود به اون موقعی که به ازدواج فکر نمی کردم برگردم چه شکلی بود. احتمالا همین جوری که آدمها برات برابرند. باید مواظب باشی هیچکدام از نخ اینور یا آنور نیفتند. وبعد درست تصمیم بگیری. نه لزوما درست عقلی. درست به معنای واقعی اش.

انکارتیک همین ها که نوشتی  خیلی اثرگذار بود برایم. هیچ موقع توی اینجا احساس نکرده ام که یکنفرم و نخواسته ام کسی چیزی بنویسد که من خوشم بیاید. برادرت را که درد برد چه شکلی بود که این شکلی بود؟  

 **

نظرات ()

---

11 شب چهارشنبه- کمتر پیش اومده بود که در اتاقم رو دیگران قفل کنم

11.30 چهارشنبه- باز هم حرف طولانی میشه و بی نتیجه، این سومین نفریه که همون حرفها رو میگه. پس حتما من دارم اشتباه می کنم

6 صبح 5 شنبه- مستاصل میشم و شبهای روشن رو می بینم. 30 دقیقه اول. اون حرفهای تیتراژش کاملا دلنشینه. من هم مطمئنم که صمیمی ترین دوستهام ساختمونهای قدیمی اند. خصوصا توی خیابون ایران، تجریش، یا خیلی از شهرستانها

6.30 صبح 5 شنبه- شرط قشنگی میزاره وقتی میگه "به یه شرط، بدون عشق". نمی دونم آخر فیلم چی میشه چون میگم فقط نیم ساعتشو دیدم. ولی حتی اگه این شرط  ازدواج هم باشه خیلی قشنگ میشه. قشنگ شاید نه ولی یه جور خوبی میشه.

9 صبح 5 شنبه- هر چی فکر میکنم به کی زنگ بزنم که باهاش حرف بزنم، می بینم به هیشکی نمی تونم چیزی بگم.

- میگم تنهایی برم سینما، یادم نمیاد تا به حال این کار رو کرده باشم. حوصله اش رو ندارم.

- فیلمنامه رو چون یه مرد نوشته، نقش هانیه توسلی کاملا تحت تاثیره مرد داستانه.

- حالا مطمئنم یه عادم نرمالم با علائق متوسط جامعه. این خیلی آرامش بخشه.

- می خوام خرید درمانی کنم، اما توی کیفم پول زیادی ندارم. توی کارت پول هست ولی خسیسی ام میگیره که خرجش کنم. خودم رو احتمالا چند تا CD خام مهمون میکنم، باضافه یه کتاب اگه از چیزی خوشم بیاد.

- خیلی دلم می خواد لباس زمستونی  بپوشم ولی خوب خیلی زوده

- وقتی نیما میگه که با هم بریم دبی وسوسه میشم همه این قضایای ادامه تحصیل رو تعطیل کنم. وقتی شانس 1 به 100 داری عاقلانه است که تعطیلش کنی. و همین که عاقلانه است که اقدام نکنی، اقدام میکنم. یا برعکس. چه می دانم.

- بازهم وبگردی می کنم و احساس حقارت. خودم را خیلی جدی گرفته ام.

- احتمالا آدمها می ترسند که اینجا کامنت نمی گذارند، یا شاید .... هر چیز دیگری.

- دوش می گیرم. مثل 5 شنبه ها باید کتاب عقل را بخوانم و 2.30 مدرسه باشم. تحملش را ندارم اما می دانم که می روم

- زندگی آدم که مختل می شود احتمالا همین شکلی است.

- آرمین فکر کرده بود عاشق شده ام و گفته بودم از درد بی عشقی است که راست گفته بودم.

-خانم تابش گفته بود چه زود موهاش ریخته. خانم ... به شوهرش گفته بود که به فلانی بگو که این پسر خوبی است، تحصیلکرده است چرا بهش کار نمی دهید. برایم فقط جالب است. همین که یک نفر به من فکر کرده، حالا می خواهد کسی باشد که یادم نمی اید اصلا قیافه اش چه شکلی است.

- وقتی میگه من حتا از خودمم خوشم نمیاد به این فکر میکنم آیا این آدمها می توانند توی زندگی واقعی وجود داشته باشند؟ مطمئن نیستم من دقیقا این شکلی باشم. چه خوب که قبلترها این فیلم را توی سینما ندیدم.

- دیشب گفته بود این حرفها را جدی نگیر. مثل همه آنهای دیگر که مشورت داده بودند که جدی نگیر راست گفته بود ولی از روی نمی دانم چی جدی گرفته ام.

- دلم می خواهد با داییم که تا باحال باهاش حرف نزدم حرف بزنم. یه قرار کافی شاپی کوتاه. چشمهاش مثل چشمهای من بی معنی اند. می دانم که پول ندارم و الان هم ویزای شینگن به من نمی دهند و اوهم حوصله ندارد از توی محله عربها بیاید توی یک کافی شاپی و .... الان بچه هاش از من بزرگترند. شاید هم نخواهد من را ببیند.

نظرات ()

---

سید گفته بود ولای آدمهای خوب توی آب است و چون همه ما آدمها آب می خوریم همه مان آدمهای خوب را دوست داریم. سید وقتی خواسته بود از شهید بهشتی و حرفهاش تعریف کند گفته بود" شهید بهشتی خربزه شیرین اصفهان خورده و ما باقالا قاتق".

....حتی همین کلمه که به آدم روبرویمان می گوییم کد می شود از مغز به زبان و توی هوا منتقل می شود و توی گوش استخوانها را می لرزاند و توی مغز طرف مقابل دکد می شود. اگر هوا امین نباشد دروغ می شود یا سوء تفاهم...........کلمه انگار که همان جادو است که هر چی کد توی دنیاست کلمه است و انگار همه دنیا .........هزار بار دیگر توی همین بلاگ قبل تر ها ...........

نظرات ()

---

Office

Word 2003

بلاگ

مجاس

ETS

617

دبی 3 روزه 310 هزار

250 دلار

مستر کارت

17 دلار

نوکیا 6020

Prado

سوناتای 36 میلیونی

کمری 2007

کارگری در کره جنوبی

شب در قطار گوانجین- پکن

مبل، میز و صندلی

پشتی

حسن آباد

عینک

دفترچه صورتی

کتاب سیاه

تخت چوبی یا فلزی

هشتصد هزار تومان

مرکز اسلامی واشنگتن

هیئت رزمندگان لندن

Haas business school

 مکتب فرانکفورت

رژ لب

شب نوزدهم، بیست و یکم و بیست و سوم

اتوبان محلاتی

الهیه

خانه هنرمندان

کافه عکس، کافه 39، کافه پاریس

قبرستان معروف پاریس

قبرستان سادات قمصر

حافظ، قهوه خانه حافظیه

سرو شیراز

بازار و مسجد وکیل

حاجی بازاری

Orkut

کید

توطئه

سایبرشات سری T

Intel inside

DW

مکانیک

ایران خودرو

استراتژی موفق و ناموفق

Recommend

کار ساعتی - کار تمام وقت

شعر

بوی دود

اتوبان

آفتاب صبح یا غروب

206 اتومات

CD رسایل

کتاب عقل

توحید صدوق

ولایت فقیه

نظام

شوراهای اسلامی شهر و روستا

شبهه

شک

ریب

یاسین

رعد

بوران

باران

شبهای روشن

به نام پدر

In the mood for love

Plasma

معدنچی

دنیزلی

پروپرانولول

پرولاپس

Fund

آقای افشارزاده

برگ خشک چنار

دانشکده علوم انسانی شهید بهشتی

نم باران پاییزه

برف پاک کن

پایان نامه

Professor

Publication

مسافرکشی

سرازیری

رنو 5

جاده نمناک

صادق هدایت

دریاچه لوزان سوییس

فجیعه

خواجه عبدالله

خانواده

استخاره

رودخانه

خال

شنا

غرق

نظرات ()

---

رویاها را باد پاییزی با خودش برده .همه اش فکر می کنم که قرار نبود اینجوری باشد. بعد فکر می کنم قرار کی با کی ؟ چند وقت پیش؟ کجا؟ اصلا کدام قرار؟

نظرات ()

---

یک هفته چه زود گذشت از آن شبی که تا صبح نخوابیدم. آن شب خیلی دور شده. انگار یک رویا.

حالا میدانم  آن صراحتی که داشتم مربوط به گذشته است.

تا صبح هزار چیز توی ذهنم می چرخد و هزار جمله نقش می گیرد. توی خواب و بیداری بارها اینجا را می نویسم اما... حرفی برای گفتن نیست.

سایه ای از حرفهای آدمها توی خواب می آید و می رود.

گنگم. گنگ خواب دیده.

نظرات ()

---

رعد که زده بود

اینبار ببارد

یک دل سیر

نظرات ()

---

-         خب چی بگم ....

-         نه قبل از اون بود

-         درسته .... من اشتباه کردم، ....... البته پیغامها هم درست نمی رسید

-         اما مگه قرار نبود ما همه رو نجات بدیم؟ پس اونهایی که جا موندن چی؟

-         من؟.......من؟ من تکذیب می کنم.

-         اما شما حق ندارید این کار رو بکنید. اقلا الان نه. التماس می کنم.

-         گور پدر هر چی خرچنگه . من شما رو به رسمیت نمی شناسم. اصلا شما نمی ذارین کلامم منعقد بشه. من به دادگاه بین المللی شکایت می کنم. برای رئیس ملل جهان نامه می نویسم

-         ........ ولی ما نیتمان خیر بود. به خودمون فکر نمی کردیم. عذاب وجدان داشتیم ولی نه از اینکه کار غلطی می کنیم، از اینکه شاید این کار درست رو به خوبی انجام نمی دیم.

-         اختلافات از همون اول صبح شروع شد.

-         من مقصر نبودم

-         التماس می کنم.

-         شما رو به خدا ......... شما رو به خدا

توی دادگاه خرچنگهای سقف اتاق اعتراف می کنم. دراز کشیده روی تخت . الان هم که اینها رو می نویسم منتظر حکم دادگاهم. هیئت منصفه روی پشت بام شور کرده اند و صدای چنگهاشان که روی پوست سفتشان می خورد آرامم می کند.

نظرات ()

---

اونکه نوشتم حال ماه رمضون ازم گرفته شد ناشکری بود.

نظرات ()

---

همه چیز با یک شیب تند به حالت عادی بر میگرده. اون ابهامها، تخیلات و فکرها پرواز می کنند. حالا که حال ماه رمضون رو ازم گرفتند پرواز می کنند. توی یه ارتفاعی که نه بگی بهش نمی رسم و بی خیال شی و نه ارتفاعی که با تلاش ممکن باشه بهش برسی این ور و اونور می رن . طبق معمول اشتباه کردم اون ساعتی که نوشتم تا یک روز دیگر با این شرایط باید خداحافظی کنم که قهر کرد و بدون خداحافظی، نرم خودش رو از توی وجودم بیرون کشید.

حالا زندگی روزمره از اولش هم بد طعم تر شده. اما هر راهی رو که انتخاب کنم دیگه به شرایط گذشته نمی تونم برگردم. تازگی ها عادت کردم توی هر جلسه ای، چه جلسه گرفتن پروژه باشه، کمیته برنامه ریزی باشه، صحبت با رئیسم تو شرکت باشه ،مصاحبه های پایان نامه باشه،  یه جلسه خواستگاری یا یه مکالمه دوستانه هی اصرار کنم که عینیت و ذهنیت با هم فرق دارند. که باید هر دو بود اما هر کدام در زمانی، کلمه سوبجکتیو رو به کار نمی برم چون ذهنی خوب معنی اش رو می رسونه، اما عینی رو باید با آبجکتیو گفت. توی دلم می گم البته نه اون ابجکتیو که به معنی هدفه. پیچیده تر میشه. نمیگم.

این بار رادیو فرهنگه که داره آواز می خونه. من دستگاههای موسیقی رو نمی شناسم . از اونهایی که با سرعت کم ، یک مصرع رو تکرار می کنند و وقتی که به بیتهای بعد میروند دیگه به اول شعر بر نمی گردند. برای دم ظهر روزهای ماه رمضون که با اول پاییز همزمان شده باشند اما گرمای تابستون روی سرت بباره، مناسبه.

....

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار

کار ملک است این ...... تامل بایدش

تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافری است

.............................. توکل بایدش

از خودم خنده ام می گیره که لیستنینگ انگلیسی ام رو تقویت می کنم اما این شعر رو درست نمی تونم بشنوم. از اینکه حتی نمی تونم حدس بزنم شعر از کیه لجم می گیره. توی ذهنم به اسم سعدی می زنمش . حوصله نمیکنم برم توی کتاب پیداش کنم.

این عقده شاید همین است که از دوم ، سوم  دبیرستان شروع شد که دلم می خواست یکی باشد که اینها را بداند و من بشناسمش و ازش بپرسم. توی اون کتابخونه  زیرزمین دبیرستان قیطریه شروع شد با کتابچه های شعر قدیمی که مهر یک دبیرستان که قبل از دبیرستان ما اونجا بوده داشتند. بعد توی فرشته وقتی می دیدم میثم و علیرضا توی کتابخانه دبیرستان، طبقه چهارم، زیر نوری که از پنجره بزرگ کتابخونه از بین شاخه های چنار می بارید کتابهای شعر ورق می زنند،  ته دلم گفتم شاید اینها باشند.  بعد این خیال رفت توی دبیرستان دخترونه ای که چند صد متر اونور تر بود و علوم انسانی درس می دادند. یکی دو سال بعد رفت توی دبیرستانی که مرتضی برادرم رو تشویق کردم برود. که وقتی جزوه هاش رو می آورد با حسرت نگاه کنم. که اما انگار هیچکدام نبودند. حتی توی دانشگاه امیرکبیر کلاس ادبیات عمومی هم بوی این حس و حال را می داد وقتی آقای قوچانی شعر تفسیر می کرد توی زیر زمین ساختمان کامیپوتر. بعد کتابخانه دانشکده معارف. کتابخانه حوزه هنری. کانون مطالعات. خانه داستان. کانون فرهنگی دانشجویان.

این شد یک خیال که شاید یکی می آید و همه اینها را بلد است. که شاید او یک دوست باشد یا همسر. سجاد گفت "ما خیال می کنیم که ازدواج همه چیز را کامل می کند. انگار بعدش هیچ چیز دیگر نیست که کمبود باشد. دینمان ، زندگیمان و همه چیزمان. اما اینطور نیست. تازه خیلی چیزها که نمی دانستی شروع می شود." راست می گوید. حالا من می دانم که این دغدغه هم مثل خیلی های دیگر که داشته و دارم جواب ندارد. پس باید همان آبجکتیو بود (نه به معنی هدفگرا یا عملگرا).

خواهش می کنم دلگیر نشید. دنیا همینه. قانونهاش و روال کارش مسخره است. حسام گفته بود "آدمها به هم وابسته می شن. اگر یه خورده طول بکشه. اگر چند تا تلاطم روحی رو با هم تجربه کنند." حالا مطمئنم که راست گفته. ولی آبجکتیو بودن یعنی اینکه تا کسی دلخوریش رو بروز نداده بهش اهمیت نده. فقط واقعیات رو ببین. اصلا فکر کنم بهترین تعریفش اینه که نشانه ها تا رک حرفشان را نزده اند، بهشان اهمیت نده.

کلام آخر اینکه حالا میدانم تا حالا طرز فکرم ساده لوحانه بوده. نمی خوام ننه من غریبم بازی در بیارم. طرز فکرم جوری بود که انگار بخواهی عینکت را برداری و همه چیز دنیا را flow ببینی و بگویی همین است. اما وقتی دکتر عینک را روی چشمت بگذارد بفهمی که تا حالا درست نمی دیدی. شاید دلت تنگ همان دیدنیهای قبلی باشد. به خودت بستگی دارد. اما اگر موقع بیرون آمدن از مطب  پله ها زیر پایت را خالی کنند و سر بخوری با خودت است. خدا را چه دیدی شاید هم مثل "رقصنده در تاریکی" عینک را که از روی چشمت برداری زندگی موزیکال شود و همه آدمها شروع بکنند به رقصیدن.

**

از اینکه توی حرفها به فیلمها و جاهایی که شاید بعضی نشناسند ارجاع بدهم خوشم نمی اید. اما انگار این ارجاع خیلی راحت همان چیز که می خواهی خلاصه می کند.

**

 نه اینکه می خواستم اینجا را پاک کنم ونه اینکه دوباره می خواهم بنویسم به خاطر کسی یا اتفاقی نبوده.  حتی فکر کردنم هم به نتیجه خاصی نرسید.

 پس مثل همیشه فعلا باید زندگی را زندگی  کنیم تا عکسش ثابت شود.

نظرات ()

---

- قل اللهم فاطر السماوات و الارض عالم الغیب و الشهاده انت تحکم بین عبادک فی ما کانوا فیه تختلفون

- و مالی لا اعبد الذی فطرنی و الیه ترجعون

می گویم حالا برای یک خیال هم استخاره بگیرید. می گوید اینجا جای استخاره نیست. می گوید چه خیال کردی؟ چی شد که به فکرت زد. تو یعنی هر اسمی که بشنوی برایش استخاره می گیری. آقای حسینی توی کلاس داستان گفته بود"نه ازآنها که حتی وقتی توی اتوبوس از یکی بلیط می گیرند خیال می پرورانند". به همین سادگی.حرفهاشان درست است.زیر لب قل هو الله می خواند."ما هو مکظوم فیه" می خواند."بنویس". یاسین. قلب قرآن. "خوب است." اینکه فاطر آمده توی ایه ها یعنی چه؟ یا فاطر بحق فاطمه. همین که به من نظر کرد کافی بود که قلبم شفا بگیرد که مادر امام زمان بود که نرجس بود که دختر پادشاه روم. راحت فراموش کنم. حتی اگر راحت هم نباشد فراموش کنم. توی این چند سال که گذشت انقدر الوده شده ام که هیچ کی نگاهم نکند؟ روی پیشانی کامیون نوشته "نظری یا امام رضا". خوانده بود"چشمهای ابالفضل".

انقدر عاقل شده ام که مطلب کامل را نمی گذارم. باید یکجور مرضها را اگر مرض باشند از دلم بیرون بریزم . کی می داند اینها چیستند؟

نظرات ()

---

پدر بزرگ صدایش می زده "آسید مجتبی". ریزه است. ریش سفید بلندی دارد و عمامه مشکی اش را به قاعده می بندد. قبای سفید یا خاکستری می پوشد. تا آنجا که میدانم یکی از دلایل اینکه من هم مجتبی شده ام اسم اوست .

-         سلام حاجاقا

سلام و احوال پرسی می کنند.

-         می خواهد ازدواج کند. نیت کرده که شما استخاره بگیرید. آیه ها را هم اگر ممکن است بگویید که بنویسد.

گفته است که امشب نه. فردا همین ساعتها زنگ بزنید. نمی دانم مصلحت اش چیست اما با اینکه عجله دارم، کیف می کنم که همین الان استخاره نمی گیرد. اگر قرار است این پریشانی تمام شود، یک روز دیگر را داشته باشم تا باهاش وداع کنم. حسش را در ذهن ضبط کنم.

صبحهای زود ایام فاطمیه که توی خانه شان روضه بود، چای و نان بربری و پنیر "سیاه مزگی" همان بود که باید باشد. طعم حلال همینجوری هاست. روی کاغذهای وجوه شرعی همیشه می نوشت مهندس فلان دام عزه. مهر آقای بهجت هم پایش بود.

جایی کلمه الیناسیون را می خوانم. اما من دارم به تردیسیون فکر میکنم. از اتفاق دیشب، بعد از اینکه مطلب قبلی را نوشتم و فرستادم، حسین زنگ زد. دوباره به کلاس همسریابی دکتر دعوتم کرد. فقط جلسه اول را رفته بودم. هر بار بهانه ای. اما این بار بهانه ای ندارم. ته دلم هم می خواهد بروم آنجا روی زمین بنشینم میان 10 نفر دیگر که نمی شناسمشان. حس خوبی دارد وقتی میان آدمهایی می نشینی که مطمئنی هیچ از تو نمی دانند. توی خانه ای که شاید مثل خیلی از خانه های انقلابی های قدیم، هنوز مبل ندارد، احتمالا مادر و پدر  دانشجو بوده اند که توی قضایای انقلاب آشنا شده اند و ازدواج کرده اند. یا شاید توی خارج که درس می خوانده اند توی "کنفدراسیون دانشجویی" همدیگر را پیدا کرده اند. انقلاب که شده درس را ول کرده اند و آمده اند که خدمت کنند. پدر خانواده شاید چند وقتی قبل از انقلاب زندان هم رفته. بعد از انقلاب فعالیتهایشان را ادامه داده اند. شاید قصد کرده بودند برای صدور انقلاب به لیبی بروند. آنجا آموزش ببینند. به  لبنان بروند. به صحرای غربی افریقا بروند. توی حج شلوغ کاری در بیاورند. یا هر چیز دیگر.

زمان که گذشته کم کم موضع گیری ها عوض شده. پدر سپاهی شده . یا شاید چپی. توی انتخابات ریاست جمهوری خاتمی، احتمالا پدر و مادر اختلاف پیدا کرده اند. یکیشان سعی می کرده فکرش را توی انقلاب  57 نگه دارد و دیگری انقلاب را می خواسته زنده کند.

دکتر دارد حرف می زند که می رسم."خودتان را اهل حساب نشان دهید. بگویید هر چه زودتر باید آزمایش بدهیم و بعد در مورد جزییات حرف بزنیم." همان دم در می نشینم. دکتر قد کوتاه است. پیراهنش برایش بزرگ است و آستینها را جوری تا زده که روی مج بایستند. نمی دانم چه شده که هنوز این دغدغه را دارد. حسین ازش خواسته که این حرفها را بزند. حسین هنوز مثل خاطرات پدر و مادرش  زندگی میکند. اگررنگ تازه و کابینت نو را از خانه شان برداری می توانی از سعادت آباد صاف ببری بگذاریش یکجایی توی مرکز شهر اطراف بازار. شبیه آن خانه که توی فیلم مخملباف بود که خانه تیمی بود. که همه اطرافش ساواکی ها گشت میزدند.

دکتر که می گوید" استخاره اول برای کاندیدای اول، استخاره دوم برای کاندیدای دوم و تا هر چند تا که دلتان می خواهد" پوزخند می زنم. چهره دیگران را که نگاه می کنم جدی است و همه با دقت نت بر میدارند. توی راه چند دقیقه ای ضبط ماشین قاطی کرد. صدایش تا ته کم شد و هر چه می زدم زیاد نمی شد. خاموشش کردم. قرار بود نشانه ها را نبینینم. دکتر دارد راههای استخاره گیری را می گوید. که چطور باید نیت کنید.

دکتر هنوز دارد می گوید. به مبل فکر میکنم که توی چه خانه هایی که نیست. خانه آسید مجتبی هم مبل ندارد. مبل چرا انقدر مهم است؟ اصلا توی آشنایی اول با آدمها خانه و مبلشان را میبینی. دستت که می خواهد ضرب بگیرد روی دسته همان مبل است.

باید روزه سکوت بگیرم. ایه ها که س. گفته بخوانم. به محمود زنگ بزنم. باید موتیویشن لتر بنویسم. نمره تافل که آمد، برای gmat  ثبت نام کنم. صبر کنم که جواب استخاره بیاید. بروم مستر کارت که اماده شده بگیرم. یادم باشد به حافظ هم تفالی بزنم. بچه ها را دعوت کنم برای افطار خانه مان. تئاتر نروم. حواسم باشد حالا آنهایی که مرا می شناسند و اینجا را بلدند بیشتر شده اند.  

سرعت اتفاقات زیاد شده. حالا خیلی چیزها هست که می نویسم و پاکشان می کنم. خوبی عقل این چیزهاست.

نظرات ()

---

سعی می کنم خودم باشم.

دیروز، یک روز معمولی بود از روزهای اول پاییز که هوای تهران کثیف است و باد خنک می آید. بی مقدمه به حامد میگویم برنامه ات برای ازدواج چیست؟ هرگز توی عمرم فکر نمی کردم اینقدر ضعیف باشم. راحت حدس می زند. از مسائل مالی می ترسد و نمی دانم چرا به جای امنیت شغلی تاکید دارد که بگوید جاب سکوریتی ندارد. سعی می کنم نشنوم چون اگر به اینها هم بخواهم فکر کنم مغزم مختل می شود. ته گلوم خشک شده. به استاد فلان زنگ می زنم." برای مصاحبه اکتشافی پایان نامه خدمتتون برسم." طبقه چهارم دانشکده علوم اجتماعی است. از پله ها که بالا می روم یاد خیلی چیزها و خیلی آدمها از ذهنم می گذرد. چقدر راحت تصمیم گرفته بودم اینجا امتحان دکترا بدهم و چه زود، اولین نفر برگه ام را تحویل داده بودم. خیلی با کلاس و با وقار وارد اتاقش می شوم. مثل آدمهای معقول در مورد پایان نامه ام حرف می زنیم. یک ساعتی طول می کشد. می ایستد. با هم دست می دهیم و بیرون می آیم.

از دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران که بیرون می آیم ، سمت راست بیمارستان شریعتی است. با سجاد قرار دارم. از بیمارستان می ترسم. اما باز هم خیلی با کلاس است که با یک دکتر توی پاویون انترنها قرار داشته باشی. قبل از اینکه به اتاقش برسم می بینمش که دارد بیرون می آید. شبیه فیلمها یا داستانها است که یک آدمی در مورد ازدواج تردید دارد و از یک دوست معقول و متاهل اش کمک می گیرد.

چند دقیقه بعد توی موزه هنرهای معاصر نشسته ایم. خیلی چیزها را که نمی توانستم یا نباید به او می گویم. او هم حرف می زند. نمی دانم چقدر می گذرد. حالا توی بلوار شهرزادیم. پیاده می شود و خداحافظی می کنیم.

شب میثم زنگ می زند. 50 دقیقه طول می کشد. احساس خوبی ندارم. زود می خوابم.

***********

گفته بود "تو آخر سر مثل محسن دست یک دختر را می گیری می گویی این زنم است." محسن دایی ام بوده. هیچوقت حرفش را نزده ام. همه می گویند قیافه ات، بد دهن بودنت و همه چیزت مثل اوست. نویسنده بوده. معروف بوده توی دوره خودش. دست یک دختر توده ای را می گیرد و می برد عقدش می کند. عکسش را دیده ام. سالهاست یکجایی توی پاریس زندگی می کنند.

***********

توی باند سبقت اتوبان می رانم. چشمم تار می شود.cd  هر روزه بازهم می خواند. نمی دانم چرا یاد آن مرد مصری می افتم که توی کتابش نوشته بود عشق حسین(ع) را پدرم در دلم کاشت که محرمها با مادرم می نشستند ، پدرم روضه امام حسین می گفت و گریه می کردند. بدون اینکه شیعه باشند ، توی یک شهری که تا کیلومترها یک شیعه هم نبوده.

صبح قبل از اینکه راه بیفتم جواب میل محمود را می دهم. برای او هم می نویسم چه شده. دیرم می شود اما می نشینم. بعد از چندوقت که فقط چند تا بلاگ را می خواندم حالا یک وبگردی کامل می کنم. احساس حقارت می کنم. به نظرم می آید این چیزها که نوشتم بیشتر برای جلب توجه بوده. یه سجاد گفته بودم که شکم می برد نکند مشکل روانی پیدا کرده ام. گفته بود نگو. از مازوخیسم حرف زده بودیم. گفته بود همذات پنداری (همان که برای آقای صادقی کامنت گذاشته بودم و کامنتم را پاک کرده بود.)

به نزدیکی کارخانه که می رسم سبک شده ام. چشمهام را پاک می کنم. بعد از ظهر که به خانه بر می گردم، حرفهای عارفه را می خوانم. توی خانه مانده ام و با خانواده به مهمانی افطار نرفته ام. دوباره منزوی شده ام. اما سبکم.می گویم شاید همه اینها مثل فیلم "جنسیت و فلسفه" مخملباف است که مسخره است. که نه جنسیت است و نه فلسفه.

حالا باید عقلانی فکر کنم.خواسته یا نا خواسته. مهندس عاملی یک جمله از دکتر شریعتی اس ام اس می زند که "خدایا مرا به گونه ای کن که تاخیر در آنچه تو زود می خواهی و تسریع در آنچه تو دیر می خواهی نطلبم". خیالش را هم نمی کردم که یا یک آدمی که سنش دو برابر من است رفیق شوم و او از این اس ام اس ها برام بزند.

اما قرار شد به نشانه ها توجه نکنیم. عاقل باشیم. در این متد از ازدواج عشق هیچکاره است. هاتف هر چه داد می زند گوشم را می گیرم. خوابم هم آنقدر سنگین است که خواب نمی بینم. این چند وقته نباید رادیو پیام را بگیرم که یکهو همایون شجریان بخواند و نه نماز مکه را مستقیم از شبکه سعودی ببینم. شعر خواندن فعلا ممنوع است. فصلهای آخر "دل دلدادگی " برای بعد. دعاهایی هم که آدم را گریه می اندازد مثل افتتاح یا دعای سحر فعلا تعطیل. مثل بچه ها هم نباید فکر کنم. من یک مردم و باید یک دختر را بپسندم. نمی توانم و نباید خودم را رها کنم تا یک اتفاق بیفتد.

توی مغزم یک نفر فریاد می کشد "آآآآآآآآآآآآآآآآآ های". تلویزیون را روشن می کنم. یکی از این سریالها.

نظرات ()

---

*****************

نوشته قبلی ، شاید زیادی رک بود. خودخواهانه نوشته شده بود و هیچ سعیی هم نکرده بودم که قابل فهمش کنم. صرفا یکجور تخلیه روانی بود. اما واقعی بود. چندماهی بود که حرفهایی ازاین جنس رو می خواستم بنویسم و نمی تونستم. می ترسیدم اونهایی که من رو می شناسن و اینجا رو می خونن نظرشون در مورد من عوض بشه. یا بچه هایی که می بینمشون یه جور دیگه نگاهم کنن. البته نتیجه اش تقریبا همینجوریام شد. اما باید می نوشتمش. حداقل چون این بلاگ یکجور تقویم زندگیه که این قسمتش نباید جا می افتاد. چون مثل خیلی چیزهای دیگه اگر ننویسیمش یادم میره و بعدا دیگه تا آخر عمر تجربه اش نمی کنیم و البته چون دغدغه ایه که راه خروج ازش رو بلد نیستم.

نمی دونم چی برداشت کردید؟ چند همسری، هوس رانی، حماقت یا چرندیات. خودم هم نمی دونم.

***************************

توی دبستان رفیقی داشتم که وقتی وارد راهنمایی شدیم از مدرسه ما رفت.اسمش  نصرالله طباطبایی شفیعی بود. با هم هم سرویس و تقریبا همسایه بودیم. الان که شاید 14 سال از اخرین باری که دیدمش میگذرد از خودم می پرسم چرا دیگر سراغ همدیگر را نگرفتیم. تا دوم دبیرستان شماره تلفن خانه شان را داشتم . اما بهش زنگ نزدم. توی تمام خاطرات و عکسهای دبستان با همدیگر بودیم. اما یکهویی یکجوری شد که انگار هیچ وقت همدیگر را نمی شناخته ایم. سال دوم راهنمایی که بودیم یک بار به مدرسه آمد.آخرین باری بود که دیدمش. قیافه اش عوض شده بود. شبیه افغانی ها بود. چشمهای بادامی، پوست تیره و قد کوتاه. توی ذهنم اصلا این شکلی نبود. الان شاید صورتش بازهم عوض شده باشد. یک جوان خوش تیپ تحصیلکرده شده باشد. شاید بلاگ بنویسد. سیگاری شده باشد. توی کافی شاپ با رفقایش قهوه بخورد. مهندس ، نقاش یا کارمند شده باشد. زن و بچه داشته باشد. شاید از ایران رفته. یک جایی توی قاره آمریکا یا اروپا زندگی میکند.میان آدمهایی که توی ترافیک نیویورک پشت رل ماشین چرت میزنند یا آنهایی که توی پیاده روهای شانزه لیزه قدم تند میکنند.

الان دیگر چه فرقی میکند که کجا باشد. به احتمال زیاد توی این سالها یکبار هم  تصویر من از جلوی روش نگذشته. حتی شاید به یاد نیاورد که توی دبستان همچین همکلاسی ای داشته.

این یک نمونه بود، هزار هزار آدم دیگر که شاید یک نگاه، رفاقت چندماهه یا رفاقت چند ساله با هم داشته ایم که نه ما یادمان می اید و نه آنها و یک در میلیون اگر هم هردو یادشان بیاید چکار میخواهند یا میتوانند بکنند. دنیا همین است. 

********************

صبح است. 7 صبح . توی اتوبان های تهران که هنوز شلوغ نشده اند می رانم. همین چند هفته پیش بود که نوشته بودم دلم می خواسته مهندس بشوم . بروم یکجای پرت دور از شهر. چقدر زندگی زود می چرخد. یک اتفاق کوچک کارم را برده توی جاده کرج. یکجای پرت که دور تا دورش کارخانه و پادگان است. از اتوبانهای تهران باید خارج شوم.  بیرون از شهر به حساب می آید. آفتاب صبح کم رمق است اما چون پایین است تیز می شود توی چشمها و دید را کم میکند. کارخانه کوچک است. کارگر و مهندس. نمازخانه اش نمی دانم چرا من را یاد مدرسه می اندازد. با آن موکتهاش . یا شاید چون خیلی وقت است اول وقت توی صف جماعت نماز نخوانده ام . بوی جورابها توی بوی مواد شیمیایی و آهن گم است. تنم بوی آهن می گیرد غروب که بر می گردم. بوی جوش و الکترود . بوی رنگ . به ذهنم می زند این همان است ؟

CD می خواند و ترافیک آنقدر طولانی است که چند بار تا ته می رسد و اول بر می گردد. چند بار دیگر باید بخواند تا بیایی؟ چند هزار بار؟ چقدر آدمها پوسیدند توی این آرزو. جوانها پیر شدند . پیرها مردند. رجب آمد. شعبان آمد. رمضانها گذشت. شبهای قدر قرآن سر گرفتیم . امسال هم شاید قرآن سر بگیریم اگر خواب مان نبرد.

حرف آخوند کارخانه به دلم می نشیند. چند وقت بود کسی نصیحتم نکرده بود. وعظش به دل می نشیند. اینجا توی کارخانه بیرون از شهر. هزار هزار نفر توی این سوله ها روزها کار میکنند. غرش هواپیما کارخانه را می لرزاند .موقع تعطیلی بوی دود گازوییل مینی بوسها بوی سرویسهای مدرسه است. می دانم اینجا هم ماندگار نخواهم شد.

برای تحقیق پایان نامه مقاله ای از پیر بوردیو می خوانم. یک کلمه توی ذوق می زند. "بازار ازدواج". چی شد که من از پیچ و مهره و مکانیک تا اینجا رسیدم ؟ جلسه اول  NLP استاد گفته بود شما می توانید در حالات روحی خاص ضمیر نا خود آگاهتان را برنامه ریزی کنید. از جلسه بعد سر کلاسش نرفتم. نا خودآگاهی که آگاه شود به درد زندگی نمی خورد. وقتی بتوانی مریضی هایت را خودت درمان کنی آن زندکی نیست. توی زندگی عمده چیزها باید اتفاقی باشد. حق انتخاب باید محدود باشد.

می پرسم؟ الان من دارم انتخاب می کنم. یا دارم انتخاب می شوم؟ یعنی این واقعا این بازار ازدواج است؟ با عقل معاش باید توی این بازار قدم زد یا چیز دیگری هم هست؟

فردا که صبح شود، ماشین را که توی اتوبان خلوت برانی و cd  باز هم بخواند، بوی آهن و براده دماغت را که پرکند، وقتی میان جمعیت موج بخوری، این حرفها کز می کنند گوشه مغزت تا نشانه ای دوباره بیدارشان کند.

*********

تب نوشتن خوب است. هرچقدر که علتش  دشوار باشد و از درون فرسوده شوی. همان بهانه که بگذارد بنویسی کفایت می کند.

******

نظرات ()

---

-     همسایه ها چی میگویند که می بینند ما گل به دست همه لباس پلوخوری پوشیده می ریم بیرون. حتما میگن اینا بازم دارن برای پسرکچلشون میرن خواستگاری

با هم خنده ای از سر غرور می زنیم. انگار که مطمئن باشیم اینبار هم کسی به ما نه نمی گوید. پیرهن سفید با کت و شلوار اتوکشیده، کفشهای واکس زده.

***

سینه ام تنگ می شود. از در که بیرون می آییم حرفها شروع می شود. نظرشان مثبت است. من مانده ام گیج. توی مجلس خواستگاری حواسم پرت بود. با دست راست ضرب گرفته بودم روی دسته مبل. زل زده بودم به زمین. توی مبل فرو رفته بودم و این خرفت تر از آنچه که هستم نشانم میداد.

حواسم پرت است. نظرم را می پرسند و زمزمه این روزهایم را تکرار می کنم که"نمی دانم".

بهرام اعصابش خرد شده بود از بس این حرف را تکرار کرده بودم. کافی شاپ نزدیکی تجریش توی شلوغی های خیابان ولیعصر(عج) بود. گفتم از خواهرت بیشتر بگو . گفتم میدانی سخت است که از برادری بپرسی که ویژگیهای خواهرش چیست. گفتم همانطور که میدانی من خلم. فلسفه و چرندیاتی که نفهمیده خوانده امشان مغزم را پوک کرده. حالا بگو.

اسم خواهرش مثل اسم خیلی از دخترهای شهر ازاین اسمهای معرب بود. گفت که فکر میکند که به هم می آییم. گفت که چه می خواند و چه جور فکر میکند. گفت مثل خودت غد است.

سرگیجه داشتم. گفتم "نمی دانم". توی دلم فحشش میدادم که چرا ؟ چرا من را انتخاب کردی بین این همه آدم. واقعا دوستم داری ؟ یا من احمقم. می دانم دوستم داری اما فکر نکردی من بیچاره بایدچکار کنم؟ من احمق دیوانه چطور بگویم آره یا نه؟ من که همینجوری هم ازدواج نمی فهمم چیست.

گفتم "می دانی ، این پیشنهاد که تو به من دادی خیلی کم اتفاق می افتد. گیجم کرده. شاید خیلی بیشتر از اینکه فکر کرده ای من به خواهرت می آ یم اینکه این را به من گفته ای گیجم کرده.  "

گفت"این اتفاق خیلی هم کمیاب نیست."

توی حرف زدن آنچه در مورد مذاکره و روانشناسی خوانده ام ناخودآگاه به کمکم می آید، سوالهایم مثل مصاحبه هایی می شود که با مدیرها و کارمندهای شرکتها میکنم. حرف طولانی شده. موبایلم زنگ میخورد. شماره خواهرم است. دیر شده. آنها توی اتاق بغل حتما حرف دیگری برای گفتن ندارند و این تلفن نشانه این است که بس است.

کف پایم را می خارانم. یکجوری ته قضیه را هم می آورم. قلبم چه آرام میزند. اصلا هیجان ندارم. به سالن بر می گردیم.

از خانه شان که بیرون میآِیم عین داستانهای مجله کارنامه همه تند و تند شروع می کنند به اظهار نظر. که چرا فلان حرف را زدی یا فلان چیز را نگفتی. می گویند تو که نمی خواستی حتی بیایی چی شد که اینقدر حرفهات طولانی شد.

س. زنگ زده بود. گفته بود "برای فردا آماده ای؟."

- مگر آمادگی می خواهد؟ حتی کت و شلوار را هم یادم رفته بدهم اتوشویی

- تو خواستگاری زیاد رفته ای، تجربه پیدا کرده ای.

توی دلم می گویم اگر یکبار تجربه زیادی باشد "آره دو سه باری رفته ام."

ازش می خواهم برایم دعا کند. این روزها زیاد از دیگران می خواهم برایم دعا کنند.

کی بود گفته بود؟ یادم نیست، شیخ مفید را می گفت گمانم که تا 25 سالگی ازدواج نکرده بوده که خیال می کرده اینکه ازدواج کند با انتظار و عشق به امام زمان (عج)منافات دارد. توی حرم حضرت معصومه قرآن را که باز می کنم این آِیه می آِید"و ان جعل الله مائکم غورا فمن یاتیکم به ماء معین". حاجتم را میگیرم، نمی دانم چی میگیرم اما می دانم حاجتم را میگیرم.

 تازه همان روزها بود که واسطه ای گفته بود که نرگس دوستش را برای ازدواج معرفی کرده، شاید ندانید این برای من  یعنی چه . اما این بدتر از قضیه بهرام بود.نه اینکه فقط باور نکردنی باشد، بلکه شبیه یکجور دست انداختن بود که داشت مرا مسخره میکرد.

صبح که سرکار می روم همکارم افسرده است.دو ، سه هفته ای می شود که ازدواج کرده. بعد از کلی دردل می گوید که نیمه شعبان هر کار که کرده پول نداشته برای زنش کادویی بخرد. سقف را نگاه میکنم. آیا در این آیات عبرتی است که من نمی گیرم.

***

روی زمین نشستن برایم سخت بود.بعد از رانندگی و پیدا کردن آن خانه توی مرکز شهر. پشتی هاشان شبیه پشتی هایی بود که بچه گی ها توی خانه مادرجان باهاشان سنگر می ساختیم و تفنگ بازی می کردیم. پدر دختر بالای مجلس می نشیند. خانه شان بوی دودی که روزها این اطراف میدهد نمی داد.

چهره دخترک شوکه ام میکند. زل زده است به زمین.  توی این خانه قدیمی با این پدر و این برادرها چطور زندگی میکنی؟ پدرش با محبت توی صورتم نگاه میکند. دختر نگاه از زمین برنمی دارد. گفته بود" عینک دوست ندارم. شماره چشمم بالاست اما نمی زنم. به جایش هیچوقت به دور خیره نمیشوم. مردم فکر میکنند به آنها ماتت برده."

درست مثل داستانها یا فیلمهای قدیمی پدر پیرش می پرسد "خب آقا پسر عزیزتان چکار می کنند. کجا درس خوانده اند."

به خانه که برمی گردیم برادرم می گوید "زن داداش خوبه؟" . می گم "با من حرف نزن ". خواهرزاده ام از ته سالن می دود، جلویم توقف میکند، اخم می کند و می گوید"دادا عروس کجاست؟" بعد می خندد.

دلم می خواهد رازم را به سوراخی توی تنه درخت بگویم که سبز شود. اما خوب که فکر میکنم می بینم رازی برای گفتن ندارم.

توی دلم میگویم"خوب هر چند تاشان را میگیریم". فحشم میدهند.این را بلند گفته ام و همه شنیده اند. همه به حساب شوخی میگذارند. با هم میخندند. نمیدانم من از جنس کدامشانم، آنهایی که روی زمین می نشینند. آنها که محبت شهرستانیشان شبیه فیلمهاست. یا آنهایی که شبیه خودمانند. اصلا ما از کدام اینهایی ام؟ بعدا از کدام اینها می شوم؟ و بقیه آن آدمهایی که میتوانستم باشم چه به سرشان می آید؟ از من بدشان می اید؟

دلم هوای جنگ کرده. یکی نوحه بخواند، ما گریه کنیم. به دل دشمن بزنیم ودیگر برنگردیم. یا زلزله ای بیاید، همه چیز زیر و رو شود. دیگر فکر توی ذهنمان نباشد، فکر و فلسفه باقی زیر خاک مدفون شود. پابرهنه راه بیفتیم توی بیابان، بدون اینکه همدیگر را بشتاسیم. یا یک مریضی بیاید، کور شوم، کر شوم، لال. توی خیابانها دوره بیفتم. شبها کنار خیابان تا صبح سگ لرز بزنم. تا از این مغز بی صاحاب مانده بپرد فکر و خیال واهی.

شب یوم الشک اول ماه رمضان 1385

نظرات ()

---

می روم بالا تا اوج، من پر از بال و پرم

راه می بینم در ظلمت، من پر از فانوسم

من پراز نورم روشن، و پر از دار و درخت

پرم از راه، از پل، از رود، از موج

پرم از سایه برگی در آب

چه درونم تنهاست

سهراب

هم شعر و هم عکس که شاید نیاید به نقل از fanik.fotopages.com

نظرات ()

---

روبروی خانه داستان ماشین را پارک می کنم. تابلوی جلوی سر در نوشته انتشارات حوزه هنری. ساختمان فرق چندانی نکرده. ساختمان آجری با عمر حدودا 40 ساله و نمایی متعلق به همان چهل سال پیش.به دیوار رویروی پنجره طبقه دوم نگاه میکنم که یک برآمدگی کوچک بین دو پنجره است.

"کبوتری روی آن نشسته بود. لق لق می خورد. برای میثم نوشتم که خود کشی کن. کبوتر مردد بود که بپرد. نمی پرید . نرگس و دوستش فکر کنم ردیف عقب نشسته بودند . آقای حسینی داشت از خسرو و شیرین می گفت و اینگه فرهاد موقعی که کوه میکنده شیرین که زن خسرو بوده را می بیند و عاشق می شود. این غلط است که ما فکر میکنیم عشق او پاک بوده...."

از جلوی خانه داستان می گذرم. می پیچم توی کوچه "رشت" که مماس به دانشگاه امیر کبیر است. وارد دانشگاه می شوم. تک و توک آدمهای دیگر ، زن و مرد، پیر و جوان وارد می شوند. اول باید بروم دانشکده کارتم را بگیرم. ساختمان ابوریحان نونوار شده. آسانسور نو، کلاسهای ترو تمیز، صندلیهای جدید. بوفه را کرده اند سالن امتحانات. طبقه ششم از آسانسور پیاده می شوم. یادش بخیر صبحها که دیر می رسیدم و 5 ، 6 طبقه را از پله ها میدویدم که چه میدانم فلان استاد اول کلاس حضور غیاب می کند و غیبت می زند.

توی طبقه شش میز پذیرش گذاشته اند.

-         ورودی چه سالی هستید؟

من می گویم 78. پیرمرد بغل دستی می گوید 47، یکی دیگر می گوید 52. دلم می خواهد باهاشان حرف بزنم که نمی زنم. دو تا از هم دوره ایها آن روبرو وایستاده اند. سلام و علیک میکنیم. اسمهاشان را یادم نمی آید . می گویم "چطوری مهندس." هرکه شرح حال خودش را میگوید.

برنامه توی آمفی تئاتر دانشگاه است. آنجا حسابی شلوغ است. چند تایی آشنا می بینم.یکی دو تا شماره موبایل به موبایلم اضافه می شود.فلانی دکتر شده. این یکی سرباز است. علی هم که تازه فوق قبول شده نگذاشته اند ثبت نام کند تا استعلام وزارت اطلاعات بیاید. روی لبه باغچه روبروی آمفی تئاتر می نشینم.  دخترها و پسرها که رد می شوند چقدر آشنایند. دخترک مسئول کتابخانه کانون کتاب رد می شود. می خواهم جلوش را بگیرم بگویم من را یادت هست ، رد می شود و من  سر جایم نشسته ام. مرد و زنی را که با هم رد می شوند به بغل دستی امن نشان می دهم . نمی شناسد.   می گویم  75 ای بود . از بچه های علوی بود. باز هم نمی شناسد. زن نوزادی را بغل کرده.

خیلی آدمها رد می شوند. همانطور که 5 ، 6 سال پیش هم بدون اینکه برای هم سر تکان دهیم از بغل هم رد می شدیم. چهر ه هاشان را می شناسم. اون پسره عمرانی بود. ریش زرد بلندش با اون پاترول زرد رنگش تابلو بود. مهدی به این دختره به خاطر شباهتش با لیلی حاتمی می گفت لیلی....

برای پذیرایی باید برویم سالن ورزش. سالن به خاطر کفپوش پلاستیکی اش صدا رو بم می کنه و همهمه است . چند سال پیش توی همین سالن بود که اون قضایای درگیری انجمن و بسیج به زد و خورد و وشلیک گلوله کشیده بود. چند وقت قبلش هم اقای خامنه ای اینجا سخنرانی کرده بود. پذیرایی می شویم.من چشم می گردانم توی سالن . بازهم ادمهایی که یک کم چاق شدند . بعضی ها مثل من مواهاشان دارد می ریزد. به قیافه ها که یک کم دقت کنی یادت می اید توی کلاس تربیت بدنی با هم بودید یا توی کلاسهای معارف . شاید هم طرف از فعالان کانونهای فرهنگی بود توی جشنواره تابستانه امیر کبیر.

از دانشگاه بیرون می زنم . از جلوی خاتنه داستان رد می شوم. ماشین را روشن می کنم . چراغهای طبقه اول روشن است. دیوارهای سفید لخت با چند تا صندلی معلوم است. ادبیات را دوست داشتم که به نرگس فکر می کردم و حالا که او با شوهرش توی یک شهری یک گوشه ای از کانادا زندگی میکند من نمیدانم چرا به فکرش می افتم شاید چون همین چند هفته قبل بود که نرگس دوستش را معرفی کرده بود برای ازدواج. دوست نرگس با نرگس همکلاسیمان بوده. یاد آن شبی می افتم که من به میثم گفته بودم بگیرش، میثم گفته بود تو بگیرش. توی کوچه پس کوچه های نیاوران گم شده بودیم. اون روزها همه مان با حالا فرق می کردیم.

به نرگس که فکر می کنم یاد کامنت باران، توی بلاگ عارفه می افتم که نوشته بود هیچ وقت ده نفر همزمان توی خیابانهای شهرشان راه نمی روند. یاد کتاب gmat  هم می افتم که زیر تختم دارد خاک می خورد و من احمق هستم اگر آن را بخوانم تا توی شهرهایی زندگی کنم که این شکلی باشند. 

خنده ام می گیرد . خل شده ام. چون به این چیزها فکر میکنم و خل تر شده ام که اینها را می نویسم. و البته چون توی بلاگ میگذارم.

ماشین از کنار نرده ها می گذرد. از کنار هیبت بلند ساختمان ابوریحان که خدا میداند چند بار ، چند روز صبح 5 طبقه اش را از پله ها دوتا دوتا دویده ام. که توی سالنش چرمشیر چی گفت. چند بار از توی پنجره های بزرگش مات شدم به آسمان و شهر دودی. چند بار توی نمازخانه طبقه چهارم رکوع و سجود کردم. و وقتی باران نرم توی هوای دود آلود میزد به چه چیزهایی فکر کرده ام.

رشتی ها، اجدادم، کلمه ای دارند که به حس تنهایی بعد از جدا شدن از یک جمع می گویند. "تاسیانی". شاید چون من این کلمه را دارم همیشه حس جمع برایم طعم تنهایی بعدش را دارد. حالا وقت دارم به خودم فکر کنم. اما نه. دو تا از بچه ها را می بینم که  پیاده دارند به سمت خیابان ولیعصر(عج) میروند. بوق می زنم و می خواهم سوارشان کنم. مسیرشان را می پرسم . طبیعتا هفت حوض و ازادی توی مسیرم نیست. سوار نمی شوند.

حس عجیبی دارد که عضو فارغ التحصیلان امیر کبیر باشی. اصلا حس عجیبی دارد که عضو فارغ التحصیلان یک جایی باشی که بعد از چند سال جمع می شوند .  حتی اگر همدیگر را نشناسند و فقط از اینکه یک موقعی از کنار هم رد می شده اند بی سلام و علیک و حالا بعد از چند سال دوباره بدون همان سلام و علیک از کنار هم رد می شوند احساس خوبی داشته باشند که از کنار همان ها رد شده اند. اما میدانید . حسودیم هم می شود. دوست داشتم جزء بچه های علم و صنعت هم بودم . آزاد علوم تحقیقات. آزاد تهران جنوب. دانشگاه تهران هم بودم. خصوصا دانشگاه تهران. دانشکده معدنش با آن راهروهای دراز. هنرهای زیبا وقتی توی ساختمان تجسمی عکس چاپ می کنی یا معماری وقتی توی آن نمازخانه چوبی اش صدای جرق جرق زیر پایت را می شنوی. یا حقوق روزی که کتابخانه آتش گرفته و تک و توک آدمها دارند گریه میکنند. حتی دانشکده علوم  که هیچوقت طعم بوفه اش را نچشیده ای.

ما آدمها خیلی محدودیم. اما خیالمان نامحدود است. با آدمهایی که امروز توی دانشگاه دیدم توی خیالم حرف میزنم. نزدیکی های خانه که میرسم تقریبا همه حرفهایم را گفته ام. فردا هم بچه های مدرسه نیکان را می بینم.

باورتان نمی شود. اما من توی یک ماه گذشته کل زندگیم را از تولد تا حالا مرور کرده ام . از زادگاهم در سمنان، مردگانم در قم. دوستان مدرسه و دانشگاههایم .حتی آلرژی پوستی که چند سالی بود ازش خبری نبود دوباره پیدایش شده. همیشه شهریور برای من ماه پر برکتی بوده و البته شعبان. خب توی همین روزها هم شاید زندگی ام یک ورق دیگر هم بخورد. چقدر سخت است که برای اولین بار توی زندگی مجبور باشی که انتخاب کنی. آن هم فقط یک نفر.

باز هم خل شده ام.

نظرات ()

---

بلندگوی کاشته شده روی میله ای که از زمین برآمده با ریتم تند می خواند:

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید

گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید

گفتم که برخیالت راه نظر ببندم

گفتا که شبروست او از راه دیگر آید

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد

گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید

گفتم دل رحیمت کی عزم صلح دارد

گفتا مگوی با کس تا وقت دیگر اید

یک جایی توی دل کویر سوار چرخ و فلک.شهر چه کوتاه است و چه کوچک. اما خیال انگیز. من اینجا زاده ام ۲۵ سال و اندی بیش.

- توی همین زایشگاه

گل هاشم در آغوشم میگیرد. دخترش تازه عروس شده. فقط یادم میآید که سالها پیش توی حیاط خانه شان سوار گوسفند شده بودم و عکس گرفته بودیم.

موبایل زنگ میزند. حسین از دوبی.

- نه . من تهران نیستم. جلسه آقای دکتر هم نمی توانم بیایم.

دکتر چه احمق و دوست داشتنی است. فیلم نشانمان میدهد. و بعد آداب همسریابی میگوید. همان جلسه اول رفتم و دیگر لقای فیلم را به عطای همسریابی بخشیدم. دکتر تاکید دارد که یکی از دو طرف باید شروع کند. حسین می گوید این مبتلا به ماست. من یاد میثم میافتم . نمیدانم چرا.

آسمان کویر با ماه روشن است که هرکاری میکنم که عکس خوبی از ماه بگیرم عکس خراب می شود.

؛ وقتی که ماه تمام باشد اگر به آن نگاه کنی دیوانه تر می شوی؛

فکر میکنم کدام؟ چه کسی است که باید به او فکر کنم. الان کجاست؟ مجید گفته بود این روزها خیلی رمانتیک شده ای. سحر هم سالها قبل از اینکه از ایران برود از یکی از این کتابهای فال خوانده بود (وقتی ۱۲ سال بیشتر نداشتم و سرم را به روال سالهای مدرسه تراشیده بودم و رمانتیک نمیدانستم یعنی چه) که متولدین شهریور رمانتیک نیستند.

چرخ و فلک می ایستد. مرد می گوید خوش آمدید. پیاده می شویم .  وقتی که با سرعت ۱۵۰ رو به آفتاب  می رانی و برق جاده توی چشمت است و زمین تا کیلومترها بدون حتی تپه ای گسترده است وقت خوبی است که خیال ببافی. همین

نظرات ()

---

بعد از نمی دانم چند سال دکور اتاقم را عوض میکنم. کتابها و لباسها را جابه جا میکنم. دلم تازه می شود.خیلی وقت بود کتابهای داستان و شعر دست نخورده بودند.ردیف کتابها را که نگاه میکنمُ دل دلدادگی مندنی پور هر بار چشمم را متوقف میکند. چرا نیمه کاره اش گذاشتم؟ یادم نیست. حالا که دلم تازه شده باید بخوانمش.جلد اول را ورق می زنم کناری می گذارم. یادم نیست تا کجا خوانده بودم. از یک سوم اول فصلی را انتخاب میکنم. فصل که تمام می شود داستان دوباره توی ذهنم شکل میگیرد. همانجایی است که داوود به روجا شکش می برد.

بعد زمزمه های یحیا است که می خواهد روجا را از داوود بدزدد. و روجا است که توی دل زمزمه میکند:

{دختر پادشاه موهای طلای داشت. چشمهای سبز داشت. گفت تو معما را حل نکردی. گفت سرش را بزنند. گفت هر کی حالا معما را حل کند من زنش می شوم و من دلم خواست بوی شیره کاج می داد زیر بغلهایم و بوی شکوفه آلبالوی وحشی میداد دهانم.

 دروغ می گویی .چون می خواهی.دروغ می گویی... بوی آلبالوی وحشی بدهد صدایم. بوی شالیزار بدهد کف پایم... همه تان دروغ می گویید. چقدر شیرین عقلید که نمی فهمید زن می فهمد.به رویتان نمی آورد. توی دلش می خندد. چون زن خیلی قوی است. سنگ شو لای بوته های تمشک. سنگ شو. تنه درخت شو.تنه زربین شو چون کارت که تمام شد باز هم دروغ می گویی.بوی قارچ میدهی و دختر پادشاه می گوید سرش را بزنید}  

به حال و روز خودم فکر میکنم و ای کاش جرئت داشتم یا می شد که کاکایی باشم . حتی کاکایی بدون روجا.

خیلی چیزها را نمی شود گفت. یعنی بهتر است نگویی ولی من چه میدانم که دلم می خواهد که می گوید بگو . بگو که چه چیزهایی اتفاق می افتد توی این روزها که عجیب است . که غریب است. حداقل جالب است. چه حس پیچیده ای است که قلبت را مشت میکند. نمی دانی شادی یا غمگین. در عین حال چقدر ساده است.

این را که من آدم خلی هستم دوستانم این روزها زیاد از  من می شنوند. ولی انصاف داشته باشید که سخت است. من که امادگی خل بودن را داشتم این اتفاقات خل تر کرده است. انصاف داشته باشید. 

نظرات ()

---

بچه که بودم پدرم کارمندی، چیزی بود که همه اش باید مسافرت می کرد. بیشتر جاها هم خانواده اش را با خوش می برد.. من توی یکی از این ماموریتهای پدرم به دنیا می آمدم. توی یک جایی مثلا کویری و خشک . اون هم توسط یک دکتر مثلا پاکستانی یا بنگلادشی. در گیر و دار بزرگ شدن من مملکت زیر و رو می شد و جنگ، انقلاب، و اتفاقات عجیب غریب می افتاد . مثلا وقتی نوزادی چند روزه بودم منو می دزدیدند. بعد یه جورهایی پیدایم می کردند.

وقتی بزرگتر می شدم مملکت آرام شده بود و من توی یک مدرسه مذهبی درس می خواندم. توی آن مدرسه به ما از کتابهای معمولی گرفته تا رمل و اسطرلاب و رقص و تئاتر و سینما یاد می دادند. توی مدرسه همیشه یک آدم معمولی بودم یا نسبتا خنگ. بعد دانشگاه قبول می شدم. دانشگاهم هم مثل مدرسه ام عادی نبود. مثلا آنجا تیراندازی و کارهای چریکی یاد می گرفیتم و سفارتخانه ها را تصرف می کردیم. چند تا از دوستام می مردند توی این قضایا و من توبه میکردم . یک معلولتی ، زخمی چیزی هم ا ز آن دوران باقی می ماند. توی دوره دانشگاه مثلا یک شکست عشقی می خوردم. راستی یادم رفت بگویم . توی دانشگاه رشته ادبیات فارسی می خواندم و بعد عاشق عکاسی می شدم و از اتفاق یک استاد توپ عکاسی هم رفیق فابریکم می شد که آتلیه اش را در اختیارم می گذاشت.

دانشجو که بودم دانشگاهها شلوغ پلوغ می شد و ما با یک سری از بچه ها مثلا یکجایی محاصره می شدیم و همین می شد یه اتفاق بزرگ تو زندگیم. یا مثلا توی جنگ با یک سری دوستانی آشنا می شدم و با آنها مثلا خاطره هایی پیدا می کردیم و جنگ یا آن قضیه دانشگاه که تمام شد من می شدم فیلمساز، البته بعد از چند سال. توی این سالهای میانی من که درسم توی ادبیات تموم شده بود مدرک مهندسی می گرفتم و باید می رفتم توی دهات و کویر برای مردم مثلا سد و کارخونه و نمی دونم چه چیزای دیگه می ساختم. توی این سالها شاعر هم می شدم و مثلا سل می گرفتم .

بعد که فیلمساز میشدم در مورد اون جنگ یا مثلا اون قضیه دانشگاه فیلم می ساختم و بعد از چند تا فیلم یه هویی یه لامپی تو ذهنم روشن می شد و روشنفکر می شدم. توی همین هیری ویری  وقت ازدواجم می شد. می رفتم خواستگاری. هر جا می رفتم قبولم می کردن و من از ترس می زدم زیرش تا اینکه بعد از پیچیدن این حرفا میون مردم هرجا می رفتم ردم می کردن یا حتا تو خونه هاشون راهم نمی دادن. بازم عذب اوغلی می موندم و به همین خاطر باز شروع میکردم به ساختن فیلمای ضد نظرات اولیه ام . دولت از دستم شاکی می شد (مثلا اونا طرفدار جنگه یا قضیه دانشگاهه بودن) و من رو زندانی می کردند. تو زندان با یه جاسوس قدیمی، یه اقازاده که قبلا همکلاسی ام بود و یه آدم منحرف جنسی هم سلول می شدم. نزدیک انتخابات که می شد دولت آزادم می کرد. جلوی در زندان عاشق دختره جاسوسه می شدم. ولی چون وقتی  از زندان بیرون می اومدم سرم تاس شده بود به من جواب رد می داد و من بازم شکست عشقی میخوردم.

قاطی می کردم و هرچی پول داشتم یه بلیط یه طرفه می خریدم برای آفریقا. مثلا از تهران تا کینشازا را با قطار می رفتم و بقیه اش رو با قایق. توی راه یه دولتی کودتا می کرد و من رو استخدام می کرد تا براش بجنگم. چند سالی می جنگیدم و بعد که سازمان ملل اونجا رو آروم میکرد من بیکار می شدم. ده سال اونجا سرگردون بودم. مالاریا رو هم علاوه بر سل می گرفتم و بعد سفیر امریکا تو اون کشور افریقایی همینطوری الکی ازم خوشش میومد و من رو می برد آمریکا. تو موزه هنرنیویورک نمایشگاه عکسهام رو میذاشتن و جشنواره شون فیلم هام رو نشون می داد. تو ایران برای نمی دونم چندمین بار انقلاب می شد و اپوزیسیون من رو میکرد رییس دولت دموکراتیک سلطنتی مشروطه. دیگه عمرم به آخر رسیده بود و پت پت می کردم که یه یارویی که مست بود می یاد و من رو موقع افتتاح یه برجی بلند تر  از برج میلاد هل میده پایین. به خاطر همین اسم منو میذارن روی اون برجه.

اخر الامر: امروز که گذشت ربع قرن را طی کردم.

نظرات ()

---

این روز ها که میگذرد

.......

ای روز ها که می گذرید

آهای روزهای گذران

آهای!

نظرات ()

---

حسودی شبهای زمستان در میان چله تابستان زنده شدند

حسودی خنکی ها و سرد های پای چنار

حسودتر شده ام

و روبرو تا هر جا که فکر کار میکند

روزها کمرنگ تر و عضلاتت لخت تر می شوند

چرا این گرمای تابستانُ آن عرق شیراز یا آن سرمای شب یلدا دیگر غلظت قدیم را ندارند

چرا حتی شرم

حتی عصبانیت

حتی مرگ

جذبه شان را از دست داده اند

خب ما هم میآییم اما میداینم آخرش کجاست

{توی پیچهای جاده قدیم لواسان به تهران که میپیچی. وقتی شب از نیمه گذشته باشد اول به یاد چند تا فیلم سینمایی می افتی و بعد گرد آرزوهای کودکی نمی دانم به چه قرینه ای زنده می شوند که می خواستی مهندسی بشوی و توی یک دهکوره یا توی پالایشگاهی در جنوب کار کنی یا درس بدهی . اما حالا توهمان مهندسی هستی که توی شهر با دیوارهای بلند هر روز صبح ... و هر روز شب.

حتی فکرش را هم نمیکردی که روزی دلخوشی ات چند ۰ و ۱ توی آنتنهای اینترنت باشند و هم صحبتهایت آدمهایی که نمی بینیشان و صدایی از آنها نمی شنوی }

نظرات ()

---

از کمدی تا حماسه و از حماسه تا کمدی! نمیدونم چه ربطی به این زمونه داره ولی وقتی دیدمش برام جالب بود.

راستی

جاده ها چه کش آمده اند

و تو چه عاشقانه میخوانی

و علف چه زود می خشکد.

نظرات ()

---

صبحانه من

اينجوری نگاهم نکن

من تورا خواهم خورد

ور روز م شب خواهد شد وقتی تو ديگر وجود نداری

و صبحی ديگر صبحانه ای ديگر روی ميز منتظر من است

غمگين مباش

و اينجوری نگاهم نکن

نظرات ()

---

سياه

سفيد

هرم گرمای کوير

سراب

سرخ قرص آفتاب

طلای خاک

آسفالت يخ زده ميان کوير

خواب زير سايبانی از خاشاک

باد کويری

مردم کوير

چه می شد اگر تابستان ما هم اين شکلی بود؟

نظرات ()

---

دل سراپرده محبت اوست             همه عالم گواه عصمت اوست

خدا بيامرزدت حافظ.

نظرات ()

---

سرش رو بالا گرفت. لبخند تلخی زد. دستش رو به ديوار تکيه داد و توی جيب ژيرهنش رو  نگاه کرد. آفتاب استوايی داشت خاک تفتيده رو می سوزوند. مرد سياه جلو اومد و صداهای از گلوش در آورد که نمی شد به اون حرف زدن گفت. دستش رو از رو ديوار برداشت و خودش را روی ديوار سر داد و نشست. پاهاش رو ستون کرد.

يک کيف پارچه ای خاکی رنگ جلوش افتاده بود. مرد افريقايی به او پشت کرد و رفت.دستی به موهاش کشيد. لاشه هواپيما زير آفتاب برق ميزد. درختهايی با شاخ و برگهای بزرگ تک و توک توی پهنای بيابان ديده می شدند. خواست فرياد بکشد. اما نه. عکسی از جيب پيراهنش درآورد و توی هوا رهايش کرد.

اينجا آنجا نبود.

نظرات ()

---